Rozkład tryptofanu przez bakterie jelitowe z rodzaju Bacteroides może ograniczać wzrost czerniaka u myszy

Badanie przedkliniczne przeprowadzone na myszach wskazuje, że enzym TnaA wytwarzany przez bakterie Bacteroides uniformis rozkłada tryptofan do indoli, co może przyczyniać się do zmniejszenia rozmiarów czerniaka, czyli złośliwego nowotworu skóry. Podobną tendencję zaobserwowano u ludzi – u pacjentów, u których immunoterapia (leczenie pobudzające układ odpornościowy do zwalczania komórek nowotworowych) przyniosła korzystne efekty. Obserwacja ta wymaga jednak potwierdzenia1.

Mysz akseniczna („germ-free”)

Mysz hodowana w warunkach sterylnych, pozbawiona jakiejkolwiek mikrobioty. Po skolonizowaniu jej przez wybrany gatunek bakterii można ocenić wpływ tego gatunku bez zakłóceń ze strony innych mikroorganizmów.

Inhibitory punktów kontrolnych układu odpornościowego

Przeciwciała stosowane w leczeniu, które blokują mechanizmy hamujące aktywność układu odpornościowego, takie jak CTLA-4 lub szlak PD-1. Dzięki temu limfocyty T zwalczające nowotwór mogą ponownie skutecznie działać2. CTLA-4 i PD-1 to białka obecne na powierzchni komórek układu odpornościowego. Niektóre komórki nowotworowe mają na swojej powierzchni białko PD-L1, które wiąże się z PD-1 i uruchamia mechanizm hamujący odpowiedź immunologiczną. Dzięki temu komórki nowotworowe mogą uniknąć ataku ze strony układu odpornościowego. Przeciwciała anty-PD-1 lub anty-PD-L1 blokują tę interakcję.

TCGA (The Cancer Genome Atlas)

Amerykański publiczny program służący do molekularnej charakterystyki nowotworów – obejmującej analizy genomowe, epigenomowe, transkryptomiczne i proteomiczne – reprezentujących 33 typy raka. Zgromadzone w jego ramach dane są udostępniane do celów badawczych3.

Limfocyty T cytotoksyczne (CD8+)

Komórki układu odpornościowego zdolne do rozpoznawania antygenów na powierzchni komórek nowotworowych i ich niszczenia. Odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej przeciw nowotworom.

Komórki dendrytyczne

Komórki układu odpornościowego, które prezentują limfocytom T antygeny, na przykład wychwycone w obrębie guza, uruchamiając w ten sposób odpowiedź immunologiczną.

Antygen

Cząsteczka rozpoznawana przez układ odpornościowy. Antygeny nowotworowe obecne na powierzchni komórek nowotworowych umożliwiają limfocytom T rozpoznanie guza.

Dwa gatunki z rodzaju Bacteroides ograniczają wzrost czerniaka u myszy

W badaniu przedklinicznym opublikowanym w czasopiśmie Cell Reports Medicine1 wykazano, że dwa gatunki bakterii o zbliżonych cechach fenotypowych i genetycznych – Bacteroides rodentium (gatunek występujący u myszy) oraz B. uniformis (gatunek występujący u ludzi) – ograniczają wzrost czerniaka. Działanie przeciwnowotworowe zaobserwowano w kilku modelach mysich: u myszy początkowo aksenicznych (bezdrobnoustrojowych, germ-free), a następnie skolonizowanych mikrobiotą o ściśle określonym składzie, u myszy ze złożoną mikrobiotą oraz u myszy konwencjonalnych. 

U myszy, którym podano B. rodentium, w guzach stwierdzono większą liczbę limfocytów T CD8+. Nazywa się je również limfocytami cytotoksycznymi, ponieważ potrafią niszczyć komórki nowotworowe. W guzach zaobserwowano także zwiększoną ekspresję genów związanych z aktywacją odpowiedzi immunologicznej. Podanie B. uniformis również zwiększało w obrębie guza odsetek kilku podpopulacji limfocytów T CD8+ i CD4+ wykazujących ekspresję markerów aktywacji. Limfocyty te odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej przeciw nowotworom. Ulegają aktywacji, gdy komórki dendrytyczne prezentują im swoiste antygeny pochodzące z guza. Wyniki te sugerują, że oba gatunki bakterii mogą wzmacniać odpowiedź immunologiczną przeciw nowotworom, u myszy.

Co wykazały badania na myszach?

B. rodentium lub B. uniformis

Model badawczy : 

- Myszy akseniczne 

- Myszy ze złożoną mikrobiotą 

- Myszy konwencjonalne

 

Wpływ na wielkość czerniaka : Zmniejszenie.

B. uniformis pozbawiona genu tnaA

Model badawczy : Myszy akseniczne.

Wpływ na wielkość czerniaka : Brak zmniejszenia.

Indole podawane doustnie za pomocą sondy

Model badawczy : Myszy konwencjonalne.

Wpływ na wielkość czerniaka : Zmniejszenie. 

Od tryptofanu do indoli – rola enzymu TnaA

Analiza metabolomiczna treści kątnicy myszy skolonizowanych przez B. rodentium wykazała, że zawartość tryptofanu była u nich niższa niż u myszy z grupy kontrolnej. Analiza in silico genomów B. rodentium i B. uniformis pozwoliła zidentyfikować dwa enzymy zdolne do rozkładania tego aminokwasu do indoli: tryptofanazę A (TnaA), która wytwarza indol – prekursor siarczanu indoksylu – oraz aminotransferazę aminokwasów aromatycznych (ArAT, od ang. aromatic-amino-acid-transaminase), która wytwarza indolo-3-pirogronian, będący prekursorem indolo-3-mleczanu. U myszy aksenicznych skolonizowanych przez B. uniformis usunięcie genu tnaA z genomu bakterii znacznie ograniczało produkcję indolu. Jednocześnie nie obserwowano już zmniejszenia rozmiarów czerniaka. Wyniki te sugerują, że rozkład tryptofanu do indolu przyczynia się do obserwowanego działania przeciwnowotworowego. Następnie badacze sprawdzili bezpośrednie działanie czterech różnych metabolitów indolowych. Podawali je myszom konwencjonalnym codziennie doustnie za pomocą sondy, w dawce 40 mg/kg. Zaobserwowano zmniejszenie rozmiarów czerniaka, a także większy naciek guza cytotoksycznymi limfocytami T CD8+ i innymi komórkami układu odpornościowego: CD11c+ (markerem związanym z komórkami dendrytycznymi) oraz F4/80+ (markerem makrofagów). Mechanizm, za pomocą którego indole wpływają na odpowiedź immunologiczną przeciw nowotworowi. Zdaniem autorów lepsze poznanie mechanizmów, za pomocą których mikrobiota jelitowa wpływa na odporność przeciwnowotworową, może przyczynić się do opracowania nowych metod leczenia.

Od bakterii do indoli

TnaA

Produkty : Indol, siarczan indoksylu.

Wpływ podawanych indoli na wielkość czerniaka u myszy : Zmniejszenie.

ArAT

Produkty : Indolo-3-pirogronian, indolo-3-mleczan.

Wpływ podawanych indoli na wielkość czerniaka u myszy : Zmniejszenie.

Tendencja wymagająca potwierdzenia u ludzi

U ludzi ponowna analiza opublikowanych danych dotyczących mikrobioty fekalnej pacjentów z różnymi nowotworami, w tym z czerniakiem, pobranej przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami punktów kontrolnych układu odpornościowego2 (przeciwciałami, które blokują niektóre mechanizmy hamujące aktywność układu odpornościowego), wskazuje na podobną tendencję. W jednej z analizowanych kohort ekspresja genu ArAT była wyższa u pacjentów korzystnie reagujących na leczenie. W przypadku genu tnaA, analizowanego w czterech kohortach, podobną tendencję zaobserwowano w dwóch z nich, jednak różnice nie były istotne statystycznie. 

W publicznej bazie danych TCGA (The Cancer Genome Atlas), obejmującej dane dotyczące guzów litych, obecność bakterii z rodzaju Bacteroides wiązała się z dłuższym przeżyciem całkowitym pacjentów3. Dane uzyskane w badaniach obserwacyjnych u ludzi wskazują jedynie na istnienie zależności – nie dowodzą, że bakterie te bezpośrednio wpływają na przebieg choroby nowotworowej. Obserwacje te uzasadniają jednak dalsze badania, które pozwolą ustalić, czy podawanie enzymu ArAT, TnaA lub obu tych enzymów łącznie może wywoływać odpowiedź immunologiczną przeciw nowotworom i poprawiać skuteczność leczenia przeciwnowotworowego.

 

Co wynika z danych dotyczących ludzi?

Ekspresja genu ArAT (próbki kału pobrane przed rozpoczęciem leczenia)

Analizowane dane : Jedna kohorta pacjentów z czerniakiem.

Wynik : Wyższa u pacjentów, u których leczenie przyniosło korzystne efekt.

Ekspresja genu tnaA (próbki kału pobrane przed rozpoczęciem leczenia)

Analizowane dane : Cztery kohorty pacjentów z czerniakiem.

Wynik : Brak istotnej statystycznie różnicy; w dwóch kohortach zaobserwowano tendencję do wyższej ekspresji u pacjentów, u których leczenie przyniosło korzystne efekty.

Bakterie z rodzaju Bacteroides (TCGA – The Cancer Genome Atlas; guzy lite)

Analizowane dane : Publiczna baza TCGA: dane genetyczne i dane dotyczące przeżycia pacjentów z guzami litymi.

Wynik : Związek z dłuższym przeżyciem całkowitym.

