Więcej niż jedno na dziesięcioro dzieci na świecie rodzi się przedwcześnie. Zespół brytyjskich naukowców przeanalizował dane tysięcy młodych matek ¹ i wykazał, że grupa krwi wpływa na skład mikrobioty pochwy matki, a przez to na odporność i wynik ciąży. Możliwe, że kobiety z grupą A są lepiej chronione przed niektórymi zakażeniami dzięki obecności w pochwie większej liczby pożytecznych bakterii Lactobacillus crispatus.

Jak to możliwe?

Na pewno wiesz, że istnieją cztery główne grupy krwi: A, B, AB i O. Symbole te oznaczają obecność na powierzchni czerwonych krwinek polisacharydów zwanych antygenami typu A i/lub B (albo ich brak w przypadku grupy O). Dzięki tym grupom ustala się na przykład zgodność krwi podczas transfuzji.

Mniej powszechna jest natomiast wiedza o tym, że antygeny występują nie tylko we krwi. Są też obecne na powierzchni innych komórek (na przykład komórek pochwy i szyjki macicy) i w płynach organicznych (również w wydzielinach szyjki macicy i pochwy). Antygeny te wpływają na wrażliwość na zakażenia, uczestnicząc w przywieraniu lub w odżywianiu bakterii. Na przykład osoby o grupie O są statystycznie bardziej wrażliwe na Helicobacter pylori, a posiadacze grupy B na niektóre bakterie, takie jak E. coli.

Czy skład mikrobioty pochwy zależy od grupy krwi?

Badanie potwierdziło więc, że antygeny A, B i O mają znaczenie dla składu mikrobioty pochwy. Kobiety z grupą krwi A częściej mają mikrobiotę pochwy zdominowaną przez L. crispatus – pożyteczną bakterię bardzo łatwo przywierającą do czynnika A. Bezpośrednim skutkiem tego powiązania jest mało podatna na stany zapalne mikrobiota pochwy i większe szanse na terminowy poród. 

L. crispatus często występuje natomiast w małej ilości u kobiet z grupą O – zwłaszcza zagrożonych przedwczesnym porodem z powodu wcześniejszej zakończonej przed terminem ciąży – i u kobiet z grupą B, u których zazwyczaj występuje większa liczebność patogenu S. agalactiae – bakterii łatwo przywierającej do czynnika B.

Nie należy wyciągać przedwczesnych wniosków

Nie należy jednak nadinterpretować tych wyników ani przestać dbać o mikrobiotę swojej pochwy, jeżeli ma się grupę A! Wpływ grupy krwi na ryzyko przedwczesnego porodu jest niewielki i zdecydowanie nie tak silny jak wpływ innych czynników, takich jak pochodzenie etniczne (Afrykanki i Azjatki są bardziej narażone) lub wcześniejsze przedterminowe porody. Odkrycie to należy przede wszystkim traktować jako szansę na rozwój nowych terapii na bazie tych wielocukrów nazywanych antygenami zapobiegających przedwczesnym porodom.

Wiemy, że alkohol może uszkadzać mózg. Ale czy wiedzieliście, że może on również osłabiać barierę chroniącą mózg przed „intruzami” pochodzącymi z krwi? Ta ochrona, zwana barierą krew-mózg, jest czymś w rodzaju siatki bezpieczeństwa dla naszej szarej materii. I tu niespodzianka: okazuje się, że w tym procesie ważną rolę odgrywa nasz układ pokarmowy.

