Czy niektóre kobiety mają skłonność do zakażeń przenoszonych drogą płciową?

W szeregu badań epidemiologicznych wykazano korelację pomiędzy waginozą bakteryjną, kandydozą sromu i pochwy, kolonizacją mikrobioty pochwy przez bakterie patogenne oraz zakażeniami przenoszonymi drogą płciową. Na podstawie tych wyników holenderski naukowiec6 sprawdził, czy skład mikrobioty pochwy wpływa na podatność niektórych kobiet na zakażenia przenoszone drogą płciową

Mikrobiota pochwy

Zdrowa mikrobiota pochwy składa się z różnych drobnoustrojów, wśród których dominują pałeczki kwasu mlekowego. Jednakże postępy w dziedzinie biologii molekularnej pozwoliły stwierdzić, że nie wszystkie pałeczki kwasu mlekowego zapewniają ten sam stopień ochrony: uważa się na przykład, że bakterie Lactobacillus crispatus mają profil przeciwzapalny i wydaje się, że zapewniają ochronę przed drobnoustrojami chorobotwórczymi. Natomiast bakterie Lactobacillus iners, podobnie jak bakterie chorobotwórcze, zdają się przyczyniać do braku równowagi w mikrobiocie pochwy (dysbioza), co sprzyja występowaniu waginozy bakteryjnej.

Mikrobiota, waginoza i zakażenia przenoszone drogą płciową: niebezpieczne połączenie

Waginoza, kandydoza pochwy, kolonizacja mikrobioty pochwy przez drobnoustroje chorobotwórcze oraz zakażenia przenoszone drogą płciową cechują się wieloma podobnymi czynnikami biologicznymi i behawioralnymi, co wyjaśniałoby zależności między nimi. Choć waginoza i kandydoza pochwy nie są same w sobie zakażeniami przenoszonymi drogą płciową (ponieważ ich występowanie nie jest uzależnione od stosunku seksualnego), badanie przeprowadzone przez Janneke’a Van de Wijgerta wykazało, że przenoszenie odpowiedzialnych za nie drobnoustrojów drogą płciową z pewnością odgrywa pewną rolę w ich rozwoju. Ponadto dysbioza i waginoza osłabiają barierę śluzówkową pochwy i prowadzą do stanu zapalnego szyjki macicy i pochwy, co zwiększa ryzyko zakażenia wirusem HIV. Zatem ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową zależy, przynajmniej po części, od zdrowia mikrobioty pochwy. Ochraniając swoją florę bakteryjną, kobiety mogą zmniejszyć ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową. Prowadzone w przyszłości badania powinny skupić się na określeniu, w jaki sposób mikrobiota pochwy może narazić kobiety na większe ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową, aby zwiększyć ich wykrywalność i opracować skuteczniejsze metody leczenia, szczególnie za pomocą probiotyków stosowanych miejscowo.

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Activé
Updated content
Désactivé
Old sources

 

 

Old content type
gp_dossiers_article
Hide image
Off
Szczegóły dotyczące dokumentacji

Escherichia coli albo wpływ mikrobioty jelitowej na zakażenia dróg moczowych

Ze względów anatomicznych kobiety są o wiele bardziej podatne na zakażenia dróg moczowych niż mężczyźni. Najczęściej występuje ono u kobiet w postaci zapalenia pęcherza moczowego, czyli zakażenia pęcherza wywoływanego przez bakterię Escherichia coli.Escherichia coli.

Mikrobiota układu moczowego

Escherichia coli występuje naturalnie w mikrobiocie jelitowej, ale jej właściwości zakaźne, takie jak zdolność przylegania do ścianek pęcherza, mogą wywoływać działanie chorobotwórcze. Określa się ją wtedy uropatogennym szczepem Escherichia coli (uropathogenic Escherichia coli, UPEC). Zakażenia dróg moczowych występują w przypadku rozprzestrzenienia się flory kałowej w okolice narządów moczowo-płciowych. Bakterie potrafią skolonizować samą cewkę moczową (wywołując zapalenie cewki moczowej), rozprzestrzenić się do pęcherza i wywołać ostre zapalenie pęcherza moczowego albo dotrzeć do nerek (wywołując odmiedniczkowe zapalenie nerek). Ta migracja bakterii z obszaru odbytu do układu moczowo-płciowego pociąga za sobą dwa pytania: czy odpowiedzialne za nią szczepy różnią się z genetycznego punktu widzenia, czy raczej muszą się one przystosować podczas migracji z jelit do pęcherza moczowego? Czy przewidywanie ryzyka wystąpienia zakażenia dróg moczowych przy pomocy badań bakterii Escherichia coli w próbkach kału w celach profilaktycznych jest możliwe?

Przystosowanie się nie jest konieczne

Szereg badań4,5 przeprowadzonych przez zespół duńskich naukowców pozwolił udzielić odpowiedzi na niektóre pytania. Zaobserwowali oni, że szczepy Escherichia coli występujące w kale pacjentek z zakażeniem dróg moczowych były takie same, co szczepy występujące w ich własnych próbkach moczu oraz w próbkach pobranych od zdrowych kobiet. Jedyną różnicą było kilka nieznacznych zmian genetycznych. Innymi słowy Escherichia coli potrafi migrować z jelit do pęcherza moczowego bez konieczności jakiegokolwiek przystosowania się. Stwierdzono zatem, że przewidywanie ryzyka wystąpienia zakażenia układu moczowego na podstawie badań składu mikrobioty jelitowej nie jest możliwe. Jakie są więc przyczyny zakażeń dróg moczowych? Zakażenia układu moczowego uropatogennymi szczepami Escherichia coli mogą być powodowane przez szereg czynników związanych z bateriami (zdolność przylegania do komórek jelita, zjadliwość...) oraz stanem odporności gospodarza, co tworzy środowisko podatne na zakażenia.