 

Oświadczenie dotyczące potencjalnych konfliktów interesów

Autorzy deklarują złożenie tymczasowego zgłoszenia patentowego obejmującego wyniki badania.

Źródła

1. Diaz Olea, X., Beede, K., Pereira, G., Scott, D., Petucci, C., Martens, E., Rodionov, D., Shah, A., Martinez, M.P., Kim, H., Sharma, A.K., Martin, A., Zhang, T., Faries, M.B., Hamid, O., Devkota, S., Osterman, A., Knott, S., Voest, E.E., Ajami, N.J., Wargo, J., Ramer-Tait, A.E. & Ronai, Z.A. (2026). Tryptophan degradation by intestinal Bacteroides induces anti-tumor immunity and limits melanoma growth. Cell Reports Medicine, 7(7), 102921. https://doi.org/10.1016/j.xcrm.2026.102921

2. Ribas, A. & Wolchok, J.D. (2018). Cancer immunotherapy using checkpoint blockade. Science, 359(6382), 1350-1355. https://doi.org/10.1126/science.aar4060

3. National Cancer Institute. The Cancer Genome Atlas Program (TCGA). 
https://www.cancer.gov/ccg/research/genome-sequencing/tcga (consulté le 23 octobre 2026)

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości On

Mikrobiom pochwy: niedoceniany czynnik wpływający na oporność na antybiotyki

Mikrobiota pochwy stanowi siedlisko dla całego zespołu mikroorganizmów mających wpływ na zdrowie pochwy. Czy wiedzieliście, że może ona również zawierać geny oporności na antybiotyki?

Antybiotyki pozwalają leczyć infekcje bakteryjne i uratowały życie milionom ludzi, w tym kobietom w ciąży. Jednak ich stosowanie, zwłaszcza nadmierne lub niewłaściwe, sprzyja selekcji bakterii opornych: wrażliwe bakterie są eliminowane, podczas gdy oporne przeżywają, namnażają się i stają się trudne do zwalczenia. Do tego stopnia, że oporność bakterii na antybiotyki stała się poważnym problemem zdrowia publicznego uznanym przez Światową Organizację Zdrowia (WHO).

19 Zakażenia matczyno-płodowe stanowią poważne powikłanie ciąży. W 2021 roku odnotowano około 19 mln takich przypadków na świecie².

13,4 Szacuje się, że w 2020 roku 13,4 mln noworodków urodziło się przedwcześnie, czyli przed ukończeniem 37².

4,7 W 2021 roku antybiotykooporność była związana z ponad 4,7 mln zgonów na całym świecie³.

Mikrobiota pochwy – pomijane źródło oporności?

Ponieważ oporności te mogą przenosić się z jednej bakterii na drugą poprzez wymianę genów, naukowcy poszukują ich obecności nie tylko w naszym środowisku, ale także w naszym organizmie, ponieważ mogą one ukrywać się w mikrobiotach. Chociaż oporności występujące w mikrobiocie jelitowej, jamy ustnej i skóry były już przedmiotem badań, ich obecność w mikrobiocie pochwy pozostawała terra incognita – obszarem, który postanowił zbadać francuski zespół (Instytut Pasteura, Assistance Publique–Hôpitaux de Paris, Université Paris Cité). Była to dobra decyzja: w 56% próbek pobranych od 1547 kobiet w ciąży, które wzięły udział w badaniu1, naukowcy wykryli co najmniej jeden gen związany z opornością na antybiotyki.

Mikrobiota pochwy, rezerwuar genów oporności na antybiotyki

https://www.biocodexmicrobiotainstitute.com/en/pro/vaginal-microbiota-reservoir…

Skład mikrobioty odgrywa ważną rolę

Co jeszcze ciekawsze, skład bakteryjny mikrobioty pochwy u kobiet odgrywa tu pewną rolę. Mikrobioty okolic intymnych, w których dominował Lactobacillus crispatus, wykazywały mniej genów oporności. Z kolei mikrobioty, w których dominował Lactobacillus iners lub które były bardziej zróżnicowane i ubogie w Lactobacillus, charakteryzowały się większą różnorodnością genów oporności oraz zwiększoną obecnością mobilnych elementów genetycznych mogących ułatwiać przenoszenie oporności między bakteriami. Naukowcy klasyfikują te społeczności w różne typy CST (typy społeczności bakteryjnych). Społeczność CST IV, charakteryzująca się niską zawartością bakterii z rodzaju Lactobacillus, często wiąże się z waginozą, choć nie zawsze ma charakter patologiczny. Jednoczesna obecność niektórych bakterii, genów oporności na antybiotyki oraz mobilnych elementów genetycznych mogłaby sprzyjać ich krążeniu w mikrobiocie pochwy, choć w przedmiotowym badaniu nie wykazano takich transferów. Spostrzeżenia te podkreślają, jak ważne są badania nad tymi społecznościami dla lepszego zrozumienia zdrowia pochwy.

Naukowcy wyróżniają 5 głównych typów społeczności bakteryjnych pochwy⁴, zwanych CST (Community State Type), w zależności od bakterii, które je tworzą.

  • 3 typy optymalne pod względem zdrowia pochwy, w których dominują pałeczki kwasu mlekowego: CST I, w którym dominuje Lactobacillus crispatus, CST II – L. gasseri oraz CST V – L. jensenii;
  • 1 typ suboptymalny, CST III, zdominowany przez inny gatunek pałeczek kwasu mlekowego (L. iners), znacznie bardziej podatny na dysbiozę;
  • oraz 1 typ nieoptymalny, charakteryzujący się niewielką liczebnością pałeczek kwasu mlekowego (typ IV).

Czy ma to znaczenie dla ciąży?

Naukowcy zaobserwowali również powiązania między niektórymi profilami mikrobioty pochwy, genami oporności na antybiotyki a powikłaniami ciąży. U kobiet, u których wystąpił poród przedwczesny lub pęknięcie błon płodowych przed terminem porodu, częściej obserwowano określone zmiany w składzie mikrobioty pochwy, w szczególności zwiększenie liczebności takich bakterii jak E. coli i K. pneumoniae, a także zmniejszenie liczebności kilku gatunków pałeczek kwasu mlekowego. Profile te były również związane ze zmianami w zakresie genów oporności na antybiotyki, w szczególności na β-laktamy, w przypadkach pęknięcia błon płodowych przed terminem porodu.

Wszystko to może wpływać na przebieg i wynik ciąży: u kobiet, u których wystąpiły powikłania okołoporodowe (poród przedwczesny), stwierdzano bardziej zróżnicowaną mikrobiotę pochwy (zwiększenie liczebności bakterii E. coli i K. pneumoniae, zmniejszenie liczebności kilku gatunków Lactobacillus), a także większą liczbę genów oporności na β-laktamy.

Choć wyniki te stanowią krok naprzód, należy interpretować je z ostrożnością: wykrycie genu oporności nie oznacza, że gen ten jest aktywny. Obecność ruchomych elementów genetycznych sugeruje możliwość wymiany materiału genetycznego, jednak badanie nie dowodzi, że transfery te rzeczywiście miały miejsce. Konieczne będą dalsze badania, aby ustalić, czy te mechanizmy oporności mogą być przekazywane, w szczególności z matki na noworodka, oraz jakie mogą być ich konsekwencje dla zdrowia. Naukowcy mają więc jeszcze sporo pracy przed sobą.

Źródła

1. Boutouchent N, Baud A, Tazi A et al. Bacterial community structure shapes the vaginal resistome during pregnancy. npj Biofilms Microbiomes (2026). https://doi.org/10.1038/s41522-026-01144-y. 

2. https://www.who.int/fr/news-room/fact-sheets/detail/preterm-birth.

3. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/antimicrobial-resistance. 

4. What is vaginal microbiota, what is it made of?. 

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości On

Mikrobiota pochwy – rezerwuar genów oporności?

W czasie ciąży mikrobiota pochwy zawiera geny oporności na antybiotyki oraz ruchome elementy genetyczne. Zasób ten jest jednak zróżnicowany i zależy od składu flory bakteryjnej oraz przebiegu ciąży i jej wyniku.

Le microbiote vaginal, réservoir de gènes de résistances ?

To druga strona medalu stosowania antybiotyków : choć ich stosowanie pozwoliło uratować wiele istnień ludzkich, wiąże się ono również ze wzrostem oporności. Aby wykryć te oporności, naukowcy zajęli się badaniem różnych mikrobiot (jelitowych, skórnych itp.), które mogą stanowić potencjalne rezerwuary genów oporności. Mikrobiota pochwy w okresie ciąży pozostawała dotychczas stosunkowo słabo poznana pomimo jej potencjalnego znaczenia dla zdrowia matki i rozwijającego się dziecka. Sytuację tę zmieniły dopiero badania opublikowane w 2026 r. przez francuski zespół naukowców (Instytut Pasteura, Assistance Publique–Hôpitaux de Paris, Uniwersytet Paris Cité).

13,4 Szacuje się, że w 2020 roku 13,4 mln noworodków urodziło się przedwcześnie, czyli przed ukończeniem 37. tygodnia ciąży².

Częste przypadki oporności związane z niektórymi gatunkami bakterii

Autorzy przeanalizowali 1957 próbek wymazów z pochwy pobranych od 1547 kobiet w ciąży. 56% próbek zawierało co najmniej jeden gen oporności. Które geny występowały najliczniej? Geny warunkujące oporność na antybiotyki z grupy makrolidów, linkozamidów i streptogramin (MLS)* oraz na tetracykliny. Które wykazywały największą różnorodność? Geny oporności na antybiotyki z grupy β-laktamów. Co jednak najważniejsze, geny oporności na antybiotyki z grup MLS i tetracyklin okazały się związane z obecnością szerokiego spektrum gatunków bakterii, w tym L. iners** oraz G. vaginalis. Z kolei Enterococcus spp., Streptococcus spp. oraz Staphylococcus spp. były związane z opornością na β-laktamy za pośrednictwem genów mecA lub blaZ. Powiązania te dotyczą kilku bakterii wchodzących w skład mikrobioty pochwy, jednak same w sobie nie dowodzą ekspresji zidentyfikowanych genów.