Nie tak niewinna mikrobiota

Chroniczni alkoholicy mają nie tylko problemy z pamięcią i koncentracją, ale także z lękiem, depresją i zaburzeniami snu. Ich mikrobiota jelitowa również cierpi: bakteria przeciwzapalna Faecalibacterium jest mniej liczna, podczas gdy bakteria zapalna Streptococcus wykorzystuje sytuację i zaczyna się namnażać. To jednak nie wszystko: osocze krwi mężczyzn uzależnionych od alkoholu znacznie różni się od osocza krwi mężczyzn nieuzależnionych od alkoholu. Krótko mówiąc, zaburzenia związane z nadużywaniem alkoholu (sidenote: Zaburzenia związane z używaniem alkoholu (AUD) Stan zdrowia charakteryzujący się upośledzoną zdolnością do zaprzestania lub kontrolowania spożywania alkoholu pomimo niekorzystnych konsekwencji społecznych, zawodowych lub zdrowotnych. Obejmuje on stany, które niektórzy określają jako nadużywanie alkoholu, uzależnienie od alkoholu, alkoholizm oraz potocznie alkoholizm. Uważane za zaburzenie mózgu, AUD może mieć postać łagodną, umiarkowaną lub ciężką. Źródło : https://www.niaaa.nih.gov/publications/brochures-and-fact-sheets/understanding-alcohol-use-disorder ) zaburzają mikrobiotę jelitową, skład krwi i funkcjonowanie mózgu.

Kiedy mózg przecieka... dosłownie

Aby lepiej zrozumieć mechanizmy leżące u podstaw tego zjawiska, myszom podawano alkohol przez kilka tygodni. Wynik: przewlekłe spożywanie alkoholu powoduje, że bariera chroniąca ich mózg staje się przepuszczalna; w kluczowych obszarach pojawiają się przecieki, a poziom białek niezbędnych do zachowania integralności bariery krew-mózg spada.

Co jeszcze bardziej zaskakujące, przeniesienie mikrobioty jelitowej pacjentów z alkoholizmem do myszy pozbawionych flory bakteryjnej, które nie spożywają alkoholu, jest wystarczające, aby wywołać ten sam rodzaj wycieku z mózgu. Zatem zmiana mikrobioty jelitowej spowodowana alkoholizmem jest odpowiedzialna za zaburzenia bariery krew-mózg.

Faecalibacterium prausnitzii, zbawca?

Ponieważ bakteria Faecalibacterium, która jest obecna w organizmie osób zdrowych, nie występuje u alkoholików, naukowcy postanowili sprawdzić, czy może ona chronić myszy. Okazało się, że tak! Kilka dawek bakterii Faecalibacterium prausnitzii pozwala myszom odzyskać lepsze zdolności poznawcze, a ich mózg jest mniej uszkodzony. Jak bakteria jelitowa może chronić barierę otaczającą mózg? Prawdopodobnie dzięki małym kwasom tłuszczowym o działaniu przeciwzapalnym, które są produkowane w układzie pokarmowym i przedostają się do krwiobiegu, a następnie do mózgu. Czy F. prausnitzii może chronić przed uszkodzeniami powodowanymi przez alkoholizm? Być może, chociaż potrzebne są dalsze badania, ponieważ to badanie ³ zostało przeprowadzone tylko na mężczyznach (nie na kobietach) i na myszach. W każdym razie alkohol pozostaje substancją, którą należy spożywać z umiarem.

Etanol, który może przenikać przez barierę krew-mózg (BBB), może uszkadzać ośrodkowy układ nerwowy. Może on jednak także zmieniać tę barierę, która chroni nasz mózg. Proces patologiczny, w który zaangażowana jest oś jelito-mózg, według badań opublikowanych pod koniec 2025 roku ¹.

Flora osób uzależnionych od alkoholu

Badacze przeanalizowali mikrobiotę jelitową 30 mężczyzn, którzy przez wiele lat cierpieli na zaburzenia związane z używaniem alkoholu (sidenote: Zaburzenia związane z używaniem alkoholu (AUD) Stan zdrowia charakteryzujący się upośledzoną zdolnością do zaprzestania lub kontrolowania spożywania alkoholu pomimo niekorzystnych konsekwencji społecznych, zawodowych lub zdrowotnych. Obejmuje on stany, które niektórzy określają jako nadużywanie alkoholu, uzależnienie od alkoholu, alkoholizm oraz potocznie alkoholizm. Uważane za zaburzenie mózgu, AUD może mieć postać łagodną, umiarkowaną lub ciężką. Źródło : https://www.niaaa.nih.gov/publications/brochures-and-fact-sheets/understanding-alcohol-use-disorder ) (AUD – alcohol use disorder), oraz 30 osób kontrolnych. W porównaniu z osobami kontrolnymi, mężczyźni z AUD wykazywali upośledzenie funkcji poznawczych oraz oznaki lęku, depresji i zaburzeń snu. Ich mikrobiota jelitowa nie wykazywała istotnych różnic pod względem obfitości i różnorodności. Jednak skład ich flory był specyficzny: zaburzenia związane z używaniem alkoholu wiązały się ze spadkiem Faecalibacterium i wzrostem Streptococcus, bakterii powiązanej z procesami zapalnymi.

