Bielactwo: mikroflora jelitowa jako główny czynnik stresu oksydacyjnego skóry
Mikrobiota jelitowa może odgrywać istotną rolę w powstawaniu i rozwoju bielactwa. Kwas hipurowy, metabolit wytwarzany przez mikrobiotę, może być kluczowym czynnikiem pośredniczącym w stresie oksydacyjnym… a może nawet potencjalnym biomarkerem lub celem terapeutycznym?
Sekcja dla ogółu społeczeństwa
Znajdź tutaj swoją dedykowaną przestrzeń
O tym artykule
Bielactwo, autoimmuniczna choroba skóry, charakteryzuje się niszczeniem melanocytów, co prowadzi do powstawania przebarwień. Wydaje się jednak, że na stres oksydacyjny skóry – kluczowy czynnik wpływający na postęp choroby – ma wpływ mikroflora jelitowa. Poniżej przedstawiamy omówienie badania poświęconego analizie zachodzących w tym procesie mechanizmów.1
Stres oksydacyjny powiązany z mikrobiotą jelitową
Pierwszym etapem pracy badaczy było przeanalizowanie zmian u pacjentów i w modelu mysim. W wyniku tego odkryto, że w obszarach pozbawionych pigmentu dochodzi do nadmiernej ekspresji genów związanych ze stresem oksydacyjnym i reakcjami na reaktywne formy tlenu (RFT). Potwierdza to, że procesy te odgrywają kluczową rolę w patogenezie choroby.
Kolejny etap: badacze odkryli, że u myszy z bielactwem obserwuje się znaczne nagromadzenie RFT w skórze oraz zaburzenia mitochondrialne w melanocytach. Eliminacja mikrobioty jelitowej za pomocą antybiotyków doprowadziła do zmniejszenia nagromadzenia RFT i zaburzeń mitochondrialnych w melanocytach, co z kolei spowodowało znaczącą poprawę w zakresie odbarwień. Okazuje się więc, że mikrobiota jelitowa bezpośrednio reguluje poziom stresu oksydacyjnego w skórze.
Od mikrobioty jelitowej do skóry
Następne badania naukowców wykazały, że mikrobiota myszy z bielactwem jest zaburzona (zwiększona ilość Clostridiales, zmniejszona ilość Verrucomicrobiae). Przeniesienie tej dysbiotycznej mikrobioty (poprzez współzamieszkiwanie zwierząt lub przeszczep kału) nasila odbarwienie skóry. Z drugiej strony, podawanie probiotyków spowalnia postęp choroby, co sugeruje potencjalne zastosowanie terapeutyczne.
Ale w jaki sposób mikrobiota jelitowa jest powiązana ze skórą? Analiza metaboliczna próbek kału, krwi i tkanek skóry myszy pozwoliła zidentyfikować kluczowy czynnik: kwas hipurowy, metabolit pochodzący z mikrobioty, gromadzi się w nadmiarze w kale, surowicy i skórze myszy z bielactwem. Wstrzyknięcie kwasu hipurowego jest wystarczające, aby odtworzyć gromadzenie się ROS i nasilić odbarwienie skóry u myszy. A co z ludźmi? Stwierdzono, że poziom kwasu hipurowego w surowicy jest wyższy u pacjentów z bielactwem.
Hipoteza mechanistyczna
Wniosek z tego jest następujący: u myszy z bielactwem zanikowym bariera jelitowa jest osłabiona (z powodu zmniejszenia liczby komórek kubkowych odpowiedzialnych za produkcję śluzu i zmniejszenia grubości błony śluzowej), co zwiększa przepuszczalność jelit. Większa przepuszczalność jelit ułatwia przenikanie kwasu hipurowego do krwi, a następnie do skóry. Kwas hipurowy wywołuje stres oksydacyjny poprzez bezpośrednie wiązanie się z dwoma białkami (NOS2 i MAPK14); to bezpośrednie oddziaływanie molekularne z kolei pobudza wytwarzanie ROS w tkankach skórnych.
Dysbioza jelitowa może więc wywoływać stres oksydacyjny w skórze w przebiegu bielactwa zanikowego poprzez kwas hipurowy. Wyniki te sugerują również, że probiotyki mogą odgrywać pewną rolę w spowalnianiu postępu choroby.