* Wśród nich wymienia się w szczególności: lsa(C) – gen związany m.in. z opornością na niektóre antybiotyki z grupy MLS; erm(B) – gen warunkujący przede wszystkim oporność na makrolidy i linkozamidy; tet(M) – gen związany z opornością na tetracykliny.
** Stwierdzono również powtarzające się związki z genami oporności na antybiotyki z grupy MLS lsa, erm, a także na tetracykliny tet.

4,7 W 2021 roku antybiotykooporność była związana z ponad 4,7 mln zgonów na całym świecie³.

Mikrobiota wpływa na rezystom

Różnorodność genów oporności zależała od typów społeczności mikrobiologicznych (CST): mikrobiota pochwy, w której dominował L. crispatus (CST I), była związana z rezystomem ubogim i mało zróżnicowanym, co sugeruje mniejszy potencjał rozprzestrzeniania się oporności na antybiotyki. Z kolei społeczności zdominowane przez L. iners (CST III) lub bardziej zróżnicowane i ubogie w Lactobacillus (CST IV) charakteryzowały się większą liczbą genów oporności oraz ruchomych elementów genetycznych zdolnych do ich przenoszenia. Sugeruje to zwiększony potencjał poziomego transferu genów między bakteriami.

CST (Community State Types) opisują różne profile składu mikrobioty pochwy. W CST I dominuje L. crispatus, w CST III – L. iners, natomiast CST IV, ubogi w pałeczki kwasu mlekowego, często wiąże się z bakteryjnym zapaleniem pochwy, choć sam w sobie nie ma charakteru patologicznego. W niniejszym badaniu L. iners wyróżnia się powiązaniami z genami oporności na MLS i tetracykliny.

Rezystom pochwy a powikłania położnicze

Ponadto autorzy wykazali istnienie charakterystycznego profilu rezystomu związanego z niekorzystnymi wynikami ciąży (porodem przedwczesnym lub przedwczesnym pęknięciem błon płodowych). Charakteryzuje się on zwiększoną liczebnością bakterii z rzędu Enterobacterales (w szczególności bakterii  E. coli i K. pneumoniae), zmniejszoną liczebnością kilku gatunków Lactobacillus oraz zwiększoną obecnością genów oporności na β-laktamy, w szczególności blaTEM-1 oraz cfxA. U tych kobiet sam ten profil nie wystarcza jednak do stwierdzenia obecności zakażenia. Zmniejszenie liczebności pałeczek kwasu mlekowego wpisuje się w szersze zmiany różnorodności bakteryjnej, obserwowane zwłaszcza w grupie kobiet, u których doszło do przedwczesnego pęknięcia błon płodowych.

19 Zakażenia matczyno-płodowe stanowią poważne powikłanie ciąży. W 2021 roku odnotowano około 19 mln takich przypadków na świecie¹.

Wynika z tego, że mikrobiota pochwy wydaje się stanowić uporządkowany rezerwuar genów oporności na antybiotyki, współtworzący szeroko rozumiany ludzki rezystom. Pozostaje jednak kilka pytań bez odpowiedzi: czy obecne geny oporności rzeczywiście ulegają ekspresji? Czy rzeczywiście są przenoszone między bakteriami? Czy mogą zostać przeniesione na noworodka? Wszystkie te pytania będą wymagały przeprowadzenia badań funkcjonalnych i podłużnych. Wyniki tych badań mogą również otworzyć nowe perspektywy w zakresie zdrowia matek i noworodków, choć na obecnym etapie nie ma jeszcze potwierdzonego zastosowania klinicznego.

Summary
Off
Sidebar
On
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości On

Czy antybiotyki stosowane prenatalnie zostawiają ślad na skórze dziecka?

Stosowanie antybiotyków w ciąży często traktuje się jak wciśnięcie guzika w maszynie: infekcja wyleczona, problem rozwiązany. Metaanaliza 30 badań¹ sugeruje jednak, że antybiotyki mogą działać na skórę dziecka, powodując niewielki, ale stale występujący wzrost częstości występowania atopowego zapalenia skóry po ekspozycji prenatalnej.

Antybiotyki należą do grupy leków najczęściej stosowanych w czasie ciąży. Wcześniejsza analiza około 34 mln ciąż wykazała, że antybiotyki stosowano w trakcie 23,6% z nich. Ich działanie na organizm matki jest dobrze udokumentowane: antybiotyki powodują zaburzenia mikrobioty jelitowej. Znacznie mniej jasny jest natomiast ich wpływ na wczesny rozwój odporności dziecka. Nowy przegląd systematyczny w Scientific Reports przeprowadzony przez badaczy z Uniwersytetu w Szegedzie jest próbą wypełnienia tej luki w zakresie atopowego zapalenia skóry – choroby, którą dzieci Twoich pacjentów być może już dobrze znają.

 

Okołoporodowa profilaktyka antybiotykowa pozbawia mleko matki bakterii Bifidobacterium

https://www.biocodexmicrobiotainstitute.com/fr/pro/une-antibiotherapie-prophyla…

Trzydzieści badań, jeden niewielki sygnał

Po przeszukaniu czterech baz danych z okresu do sierpnia 2025 r. zgodnie z zarejestrowanym protokołem PROSPERO zespół uwzględnił 30 badań obserwacyjnych obejmujących ponad 4,1 mln matek i 4,3 mln dzieci, w tym 26 badań oceniających stosowanie przez matki antybiotyków w jakimkolwiek momencie ciąży. Dostępne dane nie pozwalały na wiarygodne porównania ekspozycji w pierwszym, drugim i trzecim trymestrze. Ekspozycja prenatalna miała związek z większym prawdopodobieństwem wystąpienia w dzieciństwie atopowego zapalenia skóry: skorygowany iloraz szans (odds ratio) (aOR) wynosił 1,32 (95% CI od 1,12 do 1,56) w 14 badaniach, a połączony skorygowany współczynnik ryzyka (HR) wynosił 1,10 (95% CI od 1,05 do 1,14) w czterech badaniach. Wiek dzieci w chwili postawienia diagnozy również był różny w różnych badaniach. Znaleziono dowody potencjalnego błędu publikacyjnego, dlatego autorzy zastosowali metodę odcinania i uzupełniania (trim-and-fill). Wskaźnik aOR spadł do 1,22 (od 1,03 do 1,44), ale pozostał istotny. Surowy wynik mógł być wyższy od rzeczywistego, ale nie oznaczało to, że badany efekt nie miał miejsca. Związek w dalszym ciągu był statystycznie istotny w analizach leave-one-out, nawet gdy wyłączono pojedyncze badania obarczone poważnym ryzykiem błędu systematycznego. Sami autorzy nazywają ten efekt niewielkim. Szacunki efektu względnego nie są kwantyfikacją bezwzględnego wzrostu ryzyka ani nie implikują, że u każdego eksponowanego dziecka wystąpi atopowe zapalenie skóry.

Ekspozycja prenatalna i śródporodowa

Ekspozycja prenatalna oznacza przyjmowanie antybiotyków w jakimkolwiek momencie podczas ciąży. Ekspozycja śródporodowa oznacza profilaktyczne podawanie leków w trakcie porodu, jak w uwzględnionych tu badaniach dotyczących profilaktyki zakażeń paciorkowcem grupy B (GBS). W tej metaanalizie pierwsza z nich wykazała niewielki związek z atopowym zapaleniem skóry, natomiast w przypadku drugiej nie stwierdzono istotnego związku.

 

Atopowe zapalenie skóry a egzema

Atopowe zapalenie skóry to przewlekła zapalna choroba skóry charakteryzująca się jej zaczerwienieniem, suchością i swędzeniem. Wywołuje ją uszkodzenie bariery skórnej. Egzema to termin szerszy i niekonkretny, ale te dwa określenia często są stosowane zamiennie. To dlatego autorzy uwzględnili oba w wynikach.

Skorygowany iloraz szans (odds ratio) (aOR)

Iloraz szans przeliczony tak, aby uwzględnić zmienne zakłócające, takie jak płeć dziecka, wiek matki, alergie lub atopia u matki oraz palenie tytoniu w ciąży. Wskaźnik aOR na poziomie 1,32 oznacza, że po tej korekcie prawdopodobieństwo wystąpienia atopowego zapalenia skóry u eksponowanych dzieci było o 32% wyższe.

Gdzie sygnał się utrzymuje, a gdzie zanika?

Ryzyko rosło wraz z liczbą cykli leczenia antybiotykami. Połączone skorygowane współczynniki ryzyka wynosiły 1,07 dla jednego cyklu, 1,10 dla dwóch i 1,16 dla więcej niż dwóch, choć wynika to tylko z trzech badań. Znaczenie ma też czynnik geograficzny: badania europejskie wykazywały istotny związek (aOR 1,40, 95% CI od 1,08 do 1,83), natomiast badania przeprowadzone w Azji i USA nie wykazały istotności. Oczywiście, brak istotności nie oznacza absolutnego braku związku między stosowaniem antybiotyków w okresie prenatalnym a egzemą w tych regionach. Wyniki były wyraźniejsze w przypadku diagnozy egzemy zgłoszonej przez rodziców niż w przypadku dokumentacji medycznej. W największych (obejmujących ponad 10 000 dzieci) badaniach połączony skorygowany związek nie był istotny statystycznie. Ogólnie rzecz biorąc, heterogeniczność była bardzo duża (I² do 99,7%), a pewność dowodów według systemu GRADE była niska. Inaczej było z ekspozycją śródporodową: łączna analiza czterech badań nie wykazała istotnego związku (OR 1,64, 95% CI od 0,84 do 3,17). Poszczególne wyniki były jednak niespójne, heterogeniczność znaczna, a pewność dowodów bardzo niska. Ustalenia różniły się też zależnie od metody porodu – niektóre badania wykazywały inne wyniki dla porodów siłami natury, a inne dla cesarskiego cięcia. Okno ekspozycji śródporodowej jest dużo węższe, co może oznaczać, że jej wpływ na mikrobiotę noworodka jest przejściowy, choć w jednym z badań stwierdzono sygnał, gdy ekspozycja przekroczyła 24 godziny.