Metabolity mikrobiologiczne obecne w osoczu również ulegały zaburzeniu w przypadkach AUD: 604 metabolity były nadmiernie eksprymowane (szczególnie w szlakach związanych z metabolizmem lipidów, metabolizmem aminokwasów oraz wydzielaniem kwasów żółciowych), a 606 było niedostatecznie eksprymowanych. Te zmiany wiązały się z obfitością niektórych bakterii, takich jak Faecalibacterium.

Alkohol lub przeszczep kału, te same konsekwencje u myszy

Autorzy pokazują również, że przewlekłe spożywanie alkoholu prowadzi do spadku funkcji poznawczych i uszkodzenia BBB u myszy, z pojawieniem się przecieków w korze przedczołowej i hipokampie oraz zmniejszeniem ekspresji białek tight junction w komórkach śródbłonka.

Ale przede wszystkim, prosty przeszczep kału od pacjentów z AUD do myszy aksenicznych jest wystarczający, aby wywołać te same efekty. Zmiana mikrobioty jelitowej wywołana alkoholem byłaby więc częściowo odpowiedzialna za zaburzenie BBB.

Efekt regenerujący Faecalibacterium prausnitzi

Ponieważ Faecalibacterium jest mniej obfita u pacjentów z AUD, badacze sprawdzili, czy F. prausnitzii może chronić myszy przed zaburzeniami mózgu spowodowanymi przewlekłym spożywaniem alkoholu. I rzeczywiście tak jest: funkcje poznawcze ulegają poprawie, przecieki BBB są zmniejszone, a białka połączeń są wzmocnione.

Fizjologicznie, F. prausnitzii prowadzi do istotnego wzrostu niektórych krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (kwas masłowy, kwas walerynowy i kwas kapronowy), znanych ze swoich efektów przeciwzapalnych. Wydaje się zatem, że ta bakteria może chronić BBB przed uszkodzeniami spowodowanymi etanolem poprzez działanie korzystnych metabolitów bakteryjnych.

Czy kiedyś będzie możliwe prognozowanie ryzyka raka trzustki na podstawie zwykłego wymazu z jamy ustnej? To bardzo możliwe, jeżeli wierzyć niedawnemu badaniu opublikowanemu w JAMA Oncology ¹. Sugeruje ono, że zaburzenie równowagi pewnych grzybów i bakterii bytujących w jamie ustnej może być przyczyną tego raka.

Aby to wykazać, autorzy oparli się na dokumentacji medycznej i próbkach mikrobioty jamy ustnej 122 000 osób obserwowanych przez dziewięć lat, z których u 455 wystąpił rak trzustki. 

Niektóre bakterie mają związek z podwyższonym ryzykiem

Najpierw stwierdzili oni, że obecność w jamie ustnej trzech bakterii uczestniczących w powstawaniu zapalenia dziąseł i paradontozy (Porphyromonas gingivalis, Eubacterium nodatum i Parvimonas micra) ma związek z podwyższonym ryzykiem raka trzustki.

Dzięki pełnemu sekwencjonowaniu genomu mikroorganizmów jamy ustnej zespół zidentyfikował 13 gatunków bakterii związanych ze wzrostem ryzyka oraz osiem gatunków wykazujących działanie ochronne.

Kluczowa rola grzybów Candida

Badanie nie ograniczyło się do bakterii – analizie poddano również długo lekceważoną mikrobiotę grzybową. Wykonane przez badaczy obliczenia wykazały, że większa obfitość rodzaju Candida – grzyba obecnego w jamie ustnej w największej ilości – jest silnie związana z podwyższonym ryzykiem raka trzustki.

