Kamienie nerkowe – mieszanina minerałów… i bakterii?
Czy to możliwe, że kamienie nerkowe nie są wyłącznie złogami mineralnymi? Jedno z badań wykazało obecność bakterii we wnętrzu kamieni szczawianowo-wapniowych, co sugeruje, że mogą one uczestniczyć w ich powstawaniu.
- Dowiedz się wszystkiego o mikrobiocie
- Mikrobiota i powiązane z nią zaburzenia
- Zadbaj o swoją mikrobiotę
- Publikacje
- O Instytucie
Dostęp do pracowników służby zdrowia
Znajdź tutaj swoją dedykowaną przestrzeńen_sources_title
en_sources_text_start en_sources_text_end
O tym artykule
Kamienie nerkowe powstają w nerkach z obecnych w moczu minerałów.
Większość powstaje z wapnia, głównie w postaci szczawianu wapnia.
Dotychczas ich powstawanie tłumaczono przede wszystkim procesami chemicznymi – zbyt duża zawartość wapnia i szczawianu w moczu powoduje powstawanie kryształów, które rosną, a potem łączą się w drogach moczowych w bryły.
70% Kamienie wapniowe stanowią ponad 70% wszystkich kamieni, co oznacza, że są zdecydowanie najczęstszym na świecie rodzajem kamieni moczowych. ¹
1 na 11 W ostatnich dziesięcioleciach zapadalność na kamicę nerkową rośnie na całym świecie. Szacuje się, że w ciągu życia rozwinie się ona u 1 na 11 osób. ¹
80% W przypadku niektórych typów kamieni nerkowych obserwowano nawet do 80% ryzyka nawrotu. ¹
Pogląd ten może jednak być błędny, podobnie jak przekonanie, że mocz jest sterylny, podczas gdy zawiera on ważną dla zdrowia mikrobiotę moczową.
3
Główne rodzaje kamieni nerkowych to:
- kamienie wapniowe (najczęstsze);
- struwity, zwykle związane z zakażeniem, w szczególności zakażeniem dróg moczowych;
- kamienie kwasu moczowego, zazwyczaj związane z wysokim stężeniem kwasu w moczu. 1
Bakterie w kamieniach wapniowych
Badanie 1 opublikowane w 2026 r. w czasopiśmie PNAS wskazuje, że ważną rolę odgrywa też czynnik biologiczny: bakterie.
Badaczy popchnęła w tym kierunku zaskakująca obserwacja: w kamieniach nerkowych złożonych ze szczawianu wapnia odkryto bakterie i struktury typu biofilmu – coś w rodzaju ochronnej matrycy, w której żyły bakteryjne społeczności.
Jak objawia się kamica nerkowa?
Obecności małych kamieni nerkowych można nie zauważyć. W większości przypadków są one usuwane z moczem, nie powodując dyskomfortu.
Większe kamienie mogą powodować pewne objawy, a zwłaszcza:
- ból z boku brzucha;
- intensywny, napadowy ból pojawiający się i znikający;
- mdłości lub wymioty. 2
Rola bakterii w powstawaniu kamieni
Badacze przyjrzeli się temu zjawisku z bliska i stwierdzili, że kamienie nie są strukturą jednorodną, lecz składają się z warstw zbudowanych na przemian z obszarów mineralnych i bogatych w bakterie obszarów organicznych.
Bakterie wykryto w prawie połowie przebadanych kamieni, nawet u pacjentów niewykazujących objawów zakażenia dróg moczowych.
Najczęściej występowały gatunki :
- Escherichia coli
- Enterococcus faecalis
- i Proteus mirabilis.
Ponad jedna trzecia kamieni zawierała kilka gatunków bakterii tworzących najprawdziwsze bakteryjne społeczności.
Skąd bierze się kamica nerkowa?
Obecne w krwi substancje odpadowe mogą tworzyć kryształy gromadzące się w nerkach. Z biegiem czasu kryształy te mogą się łączyć w twarde zlepki podobne do kamienia – kamienie nerkowe.
Ryzyko powstawania kamieni nerkowych jest większe, jeżeli:
- nie pijesz dostatecznej ilości wody,
- bierzesz niektóre leki,
- cierpisz na chorobę powodującą wzrost stężenia niektórych substancji w moczu.
Gdy kamień nerkowy już powstanie, organizm zazwyczaj usiłuje się go naturalnie pozbyć podczas mikcji (wydalania moczu). 2
Zdaniem badaczy bakterie grają aktywną rolę w powstawaniu kamieni. Wytwarzają bogate w pozakomórkowe DNA biofilmy zdolne do przechwytywania jonów wapnia i gromadzenia ich w jednym miejscu.
Struktury te są punktem wyjścia dla powstawania kryształów szczawianu wapnia.
Kryształy te narastają wokół i w poprzek biofilmów, które stopniowo stają się warstwami powstającego kamienia nerkowego.
Kamień nerkowy – czyżby biokompozyt?
Możliwe więc, że kamienie nerkowe są nie tylko złogami mineralnymi powstającymi w wyniku zaburzeń równowagi chemicznej, ale hybrydowymi strukturami mineralno-biologicznymi – prawdziwymi „biokompozytami”.
Jeżeli ten model się potwierdzi, może to zmienić nasze rozumienie tej choroby i otworzyć nowe ścieżki profilaktyczne i terapeutyczne celowane nie tylko w kryształy, ale także w bakteryjne biofilmy uczestniczące w ich powstawaniu.
Przeczytaj także