Pierwszy tysiąc dni

Okres od poczęcia mniej więcej do ukończenia dwóch lat, kiedy mikrobiota i układ odpornościowy nabierają kształtów. Uważa się, że to w tym okresie omawiane w tym dokumencie ekspozycje mają największe znaczenie.

Metoda trim-and-fill

Metoda statystyczna służąca do oszacowania, jakich badań może brakować z powodu błędu publikacji, i przeliczenia łącznego efektu. W tym przypadku spowodowała ona obniżenie aOR z 1,32 do 1,22 – nadal znacznej wartości.

GRADE

System oceny pewności dostępnych dowodów naukowych. Ustalenia dla okresu prenatalnego zostały ocenione nisko, a dla ekspozycji śródporodowej bardzo nisko z powodu ryzyka błędu systematycznego, niespójności i nieprecyzyjności.

Mechanizm prawdopodobny, ale nie udowodniony

Metaanaliza była badaniem ekspozycji i jej efektów, a nie samej mikrobioty. Przebiega to następująco: antybiotyki zaburzają społeczności mikroorganizmów bytujących w jelitach i pochwie matki. Społeczności te stanowią swego rodzaju „zaczyn” dla mikrobioty jelitowej noworodka w chwili narodzin, a odmienny skład mikrobioty na tym etapie może wpływać na wczesne programowanie układu odpornościowego w ciągu pierwszych 1000 dni życia. Rodzaj porodu i karmienia również mogą wpływać na rozwój tej mikrobioty. Mniejsza różnorodność w jelitach została już powiązana z atopowym zapaleniem skóry w innych badaniach. Zastrzeżenia są realne. Nie dokonano konsekwentnej korekty o stosowanie antybiotyków po urodzeniu,które samo w sobie może być istotnym czynnikiem wpływającym na ryzyko, a na podstawie danych z obserwacji nie można ustalić związku przyczynowo-skutkowego. Autorzy zalecają stosowanie antybiotyków tylko w przypadku jednoznacznego wskazania i przez najkrótszy czas gwarantujący ich skuteczność, a w odpowiednich przypadkach wybieranie antybiotyków o wąskim spektrum działania. Wnioski są takie, że nie należy powstrzymywać się od stosowania antybiotyków u ciężarnych pacjentek dotkniętych infekcjami, których leczenie jest konieczne, ale każdą decyzję należy podejmować z uwzględnieniem bilansu korzyści i ryzyka, w tym możliwego wpływu na skórę dziecka.

Źródło

1. Petrás S, Vargané Szabó B, Kiss T, Bahar MA, Csupor D, Tóth B. Prenatal maternal antibiotic use increases the risk of childhood eczema: a systematic review and meta-analysis. Sci Rep. 2026;16:21156. doi:10.1038/s41598-026-51441-x.

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości Położnictwo Ginekologia Pediatria Dermatologia Medycyna ogólna On

Jaki jest związek między stosowaniem antybiotyków w ciąży a egzemą u niemowląt?

Infekcje podczas ciąży trzeba leczyć, ale czy zwalczające je antybiotyki mogą zostawiać ślady na skórze niemowląt? Nowa analiza obejmująca ponad 4 mln dzieci wykazała niewielki, ale powtarzalnie obserwowany związek między prenatalną ekspozycją na antybiotyki a egzemą.

Antibiotics in pregnancy: what's the link to baby's eczema?

Atopowe zapalenie skóry – najczęstsza postać egzemy – dotyka mniej więcej co piątego dziecka. Skóra staje się zaczerwieniona, sucha i swędząca, ponieważ osłabiona bariera skórna umożliwia utratę wody i wnikanie czynników drażniących. Choroba zazwyczaj pojawia się przed ukończeniem przez dziecko dwóch lat. Często zanika samoistnie, ale może stanowić pierwszy etap rozwoju innych chorób atopowych, takich jak alergia pokarmowa, astma i katar sienny. Ściśle rzecz biorąc, egzema to termin szerszy, choć większość osób używa obu określeń zamiennie. U dzieci może to być wczesny etap tego, co lekarze nazywają „marszem atopowym”.

Atopowe zapalenie skóry a egzema

Atopowe zapalenie skóry to przewlekła, objawiająca się swędzeniem choroba związana z osłabieniem bariery skórnej. Egzema to termin szerszy, ale oba określenia są często stosowane zamiennie.

Pierwsze 1000 dni życia

Okres ten obejmuje czas od poczęcia do drugich urodzin dziecka, kiedy kształtują się mikrobiota i układ odpornościowy. To, co wtedy się dzieje, może się odbijać echem przez wiele lat.

Niewielki związek obserwowany w kolejnych badaniach

Jak wynika z wcześniejszego przeglądu obejmującego około 34 mln ciąż, w niemal co czwartej stosowano antybiotyki. Badacze1z Węgier i Indonezji przeprowadzili łączną analizę 30 badań dotyczących prenatalnej ekspozycji na antybiotyki i obejmujących ponad 4,1 mln matek oraz 4,3 mln dzieci. Po uwzględnieniu czynników takich jak wiek matki, alergie i palenie tytoniu iloraz szans wystąpienia egzemy u dzieci eksponowanych na antybiotyki przed urodzeniem był wyższy o 22–32%, zależnie od sposobu skorygowania wyników ze względu na potencjalny błąd publikacyjny. Związek ten dotyczy ilorazu szans wystąpienia egzemy, a nie dokładnego oszacowania ryzyka u konkretnego dziecka. Korelacja była nieco silniejsza po każdej kolejnej serii antybiotyków, a nawet jedna kuracja wiązała się z niewielkim wzrostem.

W trzech badaniach związek ten nasilał się wraz z kolejnymi ekspozycjami na antybiotyki, choć autorzy zastrzegają, że dostępne dowody są ograniczone. Jest to związek, a nie dowód zależności przyczynowo-skutkowej, a autorzy oceniają pewność dowodów jako niską. W badaniach brakowało też porównywalnych danych pozwalających rozróżnić ekspozycję w pierwszym, drugim i trzecim trymestrze, nie można więc wyciągnąć jednoznacznych wniosków dotyczących momentu stosowania antybiotyków w ciąży. Związek był najwyraźniejszy w badaniach europejskich, natomiast w badaniach amerykańskich nie zaobserwowano istotnego związku. Korelacja nie była też statystycznie istotna w analizach ograniczonych do obszerniejszych badań lub do egzemy zdiagnozowanej na podstawie dokumentacji medycznej. Zdaniem autorów wzrost ryzyka u pojedynczego dziecka jest niewielki, ale przy tak dużej liczbie ciąż i dzieci, których to dotyczy, może mieć znaczenie w skali populacji.

Antybiotyki stosowane w okresie prenatalnym i śródporodowo

Wyrażenie „okres prenatalny” oznacza czas trwania ciąży. „Śródporodowo” oznacza „w trakcie porodu”. Badanie to stwierdziło niewielki związek z pierwszą z tych sytuacji i brak istotnego związku z drugą.

W jaki sposób antybiotyki docierają do skóry dziecka?

Hipoteza uznawana za najbardziej prawdopodobną bierze pod uwagę mikrobiotę. Antybiotyki mogą zaburzać mikrobiotę jelitową i pochwową matki, a dziecko otrzymuje od niej pierwsze mikroorganizmy w chwili narodzin. Wczesna ekspozycja na mikroorganizmy może wpływać na kształtowanie się układu odpornościowego dziecka, co sugeruje, że mikrobiota matki może stanowić ogniwo łączące ciążę z późniejszym stanem zdrowia skóry dziecka. Można je porównać do pierwszych nauczycieli młodego układu odpornościowego: jeśli zmienią się pierwsze lekcje, zmienić może się również to, czego układ odpornościowy się nauczy. W badaniach nie zmierzono bezpośrednio tej zależności. Badacze nie byli też w stanie wyodrębnić działania antybiotyków w podziale na ich rodzaje, dawki i czas trwania kuracji. Nie stwierdzono istotnego wpływu antybiotyków podawanych podczas porodu, choć tego zagadnienia dotyczyły tylko cztery badania. Wynik ten nie wyklucza związku z ekspozycją okołoporodową – pewność dowodów dotyczących stosowania antybiotyków w okresie okołoporodowym oceniono jako bardzo niską.

6 ważnych rzeczy, które trzeba wiedzieć o antybiotykach

Dowiedz się więcej

Nic z tego nie jest powodem, żeby odmawiać zaleconej przez lekarza terapii, ponieważ antybiotyki to ważny sposób walki z infekcjami u matek. Autorzy zalecają stosowanie antybiotykoterapii w ciąży, jeżeli jest ona jednoznacznie niezbędna. Należy przy tym wybrać odpowiedni lek i czas trwania kuracji. Egzema ma również inne przyczyny, takie jak historia rodzinna i warianty genu kodującego filagrynę, który pomaga skórze w budowie jej warstwy ochronnej.