Naukowcy stwierdzili też, że grzyby Candida znajdują się w tkankach nowotworowych, co jest argumentem za hipotezą możliwości migracji tego mikroorganizmu z jamy ustnej do trzustki.

Droga do biomarkera predykcyjnego

Uwzględnienie wszystkich wykrytych gatunków mikroorganizmów łącznie pozwoliło naukowcom opracować wskaźnik Microbial Risk Score. Okazało się, że każdy wzrost tego wskaźnika o 1 odchylenie standardowe wiąże się z prawie 3,5 razy większym ryzykiem wystąpienia raka trzustki.

Wszystkie te wyniki wyraźnie sugerują, że mikrobiota jamy ustnej ewidentnie ma udział w występowaniu raka trzustki.

Czy poprawa stanu zdrowia jamy ustnej i zębów pozwoli mu zapobiegać? Aby to stwierdzić, konieczne będą kolejne badania.

Ale tak czy inaczej mikrobiota jamy ustnej może kiedyś stać się prostym, nieinwazyjnym biomarkerem umożliwiającym wczesną identyfikację osób najbardziej zagrożonych tym groźnym nowotworem.

Rak trzustki jest jednym z najgroźniejszych nowotworów. Pięcioletnia przeżywalność w jego przypadku wynosi około 13%. Odkryte czynniki ryzyka – palenie tytoniu, otyłość, zapalenie trzustki i czynniki genetyczne – wyjaśniają tylko 30% przypadków. 

Rak trzustki jest jednym z najgroźniejszych nowotworów. Pięcioletnia przeżywalność w jego przypadku wynosi około 13%. Odkryte czynniki ryzyka – palenie tytoniu, otyłość, zapalenie trzustki i czynniki genetyczne – wyjaśniają tylko 30% przypadków. 

Obszerne badanie prospektywne wykorzystujące kohorty badania Cancer Prevention Study II przeprowadzonego przez American Cancer Society oraz badania przesiewowego PLCO (Prostate, Lung, Colorectal and Ovarian Cancer Screening Trial) wykazało, że mikrobiota jamy ustnej, zwłaszcza bakteryjna i grzybowa, gra istotną rolę w rozwoju raka trzustki.

Bakterie przyzębia – silny związek

Spośród 122 000 uczestników, od których pobrano wymazy z jamy ustnej, u 445 po prawie dziewięciu latach obserwacji wystąpił rak trzustki. Badacze połączyli ich w pary z 445 osobami zdrowymi w celu porównania mikrobioty ich jam ustnych. 

Opublikowane w JAMA Oncology ¹  wyniki wykazują, że trzy główne bakterie chorobotwórcze znane ze związku z chorobami przyzębia (Porphyromonas gingivalis, Eubacterium nodatum, Parvimonas micra) znacznie zwiększają ryzyko wystąpienia choroby.

Pełna analiza genomów bakteryjnych wykazała, że łącznie 21 gatunków wpływa na ryzyko wystąpienia raka trzustki. Niektóre z nich działają ochronnie, inne są zaś szkodliwe. Taksony te prawdopodobnie mają związek ze szlakami metabolicznymi, które mogą sprzyjać nowotworowym zmianom w komórkach trzustki podczas ich przemieszczania się z jamy ustnej do trzustki. 

Candida a rak trzustki

Analiza grzybowej mikrobioty jamy ustnej – parametru rzadko badanego w tym kontekście – wykazała, że rodzaj Candida ma związek z podwyższonym ryzykiem raka trzustki. 

Candida tropicalis i Candida spp mają związek z większym ryzykiem, natomiast C. albicans wykazuje odwrotną korelację. Wśród gatunków rodzaju Malassezia tylko M. globosa ma związek z rakiem i działa ochronnie. 

Badacze informują też, że potwierdzili obecność rodzaju Candida w próbkach biologicznych pochodzących z nowotworowych tkanek trzustki pacjentów dotkniętych rakiem. Oznacza to ponowne potwierdzenie hipotezy przemieszczania się tego grzyba do guza i jego bezpośredniej roli w karcinogenezie. 