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Activé
Updated content
Désactivé
Old sources

 

 

Old content type
gp_dossiers_article
Hide image
Off
Szczegóły dotyczące dokumentacji

Czy waginoza bakteryjna to choroba?

Składa się ona głównie z pałeczek kwasu mlekowego i chroni kobiety przez całe życie nie tylko przed różnymi drobnoustrojami chorobotwórczymi (bakteriami, grzybami, wirusami pochodzącymi z mikrobioty jelitowej albo z zewnątrz), ale również przed zaburzeniami równowagi mikrobioty pochwy (dysbioza), które powodują szereg dolegliwości układu moczowopłciowego oraz zakażeń. Najczęściej występującymi chorobami jest zapalenie pęcherza moczowego, waginoza oraz zakażenia przenoszone drogą płciową.

Mikrobiota pochwy Bakteryjne zapalenie pochwy
Is bacterial vaginosis a disease?

Choć każdego roku dotyka prawie 20% kobiet we Francji1 oraz milionów kobiet na całym świecie, waginoza bakteryjna nadal sprawia trudności diagnostyczne i jest nieprawidłowo leczona ze względu na swoją niejasną definicję.

Waginoza bakteryjna była opisywana jako zakażenie, choroba zapalna, dysbioza (brak równowagi mikrobiologicznej), zespół chorobowy, a nawet norma. Nie opracowano jeszcze prawidłowej definicji tego zjawiska i wciąż budzi ono kontrowersje w środowisku naukowym. Kanadyjski mikrobiolog, Gregor Reid2, przypomniał, że chociaż choroba ta została odkryta w 1954 r. i zdefiniowana jako zakażenie wywoływane przez bakterie Gardnerella vaginalis, pojęcie „waginozy bakteryjnej” pojawiło się dopiero w 1983 r. Ale fakt, że odpowiedzialna za nią bakteria występuje również u zdrowych kobiet, nie wywołując u nich waginozy, podważa tę teorię. Sześć lat później waginoza została opisana jako złożona zmiana składu mikroorganizmów pochwy, związana z występowaniem wydzieliny o nieprzyjemnym zapachu oraz brakiem widocznego stanu zapalnego”. Po jakimś czasie naukowcy zaobserwowali zwiększenie się stężenia markerów stanu zapalnego i zaklasyfikowali ją jako chorobę zapalną. Jednakże w 2010 r. ta definicja została podważona ze względu na brak dowodów. Ostatnio do listy dodano pojęcie „dysbioza”. Podsumowując, po prawie 65 latach badań nie udało się osiągnąć konsensusu.

Obraz
Гарднерела вагінальна
Legend

Gardnerella Vaginalis

Niewłaściwa definicja i niewłaściwe leczenie

Jak wskazuje piśmiennictwo, waginoza nie jest chorobą w powszechnym rozumieniu tego słowa, tzn. pogorszeniem stanu zdrowia, charakteryzującym się określonymi objawami. Przejawia się ona szeregiem objawów (stan zapalny, nieprzyjemny zapach z pochwy, większa różnorodność bakterii itp.), które znacznie się różnią u poszczególnych kobiet. Z kolei, w niektórych przypadkach nie wywołuje żadnych objawów. Pomimo to jej rozpoznanie, zapobieganie i leczenie zależą od jej definicji. Do dziś organy służby zdrowia finansują wyłącznie leczenie farmakologiczne, tym samym wykluczając alternatywne metody mające na celu odbudowanie i utrzymywanie flory bakteryjnej, takie jak stosowanie probiotyków i prebiotyków. Gregor Reid uważa, że jest to aberracja i wzywa do zaprzestania używania pojęcia „waginoza” i zastąpienie go pojęciem, które lepiej opisywałoby różne zaburzenia, które się składają na to zjawisko. Według niego używanie pojęć „dysbioza pochwy” oraz „zapalenie pochwy” pomogłoby zapewnić bardziej odpowiednie leczenie.

BŁĘDY W HIGIENIE INTYMNEJ

  • Irygacja pochwy3 
     
  • Zbyt częste mycie3 
     
  • Stosowanie chemicznych środków dezynfekujących3 
     
  • Mycie się samą wodą3 
     
  • Stosowanie mydła do higieny intymnej i dezodorantu3 
     
  • Stosowanie wkładek higienicznych albo tamponów poza okresem miesiączki3
Źródła

1 Collège national des gynécologues et obstétriciens français (CNGOF).

2 Reid G. Is bacterial vaginosis a disease? Applied Microbiology and Biotechnology (2018) 102:553–558

3 Microbiote vaginal, la révolution rose, Jean-Marc Bohbot & Rica Etienne

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Activé
Updated content
Désactivé
Old sources

 

 

Old content type
gp_dossiers_article
Hide image
Off
Szczegóły dotyczące dokumentacji