Mikrobiota matki

Ogół mikroorganizmów bytujących w jelitach i pochwie matki. Mikrobiota pochwy odgrywa szczególną rolę w kształtowaniu mikrobioty jelitowej noworodka, dlatego wpływ antybiotyków stosowanych w ciąży jest przedmiotem badań.

Źródło

1. Petrás S, Vargané Szabó B, Kiss T, Bahar MA, Csupor D, Tóth B. Prenatal maternal antibiotic use increases the risk of childhood eczema: a systematic review and meta-analysis. Sci Rep. 2026;16:21156. doi:10.1038/s41598-026-51441-x

Summary
Off
Sidebar
On
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości On

Chlorowana woda – czy grozi antybiotykoopornością u niemowląt?

Dodawany do wody pitnej chlor niszczy szkodliwe mikroorganizmy, ale może też wpływać na środowisko mikrobioty jelitowej niemowląt i występowanie u nich antybiotykooporności. Tego zagadnienia dotyczyło badanie przeprowadzone wśród 197 niemowląt1.

Mikrobiota jelit

Oporność na antybiotykintibiotic jest coraz powszechniejsza na świecie i stanowi duży problem zdrowotny: od roku 2018 do 2023 odsetek przypadków oporności wzrósł w przypadku ponad 40% par bakteria–antybiotyk obserwowanych przez WHO2. Podejmowane działania koncentrują się przede wszystkim na ograniczaniu stosowania antybiotyków i promowaniu szczepień zapobiegających zakażeniom. Antybiotykooporność może jednak mieć związek również z czynnikami środowiskowymi. Australijscy badacze przyjrzeli się jednemu z nich, dotychczas słabo zbadanemu – spożywaniu chlorowanej wody pitnej.

Prawie 2 osoby na 5 usłyszały od pracownika służby zdrowia, że przyjmowanie antybiotyków może negatywnie wpływać na równowagę mikrobioty.

Tylko 1 osoba na 4 deklaruje, że przy przepisywaniu antybiotyków otrzymała wszystkie niezbędne informacje dotyczące mikrobioty”.

Woda chlorowana czy filtrowana – badanie z udziałem 197 niemowląt obserwowanych przez 12 miesięcy

Chlorowanie wody pitnej, zapewnia jej dezynfekcję, zwiększa jej bezpieczeństwo sanitarne i ogranicza ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego. Ilość chloru jest regulowana przez przepisy. Ilości objęte badaniem (od 0,3 do 1,1 mg/l) były mniejsze od limitu wynoszącego 5 mg/l. Ten resztkowy chlor obecny w wodzie z kranu po przeprowadzeniu dezynfekcji może jednak wpływać na środowisko jelit niemowląt przez to, że sprzyja bakteriom wyposażonym w mechanizmy antybiotykooporności. Aby przetestować tę hipotezę, 197 niemowląt w wieku sześciu miesięcy przydzielono losowo do grup, z których jedna przez dwanaście miesięcy piła przefiltrowaną, pozbawioną chloru i innych chlorowych środków dezynfekujących, a druga zwykłą, chlorowaną wodę kranową. Próbki kału pobrane na początku i na końcu badania pozwoliły przeanalizować DNA obecnych w nich mikroorganizmów.

Woda z kranu a karmienie dzieci: zalecenia organów ochrony zdrowia we Francji⁴

Wody z kranu można używać do przyrządzania mleka i posiłków dla niemowląt, zachowując kilka środków ostrożności: 

– Należy pozwolić wodzie płynąć z kranu przez kilka sekund, używać tylko zimnej wody, regularnie czyścić końcówkę kranu.

– ANSES odradza stosowanie do mleka i posiłków dla niemowląt wody filtrowanej w domu lub zmiękczonej, ponieważ te procesy mogą sprzyjać namnażaniu się mikroorganizmów.

* ANSES: francuska Agencja ds. Bezpieczeństwa Żywności, Środowiska i Higieny Pracy.

Mikrobiota zasadniczo niezmieniona, ale zawierająca więcej składników sprzyjających antybiotykooporności

Mikrobioty obu grup były zasadniczo podobne: charakteryzowały się podobnym bogactwem gatunkowym i różnorodnością, bez istotnych różnic w ogólnej strukturze mikrobioty. W grupie spożywającej chlorowaną wodę stwierdzono natomiast bogatszy „rezystom”, czyli większą obfitość funkcji związanych z opornością na antybiotyki, takich jak funkcje enzymów rozkładających antybiotyki3.

Dodatkowa analiza sugeruje, że wzrost obfitości funkcji związanych z opornością jest wyraźniejszy u dzieci, które w trakcie badania zarówno spożywały chlorowaną wodę, jak i otrzymywały antybiotyki. Autorzy formułują zatem hipotezę, że te dwie ekspozycje mogą wzmacniać się nawzajem i zwiększać ryzyko selekcji oporniejszych bakterii.

Rezystom

Ogół genów oporności na antybiotyki zawartych w mikroorganizmach występujących w danym środowisku, w tym przypadku w mikrobiocie jelitowej3.

Chlor resztkowy

Chlor pozostający w wodzie po jej dezynfekcji.

Czy należy przestać pić wodę z kranu?

Wyniki te nie kwestionują zasadności chlorowania wody przeznaczonej do spożycia, którego korzyści dla zdrowia są bezdyskusyjne. Autorzy wskazują jednak, że chlorowana woda z kranu może zwiększać obfitość funkcji związanych z opornością na antybiotyki w mikrobiocie jelitowej niemowląt, choć na tym etapie nie wykazano klinicznego zagrożenia dla ich zdrowia. Należy teraz ustalić, czy odpowiednie dostosowanie momentu lub sposobu wprowadzania wody z kranu do diety dziecka ograniczyłoby ten efekt, oraz ocenić jego konsekwencje dla zdrowia niemowląt, , zwłaszcza tych otrzymujących liczne kuracje antybiotykowe.

Badanie1 finansowane częściowo przez Water Corporation WA i wspierane pomocą materialną przez Pure Water Systems, przy czym partnerzy ci nie uczestniczyli w projektowaniu, analizie i decyzji o publikacji badania.

Źródła

1. Parkin K, Christophersen CT, Verhasselt V, et al. Chlorinated drinking water exposure enriches antimicrobial resistance pathways in the infant gut microbiome: a randomized trial. Commun Med. 2026;6:405. doi:10.1038/s43856-026-01626-2.

2. World Health Organization. WHO warns of widespread resistance to common antibiotics worldwide. Geneva: WHO; 13 October 2025. https://www.who.int/news/item/13-10-2025-who-warns-of-widespread-resistance-to-common-antibiotics-worldwide. 

3. D'Costa VM, McGrann KM, Hughes DW, Wright GD. Sampling the antibiotic resistome. Science. 2006;311(5759):374-377. doi:10.1126/science.1120800.

4. ANSES. Biberon : comment le préparer et le conserver ? Maisons-Alfort : Anses ; article du 17/01/2013. https://www.anses.fr/fr/article/biberon-comment-preparer-conserver  (consulté le 05/10/2026).

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości Off

Chlorowana woda a rezystom jelitowy niemowląt

Nawet w ilościach zgodnych z normami sanitarnymi chlorowana woda pitna z kranu może sprzyjać powstawaniu mechanizmów oporności na antybiotyki w mikrobiocie jelitowej niemowląt, co niesie za sobą ryzyko selekcji potencjalnie opornych populacji bakteryjnych, jak wynika z randomizowanego badania przeprowadzonego metodą podwójnie ślepej próby wśród 197 australijskich niemowląt1.

Oporność na antybiotyki – ważny element oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe – jest obecnie jednym z priorytetów, a zarazem problemów w obszarze zdrowia publicznego na świecie: od roku 2018 do 2023 ponad 40 % par patogen–antybiotyk obserwowanych przez WHO wykazało wzrost oporności2. Dotychczas walka z tym zjawiskiem koncentrowała się na ograniczaniu stosowania antybiotyków i szczepieniach. Australijskie badanie zwraca natomiast uwagę na słabo poznany czynnik środowiskowy, który może oddziaływać na środowisko jelitowe: spożywanie chlorowanej wody pitnej.
Chociaż chlorowanie zapewnia
dezynfekcję wody, a ilość chloru jest określona przez przepisy (w badaniu było to od 0,3 do 1,1 mg/l przy limicie wynoszącym 5 mg/l), chlor resztkowy i inne produkty chloropochodne związane z uzdatnianiem wody mogą wywierać na mikrobiotę jelitową niemowląt presję selekcyjną sprzyjającą bakteriom potencjalnie opornym. Zdaniem autorów jest to pierwsze randomizowane i kontrolowane badanie z podwójnie ślepą próbą oceniające tę hipotezę w kraju o wysokich dochodach, w którym woda pitna jest objęta normami uzdatniania i dezynfekcji.

Rezystom:

Ogół genów oporności na antybiotyki zawartych w mikroorganizmach występujących w danym środowisku, w tym przypadku w mikrobiocie jelitowej4.

197 niemowląt obserwowanych przez 12 miesięcy

Spośród uczestników kohorty ORIGINS Project zrekrutowano 197 niemowląt w wieku sześciu miesięcy, a następnie losowo przydzielono do grup otrzymujących przez dwanaście miesięcy wodę z kranu odchlorowaną metodą filtracji znacznie zmniejszającej ilość chloru i niektórych produktów ubocznych dezynfekcji lub zwykłą, chlorowaną wodę z kranu. Sekwencjonowanie metagenomowe próbek kału przeprowadzone w momencie włączenia dzieci do badania i po zakończeniu interwencji pozwoliło zanalizować skład i funkcjonowanie mikrobioty jelitowej w środowisku eksponowanym na różne ilości chloru.