Droga do wczesnej diagnostyki i lepszego poznania czynników ryzyka

Aby ocenić wpływ tych mikroorganizmów rozpatrywanych łącznie, badacze obliczyli dla każdego uczestnika badania wskaźnik Microbial Risk Score (MRS) obejmujący 27 gatunków bakterii i grzybów związanych z występowaniem raka. Okazało się, że każdy wzrost MRS o 1 odchylenie standardowe wiąże się z prawie 3,5 razy większym ryzykiem wystąpienia raka trzustki (OR (Odds Ratio) 3,44). 

Według autorów wskaźnik MRS był odtwarzalny w obu kohortach, co sugeruje, że mikrobiota jamy ustnej może w przyszłości być wykorzystywana w profilaktyce pierwotnej jako biomarker do diagnozowania pacjentów wysokiego ryzyka.

Mówiąc bardziej ogólnie, dane pochodzące z tego badania są argumentem za hipotezą, zgodnie z którą zdrowie jamy ustnej i zębów jest ważnym czynnikiem profilaktyki raka trzustki. Trzeba jeszcze lepiej poznać mechanizm wspomagania procesu nowotworzenia przez społeczności grzybów i bakterii bytujących w jamie ustnej.

Warto więc kontynuować badania w tym kierunku.

Zazwyczaj uważamy, że oporność na antybiotyki to wojna toczona wyłącznie za pomocą antybiotyków. Logika jest znana: jeśli nadużywasz antybiotyków, bakterie, które przeżyły, adaptują się i stają się „superbakteriami”. Jednak przełomowe nowe badania pokazują, że pogląd ten jest niepełny.

Badania opublikowane w czasopiśmie npj Antimicrobials & Resistance ¹ pokazują, że leki, które na co dzień trzymasz w swojej apteczce, a konkretnie leki niebędące antybiotykami, takie jak ibuprofen i acetaminofen, aktywnie uczestniczą w ekosystemie Twojego jelita. Co zaskakujące, mogą one trenować bakterie do odporności na antybiotyki, nawet jeśli w ogóle ich nie bierzesz.

Zaskakujące odkrycie w Twojej apteczce

Naukowcy z Uniwersytetu Południowej Australii zbadali, jak Escherichia coli, powszechnie występująca bakteria jelitowa, reaguje na standardowe leki niebędące antybiotykami. Nie ograniczyli się oni jedynie do umieszczenia leków na płytce petryjskiej, ale starannie odtworzyli „stężenia odpowiednie dla jelit”, aby dokładnie naśladować procesy zachodzące w organizmie po połknięciu tabletki.

Wyniki były zaskakujące. Chociaż leki te nie zabijają bakterii, powodują ich stres. Badanie wykazało, że popularne środki przeciwbólowe, ibuprofen i acetaminofen (paracetamol), znacznie zwiększają tempo mutacji E. coli. Kiedy bakterie te zostały później poddane działaniu cyprofloksacyny (standardowego antybiotyku), rozwinęły odporność znacznie szybciej niż bakterie, które nie miały kontaktu z lekami przeciwbólowymi.

Mechanizm „pompy zęzowej”

W jaki sposób środek przeciwbólowy blokuje działanie antybiotyku? Mechanizm ten jest elegancki i fascynujący z naukowego punktu widzenia. Naukowcy odkryli, że leki te przełączają określone przełączniki genetyczne wewnątrz bakterii.

Przełączniki te włączają tak zwaną pompę wypływową (sidenote: Pompy wypływowe Białka transportowe komórek (w tym kontekście konkretnie AcrAB-TolC), które bakterie wykorzystują do aktywnego usuwania substancji toksycznych z wnętrza komórki. W tekście opisano je jako działające jak wewnętrzna „pompa zęzowa”, która wypłukuje zarówno lek, jak i antybiotyk. ) . Można to porównać do pompy zęzowej na przeciekającym statku. Bakterie wyczuwają chemiczny stres wywołany przez środek przeciwbólowy i zaczynają intensywnie pompować, aby go wypłukać. Problem? Pompa ta nie jest specyficzna. Po aktywacji nie tylko wypycha środek przeciwbólowy, ale także mechanicznie wypłukuje antybiotyki. 

„Efekt koktajlu”

W badaniu symulowano również jednoczesne przyjmowanie wielu leków, co jest częste w przypadku osób starszych. Kiedy bakterie zostały poddane działaniu dwóch leków niebędących antybiotykami jednocześnie (np. ibuprofenu i diklofenaku), zagrożenie uległo zmianie.

Chociaż liczba mutantów niekoniecznie gwałtownie wzrosła, to wzrosła siła ich odporności. Niektóre mutacje powstałe w wyniku działania tych koktajli leków wykazały aż 64-krotny wzrost odporności w porównaniu z normalnymi bakteriami. Oznacza to, że bakterie nie były tylko odporne, ale praktycznie niewrażliwe na standardowe leczenie antybiotykami.

Nie jest to powód do paniki ani zaprzestania przyjmowania niezbędnych leków. Zmienia to jednak sposób, w jaki postrzegamy nasze ciała. Jelita są środowiskiem adaptacyjnym, a popularne leki działają jak czynniki biologiczne, które mogą nieumyślnie wzmocnić bakterie. Zrozumienie tego pomaga nam mądrzej korzystać z tych narzędzi.

Często postrzegamy oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe (AMR) jako bezpośrednią konsekwencję nadużywania antybiotyków. Jednak nowe, przekonujące badanie opublikowane w czasopiśmie npj Antimicrobials & Resistance zmienia ten paradygmat, ujawniając, że powszechnie stosowane leki „niebędące antybiotykami”, które pacjenci prawdopodobnie przyjmują codziennie, mogą być cichymi czynnikami napędzającymi ten globalny kryzys zdrowotny, szczególnie w placówkach opieki nad osobami starszymi ¹.

Ukryte czynniki w apteczce

Wiemy, że mikrobiom jelitowy jest złożonym ekosystemem. Naukowcy zbadali, jak Escherichia coli, powszechnie występujący w jelitach patogen, reaguje na dziewięć powszechnie stosowanych leków niebędących antybiotykami (NAM), często przepisywanych w domach opieki dla osób starszych (RACF), w tym ibuprofen, acetaminofen (paracetamol) i atorwastatynę. Naukowcy z Uniwersytetu Południowej Australii nie po prostu wrzucili leki do szalki Petriego, ale stworzyli model konkretnych „stężeń istotnych dla jelit”, aby odzwierciedlić rzeczywiste środowisko fizjologiczne pacjenta przyjmującego te leki doustnie.

Wydaje się, że leki te nie są biologicznie obojętne w odniesieniu do ewolucji bakterii. Chociaż nie zabijają one bakterii tak jak antybiotyki, wywierają na nie presję, która zasadniczo zmienia ich zachowanie. W szczególności badanie skupiało się na tym, czy te powszechnie stosowane leki mogą nasilać mutagenezę (sidenote: Mutageneza Proces biologiczny, w wyniku którego dochodzi do zmiany informacji genetycznej organizmu, powodując mutację. ) , gdy bakterie są również narażone na działanie cyprofloksacyny, antybiotyku z grupy fluorochinolonów, często stosowanego w leczeniu zakażeń dróg moczowych u osób starszych.

Kiedy środki przeciwbólowe naśladują antybiotyki

Najsilniejszymi czynnikami powodującymi oporność nie były mało znane leki, ale powszechnie stosowane środki przeciwbólowe. Dane wykazały, że ibuprofen i acetaminofen znacznie zwiększały częstotliwość mutacji u bakterii E. coli. Po ekspozycji na te środki przeciwbólowe wraz z cyprofloksacyną bakterie znacznie szybciej rozwinęły wysoką oporność niż w przypadku samego antybiotyku.