Tabela z podsumowaniem kluczowych wyników

Oceniane kryterium : widok ogólny

Widok ogólny: liczba i różnorodność bakterii (bogactwo gatunkowe, zróżnicowanie).

Stwierdzony wynik (grupa otrzymująca wodę chlorowaną w porównaniu z grupą otrzymującą wodę odchlorowaną):
Brak istotnej różnicy między grupami.

Oceniane kryterium : widok szczegółowy

Widok szczegółowy: ilość niektórych bakterii (rodzaje i gatunki).

Stwierdzony wynik (grupa otrzymująca wodę chlorowaną w porównaniu z grupą otrzymującą wodę odchlorowaną):
Mimo tego ogólnego podobieństwa zaobserwowano kilka niewielkich różnic między grupami, które były zmienne w zależności od niemowlęcia.
Mniej liczne w grupie otrzymującej wodę chlorowaną: Bacteroides, Clostridium i Blautia (taksony związane ze zdrową mikrobiotą). 
Liczniejsze: Streptococcus i Klebsiella pneumoniae (patogeny oportunistyczne w pewnych okolicznościach), a także Faecalibacterium prausnitzii i Bifidobacterium (taksony pożyteczne).

Oceniane kryterium : funkcje związane z opornością na antybiotyki (potencjał funkcjonalny)

Stwierdzony wynik (grupa otrzymująca wodę chlorowaną w porównaniu z grupą otrzymującą wodę odchlorowaną):
Znacznie bardziej obfite w obecności wody chlorowanej. 
Nie zidentyfikowano bezpośrednio pojedynczych genów oporności. 

Oceniane kryterium : ekspozycja kliniczna na antybiotyki (analiza stratyfikowana)

Stwierdzony wynik (grupa otrzymująca wodę chlorowaną w porównaniu z grupą otrzymującą wodę odchlorowaną):
Wyraźniejszy wzrost obfitości funkcji związanych z opornością u dzieci leczonych antybiotykami, jednak nieistotny statystycznie po korekcie. Hipoteza wymaga potwierdzenia.

Różnorodność bez zmian, ale więcej mechanizmów oporności na antybiotyki

Nie stwierdzono istotnych różnic pod względem bogactwa gatunkowego ani różnorodności bakterii między tymi grupami. Na bardziej szczegółowym poziomie stwierdzono różnice między grupami dotyczące niewielkiej podgrupy taksonów, niezbyt często wykrywanych i wykazujących znaczną zmienność między poszczególnymi niemowlętami. Główny wynik badania dotyczy potencjału funkcjonalnego mikrobioty – u niemowląt spożywających chlorowaną wodę pitną stwierdzono statystycznie istotnie większą obfitość funkcji związanych z opornością na antybiotyki (pomp efluksowych, enzymów rozkładających antybiotyki). Autorzy podkreślają jednak pewne ograniczenie: nie zidentyfikowano poszczególnych genów oporności.
Analiza uzupełniająca, przeprowadzona z podziałem na grupy według ekspozycji na antybiotyki, sugeruje wyraźniejszy wzrost obfitości funkcji związanych z opornością u dzieci leczonych antybiotykami (n = 40), ale tendencja ta po korekcie nie osiąga progu istotności i wymaga jeszcze potwierdzenia. Dane dotyczące drugorzędowych punktów końcowych związanych ze stanem zdrowia (alergie, świszczący oddech, egzema), dostępne dla około połowy dzieci, nie wykazują różnic między grupami, ale nie pozwalają wykluczyć występowania skutków klinicznych. 

Analiza stratyfikowana:

Analiza statystyczna powtarzana oddzielnie dla podgrup wydzielonych według określonego kryterium (w tym przypadku ekspozycji na antybiotyki) w celu weryfikacji, czy wynik badania ulega zmianom zależnie od tego kryterium.

Dane te nie skłaniają do zakwestionowania zasadności chlorowania wody przeznaczonej do spożycia, którego korzyści zdrowotne są bezdyskusyjne. Zachęcają natomiast do zbadania – w kontekście ekspozomu niemowląt – czy można odpowiednio dostosować moment lub sposób wprowadzania wody do ich diety, tak aby ograniczyć zagrożenia związane z ekspozycją na chlorowe środki dezynfekujące, uzupełniając tym samym działania na rzecz zdrowia niemowląt związane z prawidłowym stosowaniem antybiotyków. Wyniki te mają jednak charakter eksploracyjny. Pandemia COVID-19 zmniejszyła liczbę dzieci obserwowanych do końca badania, a jego moc statystyczna była zbyt mała, by przeanalizować rolę antybiotyków. Nie pozwala zatem jeszcze potwierdzić selekcji opornych populacji bakteryjnych i jej skutków dla zdrowia.

Ekspozom:

Ogół ekspozycji środowiskowych (żywność, tryb życia, źródła endogenne), na które dana osoba jest eksponowana od momentu poczęcia do chwili obecnej5.

 

Badanie1 finansowane częściowo przez Water Corporation WA i wspierane pomocą materialną przez Pure Water Systems, przy czym partnerzy ci nie uczestniczyli w projektowaniu, analizie i decyzji o publikacji badania.

Jakiej wody używać do przyrządzania mleka i posiłków i dla niemowląt? Zalecenia francuskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Żywności, Środowiska i Higieny Pracy (ANSES)3

Woda z kranu (z sieci publicznej)

Zalecenie ANSES: 
Można stosować przy zachowaniu środków ostrożności: należy pozwolić wodzie płynąć z kranu przez kilka sekund, używać tylko zimnej wody, regularnie czyścić końcówkę kranu.

Woda filtrowana w domu lub zmiękczona

Zalecenie ANSES:
Odradzana: te procedury mogą sprzyjać namnażaniu się maikroorganizmów.

Woda z instalacji zawierającej rury ołowiane (budynki mieszkalne wybudowane przed 1948 r.)

Zalecenie ANSES:
Przed użyciem zasięgnąć informacji u lokalnych władz.

Źródła

1. Parkin K, Christophersen CT, Verhasselt V, et al. Chlorinated drinking water exposure enriches antimicrobial resistance pathways in the infant gut microbiome: a randomized trial. Commun Med. 2026;6:405. doi:10.1038/s43856-026-01626-2.

2. World Health Organization. WHO warns of widespread resistance to common antibiotics worldwide. Geneva: WHO; 13 October 2025. 

3. ANSES. Biberon : comment le préparer et le conserver ? Maisons-Alfort : Anses ; article du 17/01/2013.

4. D'Costa VM, McGrann KM, Hughes DW, Wright GD. Sampling the antibiotic resistome. Science. 2006;311(5759):374-377. doi:10.1126/science.1120800

5. Wild CP. Complementing the genome with an "exposome": the outstanding challenge of environmental exposure measurement in molecular epidemiology. Cancer Epidemiol Biomarkers Prev. 2005;14(8):1847-1850. doi:10.1158/1055-9965.EPI-05-0456

Summary
Off
Sidebar
On
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości Off

Niepowodzenie implantacji: czy mikrobiom jelitowy jest brakującym podejrzanym?

Badania diagnostyczne w przypadku nawracających niepowodzeń implantacji koncentrują się na zarodku, endometrium, a ostatnio także na mikrobiocie pochwy. Badanie pilotażowe rzuca nowe światło na ekosystem jelitowy i wykazuje jego mniejszą różnorodność oraz uboższy skład bakterii ochronnych wytwarzających krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA).

Niepłodność dotyka około 17,5% dorosłych na całym świecie, a zabiegi wspomaganego rozrodu nadal częściej kończą się niepowodzeniem niż sukcesem: mniej niż połowa cykli in vitro kończy się narodzinami żywego dziecka. Nawet w przypadku blastocyst euploidalnych w 40–50% przypadków nie dochodzi do zagnieżdżenia. Implantacja pozostaje „czarną skrzynką” procedury IVF, a gdy niepowodzenia się powtarzają, poszukiwania zazwyczaj skupiają się na zarodku, endometrium lub mikrobiocie pochwy. W badaniu pilotażowym przeprowadzonym przez Uniwersytet Tor Vergata w Rzymie, opublikowanym w czasopiśmie Microorganisms, skupiono się na obszarze poza macicą – na jelitach.

Krótki opis krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych

Gdy błonnik pokarmowy dociera do okrężnicy, bakterie takie jak Faecalibacterium, Roseburia i Anaerostipes fermentują go, przekształcając w maślan, propionian i octan. Maślan jest głównym źródłem energii dla kolonocytów, wzmacnia połączenia ścisłe oraz sprzyja rozwojowi regulatorowych komórek T. W przedmiotowym badaniu u kobiet z nawracającymi niepowodzeniami implantacji stwierdzono obniżony poziom kilku z tych producentów.

Węższy, inaczej zorganizowany ekosystem

Zespół1 porównał 20 kobiet z nawracającym niepowodzeniem implantacji (RIF), zdefiniowanym zgodnie z zaleceniami ESHRE z 2023 r. jako „powtarzające się nieudane transfery zarodków wymagające dalszej diagnostyki”, z 21 płodnymi kobietami z grupy kontrolnej w podobnym wieku (średnia 38,5 lat). W ciągu roku od ostatniego nieudanego transferu pobrano próbki kału i poddano analizie metodą sekwencjonowania 16S rRNA. Spośród 141 wykrytych operacyjnych jednostek taksonomicznych 50 występowało wyłącznie w grupie kontrolnej, a 32 – wyłącznie u kobiet z RIF. Kobiety z RIF charakteryzowały się również mniejszą różnorodnością alfa (wskaźnik Shannona: p = 0,003; odwrotność wskaźnika Simpsona: p = 0,002), a ich zbiorowiska skupiały się w odrębnych klastrach w stosunku do zbiorowisk z grupy kontrolnej (PERMANOVA R² = 0,16; p = 0,001). Rozróżnienie to utrzymało się po uwzględnieniu zmiennych klinicznych, takich jak stosunek obwodu talii do obwodu bioder, choć przynależność do grupy wyjaśniała około 5% wariancji.

Nawracające niepowodzenie implantacji (RIF)

Zgodnie z zaleceniami ESHRE z 2023 r. dotyczącymi dobrych praktyk wskaźnik RIF określa historię co najmniej dwóch transferów zarodków, które nie doprowadziły do pozytywnego wyniku testu ciążowego, przy częstotliwości wystarczająco wysokiej, by uzasadnić przeprowadzenie badań. Kobiety biorące udział w tym badaniu spełniały tę definicję – średnio miały 2,5 blastocysty, które nie zagnieździły się w macicy.

Różnorodność alfa i beta

Różnorodność alfa wskazuje, ile taksonów występuje w jelitach danej osoby i jak równomiernie zajmują one tę przestrzeń; różnorodność beta pozwala porównać całe zbiorowiska między różnymi osobami. W obu przypadkach wyniki wskazywały na to samo: kobiety z RIF miały mniej zróżnicowane społeczności mikroorganizmów jelitowych, których ogólny skład różnił się od składu u płodnych kobiet z grupy kontrolnej.

Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA)

Maślan, propionian i octan powstają w wyniku fermentacji błonnika pokarmowego przez bakterie jelitowe. Odżywiają one nabłonek okrężnicy, pomagają utrzymać szczelność bariery jelitowej i wspierają tolerancję immunologiczną, dlatego też utrata bakterii wytwarzających krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA) u kobiet z RIF zwróciła uwagę autorów.

Mniej bakterii fermentujących błonnik, więcej sygnałów zapalnych

Udział Firmicutes w zbiorowości spadł z 65,0% do 52,7%. W obrębie tej gromady mniejszy udział miały rodzaje wspierające barierę, takie jak Faecalibacterium i Roseburia, natomiast rodziny fermentujące błonnik, takie jak Lachnospiraceae i Peptostreptococcaceae, uległy zmniejszeniu (ta ostatnia obejmuje Romboutsia, rodzaj biorący udział w metabolizmie kwasów żółciowych), a liczba producentów maślanu, takich jak Anaerobutyricum, Anaerostipes oraz Fusicatenibacter, uległa znacznemu zmniejszeniu. Nie każdą zmianę można sprowadzić do prostego podziału na „dobrą” i „złą”: Bacteroides, postrzegany zazwyczaj jako zdrowy komensal wytwarzający octan i propionian, występował w większej liczbie w grupie RIF. W nadmiarze może powodować uszkodzenie warstwy śluzowej i doprowadzić do przedostania się lipopolisacharydów do jelita. Udział proteobakterii, często wiązanych z dysbiozą jelitową, wzrósł z 3,6% do 9,1% (p < 0,001), przy czym odnotowano wzrost liczebności Enterobacteriaceae, Desulfovibrionaceae oraz Bilophila, producenta siarkowodoru. Autorzy sugerują, że ten profil mikrobiologiczny może podtrzymywać przewlekłe, łagodne stany zapalne poprzez sygnalizację lipopolisacharydową za pośrednictwem receptora TLR4, osłabiać barierę jelitową i być może zakłócać recykling estrogenów przez estrobolom. Szlaki te wciąż stanowią jedynie hipotezę: w badaniu zmierzono liczbę bakterii, a nie metabolitów ani markerów immunologicznych.

Proteobakterie

Gromada bakterii Gram-ujemnych obejmująca Escherichia i Klebsiella, których błona zewnętrzna zawiera lipopolisacharyd, silny czynnik wywołujący stan zapalny. Zwiększona liczebność tej grupy jest powszechnym objawem dysbiozy; w niniejszym badaniu jej liczebność była około 2,5 raza większa u kobiet z RIF.

Bariera jelitowa

Nabłonek, jego połączenia ścisłe oraz warstwa śluzu, które zapobiegają przedostawaniu się mikroorganizmów jelitowych do krwiobiegu. Siarkowodór uwalniany przez bakterie takie jak Bilophila może powodować erozję warstwy śluzu, co według autorów stanowi jedną z dróg, poprzez które dysbioza jelitowa może przyczyniać się do przewlekłego stanu zapalnego.

Estrobolom

Zbiór genów bakterii jelitowych, zwłaszcza tych kodujących β-glukuronidazę, które reaktywują estrogeny wydalane z żółcią i ponownie wprowadzają je do krwiobiegu. W badaniu nie dokonano pomiaru tego zjawiska, ale wskazuje ono na prawdopodobny związek między mikrobiotą jelitową a równowagą hormonalną u kobiet starających się o dziecko.

Marker, cel czy świadek zdarzeń?

Model badania ogranicza to, co można wywnioskować z danych. Grupą kontrolną były kobiety o naturalnej płodności, a nie pacjentki poddane zabiegowi IVF, u których doszło do pomyślnego transferu zarodka, więc ten charakterystyczny profil może odzwierciedlać raczej bezpłodność, zastosowanie technik wspomaganego rozrodu (ART) lub historię reprodukcyjną niż samą nieudaną implantację zarodka. Brakowało danych farmakologicznych, takich jak informacje o stosowaniu metforminy, a profilowanie 16S nie zapewnia żadnych informacji na temat funkcji. Jelito ma jednak jedną praktyczną przewagę nad macicą: można pobierać z niego próbki w sposób nieinwazyjny i potencjalnie regulować jego działanie przez dietę, probiotyki lub zmiany stylu życia, co czyni je interesującym przedmiotem przyszłych badań. Obecnie rola mikrobioty jelitowej w RIF wymaga dalszych badań naukowych; nie stanowi jeszcze podstawy do przepisywania leków.

Źródło

1. La Placa G, Fabozzi G, Pala B, Peluso D, Cimadomo D, Vaiarelli A, et al. Exploring the association between gut microbiota and infertility in women with multiple implantation failures: an exploratory study. Microorganisms. 2026;14(6):1334. doi:10.3390/microorganisms14061334. 

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości Układ rozrodczy IVF Off

IVF: czy jelita mogą mieć wpływ na zagnieżdżenie się zarodka?

Zarodek wyglądał dobrze, transfer przebiegł zgodnie z planem, a mimo to wynik testu był negatywny. Znowu. Kobietom borykającym się z powtarzającymi się niepowodzeniami implantacji włoscy naukowcy sugerują, aby zwróciły uwagę na miejsce, którego by się nie spodziewały: jelita.

Mikrobiota jelit
IVF: could your gut play a part in implantation?

Dlaczego niektóre zarodki nigdy się nie zagnieżdżają?

Niepłodność dotyka około jednej na sześć osób dorosłych na całym świecie (17,5%). Jeśli przechodzisz procedurę in vitro, wiesz, jak wiele nadziei wiąże się z każdym transferem zarodków. Jednak mniej niż połowa cykli zapłodnienia in vitro kończy się narodzinami dziecka, a nawet zarodek o prawidłowym zestawie chromosomów nie zagnieżdża się w 40–50% przypadków. Lekarze mogą mówić o nawracającym niepowodzeniu implantacji, gdy wielokrotne transfery zarodków nie prowadzą do pozytywnego wyniku testu ciążowego. W ramach badań zazwyczaj analizuje się zarodek, błonę śluzową macicy, a od niedawna także mikrobiotę pochwy. Mikrobiom jelitowy rzadko pojawiał się na tej liście.

Zapłodnienie in vitro (IVF)

Metoda wspomaganego rozrodu, w ramach której komórki jajowe są zapładniane w laboratorium, a następnie jeden zarodek jest umieszczany w macicy. To właśnie w tym momencie, podczas transferu zarodka, dochodzi do zagnieżdżenia się zarodka – lub, jak to zbyt często bywa, nie dochodzi do niego.

Nawracające niepowodzenie implantacji

W niniejszym badaniu termin „nawracające niepowodzenia implantacji” odnosił się do kobiet, które doświadczyły co najmniej dwóch nieudanych transferów zarodków, co wymagało dalszych badań. Wszystkie 20 kobiet z pierwszej grupy objętej badaniem przeszły już przez to, a średnio miały za sobą 2,5 nieudanych transferów.

Zachowania ryzykowne dla mikrobioty pochwy

Dowiedz się więcej

Co ujawniły badania bakterii jelitowych 41 kobiet?

Zespół1 z Uniwersytetu Tor Vergata w Rzymie porównał próbki kału pobrane od 20 kobiet z nawracającymi niepowodzeniami implantacji i 21 kobiet, które urodziły już dziecko; wszystkie miały około 38 lat. U kobiet, w przypadku których transfery zakończyły się niepowodzeniem, ekosystem jelitowy charakteryzował się mniejszą różnorodnością. Firmicutes, duża grupa obejmująca bakterie odpowiedzialne za utrzymanie zdrowia jelit, stanowiła 52,7% ich flory jelitowej, podczas gdy u pozostałych kobiet odsetek ten wynosił 65%. Wśród mniej licznych znalazły się bakterie, które przekształcają błonnik znajdujący się w żywności w krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, takie jak maślan. Cząsteczki te odżywiają komórki błony śluzowej jelita i zapewniają jej szczelność – trochę jak fuga między płytkami. Proteobakterie, grupa często kojarzona ze stanem zapalnym, występowały 2,5 razy częściej (9,1% w porównaniu z 3,6%). Podobnie jak Bilophila, bakteria zdolna do wytwarzania siarkowodoru, który może wpływać na ochronną warstwę śluzu jelitowego.