Odkryty mechanizm jest zarówno wyrafinowany, jak i niepokojący. Naukowcy wykorzystali sekwencjonowanie całego genomu (sidenote: Sekwencjonowanie całego genomu Kompleksowa metoda laboratoryjna stosowana do określenia pełnej sekwencji DNA genomu organizmu. Naukowcy wykorzystali tę technikę do zlokalizowania konkretnych mutacji w genach odpornościowych, takich jak GyrA, MarR i AcrR. ) , aby zidentyfikować kluczowe mutacje: nie tylko w genie GyrA (sidenote: Gen GyrA Gen kodujący specyficzną podjednostkę enzymu gyrazy DNA, który działa jako główny cel biologiczny antybiotyków z grupy fluorochinolonów, takich jak cyprofloksacyna. Mutacje w tym genie mogą uniemożliwić skuteczne wiązanie antybiotyku, prowadząc do oporności. ) , który jest celem działania antybiotyku, ale także, co istotne, w genach MarR i AcrR, regulujących pracę pomp wypływowych. Co istotne, stwierdzono, że obecność popularnych środków przeciwbólowych, takich jak ibuprofen lub acetaminofen, powoduje nadekspresję pompy wypływowej (sidenote: Pompy wypływowe Białka transportowe komórek (w tym kontekście konkretnie AcrAB-TolC), które bakterie wykorzystują do aktywnego usuwania substancji toksycznych z wnętrza komórki. W tekście opisano je jako działające jak wewnętrzna „pompa zęzowa”, która wypłukuje zarówno lek, jak i antybiotyk. ) AcrAB-TolC przez bakterie. Działanie to przypomina aktywację przez bakterie wewnętrznej „pompy zęzowej” w celu wydalenia leku, co jednocześnie wypłukuje antybiotyk i, co niepokojące, utrwala oporność genetyczną.

Mnożnik polipragmazji

W badaniu posunięto się o krok dalej, symulując „polipragmazję (sidenote: Polipragmazja Jednoczesne stosowanie wielu leków przez jednego pacjenta. Praktyka ta jest powszechna w placówkach opieki nad osobami starszymi i wykazano, że znacznie zwiększa poziom oporności bakterii na antybiotyki narażonych na działanie kombinacji leków. ) ”, czyli stosowanie wielu leków, co jest standardem w przypadku wielu starszych pacjentów. Kiedy bakterie E. coli zostały poddane działaniu dwóch NAM jednocześnie (np. ibuprofenu i diklofenaku), wyniki były zaskakujące. Chociaż częstotliwość mutacji niekoniecznie wzrosła gwałtownie, poziom oporności zdecydowanie się zwiększył. Niektóre mutacje wykazały aż 64-krotny wzrost oporności na cyprofloksacynę w porównaniu z typem dzikim. Sugeruje to, że „koktajl” leków standardowo stosowanych w opiece nad osobami starszymi może tworzyć idealne warunki do rozwoju „superbakterii”. Wniosek dla nas nie polega na zaprzestaniu przepisywania leków przeciwbólowych, ale na spojrzeniu na te leki z nowym szacunkiem. Są one aktywnymi uczestnikami środowiska mikrobiologicznego, zdolnymi do przyspieszenia mechanizmów oporności, które zagrażają zdrowiu publicznemu.

Serotonina jest niezbędna dla układu pokarmowego: reguluje podstawowe funkcje żołądkowo-jelitowe (perystaltykę, rozszerzenie naczyń krwionośnych, wrażliwość trzewną) oraz wspomaga rozwój i utrzymanie układu nerwowego jelit. Chociaż produkcja serotoniny jest głównie endogenna (w dwóch etapach: tryptofan -> 5-HTP -> serotonina), podejrzewa się, że niektóre bakterie jelitowe człowieka przyczyniają się do jej wytwarzania. Naukowcy zidentyfikowali ostatnio te bakterie i ocenili fizjologiczną aktywność tej mikrobiologicznej serotoniny na unerwienie okrężnicy i motorykę jelit.