Różnorodność mikroorganizmów

Wskaźnik określający, ile różnych rodzajów bakterii żyje w jelitach oraz na ile równomiernie zajmują one dostępną przestrzeń. Zróżnicowana społeczność jest zazwyczaj bardziej stabilna i lepiej radzi sobie z kontrolowaniem stanów zapalnych, dlatego też szczególnie rzucało się w oczy zmniejszenie jej liczebności u kobiet, w przypadku których doszło do niepowodzenia implantacji.

Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe

Małe cząsteczki, z których najbardziej znaną jest maślan, wytwarzane przez niektóre bakterie jelitowe w procesie fermentacji spożywanego błonnika. Odżywiają one komórki wyściełające jelita i pomagają łagodzić stany zapalne, a niektóre z bakterii, które je wytwarzają, występowały w mniejszej liczbie u kobiet, w przypadku których transfery zakończyły się niepowodzeniem.

Czy mikrobiota jelitowa może wpływać na płodność?

Naukowcy dostrzegają możliwe powiązania. Osłabiona bariera jelitowa może pozwolić fragmentom bakterii przedostać się do krwiobiegu i przyczynić się do przewlekłego, łagodnego stanu zapalnego, co z pewnością nie jest spokojnym środowiskiem, jakiego potrzebuje zarodek. Niektóre bakterie jelitowe mają również geny biorące udział w metabolizmie estrogenów, znane jako „estrobolom”, które pomagają w recyklingu estrogenów. Hormony te odgrywają ważną rolę w przygotowaniu macicy do ciąży. Na razie są to jedynie hipotezy. Badanie ma niewielki zakres i wskazuje jedynie na powiązanie, a nie na związek przyczynowo-skutkowy. Ponieważ kobiety z grupy porównawczej zaszły w ciążę w sposób naturalny, różnice te mogą odzwierciedlać ogólną niepłodność, a nie sam proces implantacji.

Bariera jelitowa

Pojedyncza warstwa komórek i pokrywająca ją warstwa śluzu, które oddzielają tryliony bakterii znajdujących się w jelitach od reszty organizmu. Gdy ulegnie osłabieniu, fragmenty bakterii mogą się przedostać i wywołać stan zapalny o niewielkim nasileniu.

Estrobolom

Zespół bakterii jelitowych zdolnych do reaktywacji estrogenów, które organizm miał właśnie wydalić, i wprowadzenia ich ponownie do krwiobiegu. W badaniu tego nie zmierzono, ale jest to jeden ze sposobów, w jaki według naukowców jelita mogą komunikować się z układem rozrodczym.

Nadzieję daje to, że mikrobiota jelitowa, w przeciwieństwie do macicy, może zostać zbadana na podstawie zwykłej próbki kału i może ulec zmianie w stosunkowo krótkim czasie. Konieczne są szerzej zakrojone badania, które wykażą, czy odpowiednia opieka może pomóc zarodkowi w zagnieżdżeniu się. Do tego czasu wszelkie zmiany najlepiej omówić z zespołem specjalistów ds. płodności.

Źródło

1. La Placa G, Fabozzi G, Pala B, Peluso D, Cimadomo D, Vaiarelli A, et al. Exploring the association between gut microbiota and infertility in women with multiple implantation failures: an exploratory study. Microorganisms. 2026;14(6):1334. doi:10.3390/microorganisms14061334

Summary
Off
Sidebar
On
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości Off

Oporność na antybiotyki: szpitale i kliniki weterynaryjne pod nadzorem

Walka z opornością na antybiotyki (antybiotykoopornością) wymaga, aby zdrowie ludzi, zwierząt i środowiska, a także kwestie związane z medycyną i weterynarią traktować w powiązaniu ze sobą. Co więcej, konieczne może okazać się skoordynowane monitorowanie tej oporności.

Oporność na antybiotyki, zwana również antybiotykoopornością, stanowi poważny problem zdrowia publicznego na skalę światową i oznacza zdolność niektórych bakterii do przeciwstawiania się działaniu jednego lub kilku antybiotyków.  Aby lepiej zrozumieć, w jaki sposób te oporności mogą przenosić się między bakteriami, naukowcy¹ przyjęli podejście „Jedno zdrowie” (One Health), zgodnie z którym zdrowie środowiska, a także zdrowie ludzi i zwierząt są ze sobą ściśle powiązane. Mikroorganizmy, a zwłaszcza niektóre bakterie, towarzyszą nam bowiem w codziennym życiu: niektóre badania wykazały, że w pewnych przypadkach woda z kranu lub z prysznica może zawierać patogeny, chmury mogą przenosić geny oporności na antybiotyki, a nasza mikrobiota jelitowa może przyczyniać się do walki z opornością itp.

One Health („Jedno zdrowie”)

Zintegrowane i ujednolicające podejście, którego celem jest utrzymanie i optymalizacja zdrowia ludzi, zwierząt oraz ekosystemów zarówno ludzkich, jak i zwierzęcych w perspektywie długoterminowej. Zgodnie z tym podejściem zdrowie ludzi, zwierząt domowych i dzikich, roślin oraz środowiska w szerokim znaczeniu (w tym ekosystemów) jest ściśle powiązane i wzajemnie zależne.

Podejście to ma zastosowanie do opracowywania i wdrażania programów, polityk, przepisów prawnych oraz badań naukowych, w ramach których różne dziedziny medycyny i weterynarii komunikują się i współpracują w celu poprawy wyników w zakresie zdrowia publicznego. Ma ono szczególne znaczenie w walce z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe (pojawianie się mikroorganizmów odpornych na antybiotyki), ale także w zapewnianiu bezpieczeństwa żywności i wody, poprawie odżywiania, zwalczaniu chorób odzwierzęcych (chorób przenoszonych między zwierzętami a ludźmi) oraz w zarządzaniu zanieczyszczeniami2,3.

Różne społeczności drobnoustrojów

Naukowcy zajęli się zatem mikroorganizmami (zwłaszcza bakteriami) oraz genami oporności na antybiotyki występującymi w środowisku (ścieki, powierzchnie) szpitala i kliniki weterynaryjnej w Londynie. Jak to się dzieje? Za pomocą sekwencjonowania metagenomicznego – metody, która pozwala na bezpośrednią analizę całego materiału genetycznego, a tym samym każdego genu obecnego w próbce. Można to porównać do wrzucenia całej zawartości próbki do blendera i rozszyfrowania całego DNA oraz genów związanych z opornością.

Wyniki pokazują, że społeczności drobnoustrojów w obu placówkach znacznie się od siebie różnią. W szpitalu odnotowano większą różnorodność gatunkową, przy czym dominowało kilka rodzajów bakterii (każda z nich miała swój udział w składzie tej społeczności drobnoustrojów). Mikroorganizmy były natomiast rozmieszczone bardziej równomiernie w środowisku weterynaryjnym (związanym ze zwierzętami). Występowały w nim nie tylko bakterie, lecz także grzyby i wirusy. Spośród wszystkich monitorowanych niebezpiecznych bakterii potencjalnie związanych z zakażeniem w obu placówkach wykryto jedynie czynniki wywołujące salmonellozę (Salmonella spp.) oraz kampylobakteriozę (Campylobacter spp.) – dwie toksyczne infekcje pokarmowe. Ich obecność zidentyfikowano jednak na podstawie DNA, nie wykazując, że bakterie te były żywe.

 

8,7 % Według raportu Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), obejmującego 55 szpitali w 14 krajach, u 8,7% hospitalizowanych pacjentów stwierdzono zakażenie związane z opieką medyczną (zakażenie szpitalne)⁴.

2,9 % - 40 % Częstość występowania zakażeń szpitalnych szacuje się na 2,9–5% w Europie i 5% w Ameryce Północnej, natomiast w niektórych krajach Azji, Ameryki Łacińskiej i Afryki sięgała około 40%⁵.

Geny oporności… i ich „nośniki”

Kolejna obserwacja: w obu placówkach wykryto geny oporności na antybiotyki, jednak o odmiennych cechach charakterystycznych. W szpitalach odnotowano większą liczbę genów oporności na antybiotyki uznawanych za stanowiące wysokie zagrożenie dla zdrowia ludzkiego. W środowisku weterynaryjnym wszechobecne były geny oporności na powszechnie stosowane środki dezynfekujące do powierzchni.

Naukowcy zajęli się również plazmidami – niewielkimi fragmentami DNA, które mogą przemieszczać się między bakteriami i przenosić jeden gen lub więcej, w szczególności geny odporności na antybiotyki. 

 Również w tym przypadku profile się różnią: próbki pobrane ze szpitali zawierały więcej typów plazmidów związanych z bakteriami odpowiedzialnymi za zakażenia szpitalne i mogących przenosić geny oporności na antybiotyki (odpowiedzialne za antybiotykooporność). W próbkach weterynaryjnych stwierdzono większą liczbę typów plazmidów związanych z bakteriami Gram-dodatnimi.

Zakażenia szpitalne lub zakażenia nabyte w szpitalu

Grupa zakażeń o dużym znaczeniu w medycynie, których pacjent nie był nosicielem przed przyjęciem do szpitala.

Konieczny nadzór środowiskowy

Naukowcy uważają, że systematyczne sekwencjonowanie metagenomiczne mogłoby pomóc w wykrywaniu ognisk oporności na antybiotyki oraz w lepszym zrozumieniu ryzyka rozprzestrzeniania się tej oporności między ludźmi, zwierzętami i środowiskiem. To właśnie sedno podejścia One Health.

Summary
Off
Sidebar
Off
Migrated content
Désactivé
Updated content
Désactivé
Hide image
Off
Wiadomości Off