Laktobacille produkujące serotoninę

Wyniki potwierdzają, że mikroflora jelitowa syntetyzuje serotoninę i wpływa na jej poziom w jelitach: in vitro (hodowle beztlenowe) mikroflora kału zdrowych ochotników wytwarza serotoninę; in vivo serotonina występuje w kale myszy, które genetycznie nie są zdolne do jej syntezy, po podaniu im mikroflory. Które bakterie są za to odpowiedzialne? Naukowcy zidentyfikowali parę bakterii Lactobacillus produkujących serotoninę (nazwanych Ls), składającą się z Ligilactobacillus ruminis i Limosilactobacillus mucosae. Ls nie wytwarza 5-HTP ani serotoniny z tryptofanu (etap 1 syntezy), ale wytwarza serotoninę w obecności 5-HTP (etap 2). Ten etap 2 dekarboksylacji 5-HTP do serotoniny wymaga jednoczesnej obecności obu bakterii w konsorcjum.

Skutki kolonizacji jelit przez duet bakterii

U myszy aksenicznych, które nie są w stanie wytwarzać endogennej serotoniny, kolonizacja samymi szczepami Ls zwiększa poziom serotoniny jelitowej, sprzyja unerwieniu okrężnicy i zwiększa liczbę neuronów immunoreaktywnych na serotoninę. Jednak poziom serotoniny w surowicy myszy pozostaje niezmieniony, co sugeruje, że serotonina bakteryjna reguluje przede wszystkim lokalne funkcje jelitowe.

Izolowana społeczność Ls wytwarza serotoninę in vitro. Jednak efekt ten nie jest odtwarzany w warunkach hodowli czystych szczepów (L. mucosae lub L. ruminis) lub ich odtworzonej hodowli mieszanej, podczas gdy ta hodowla mieszana zwiększa poziom serotoniny w kale in vivo. Sugeruje to, że produkcja serotoniny przez mikroorganizmy może zależeć od określonych warunków jelitowych (substraty, pH, tlen, kofaktory, interakcje między mikroorganizmami).

Przywrócenie motoryki jelit pacjentów?

Wreszcie, Ls normalizuje czas przejścia jelitowego u myszy aksenicznych. Jednak u pacjentów z zespołem jelita drażliwego zawartość L. mucosae (ale nie L. ruminis) w kale jest znacznie niższa niż u zdrowych osób z grupy kontrolnej. Im mniej tej bakterii, tym twardsze są stolce. Czy mechanizm związany z mikrobiotą może wpływać na lokalną biosyntezę serotoniny i motorykę jelit u tych pacjentów? Według autorów przyszłe badania mogą wykazać, czy bakterie produkujące serotoninę są w stanie przywrócić fizjologiczny poziom serotoniny u pacjentów z zaburzeniami motoryki jelit.
 

Podczas seksu bez zabezpieczenia tysiące mikroorganizmów przenoszone są również poprzez nasienie i wydzieliny pochwowe. Jednak przez lata naukowcy badali mikrobiotę pochwy (która została dokładnie zbadana) z jednej strony, a mikrobiotę nasienia (która została zbadana w znacznie mniejszym stopniu) z drugiej strony, jakby żyły one na dwóch różnych planetach. Pomysł, że mogą one oddziaływać na siebie w przypadku pary aktywnej seksualnie? Został poruszony jedynie w 14 niewielkich badaniach.

Dwa bardzo różne światy, ale otwarte na wymianę

Mikrobiota nasienia mężczyzn różni się całkowicie od mikrobioty pochwy kobiet: jest ogólnie bardziej zróżnicowana, ma niższe stężenie bakterii i lekko zasadowe pH wynoszące 7,5... natomiast mikrobiota pochwy jest mniej zróżnicowana, zdominowana przez bakterie z rodzaju Lactobacillus i ma kwaśne pH (bezpośrednia konsekwencja obfitości bakterii Lactobacillus, które wydzielają kwasy).

Jednak seks bez zabezpieczenia oznacza wymianę płynów i bakterii. Kobiece pary często mają podobną mikroflorę pochwy. Męskie pary homoseksualne (mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami) wyróżniają się unikalną mikroflorą odbytniczą, bogatą w bakterie Prevotella i mniej zróżnicowaną niż mikroflora mężczyzn heteroseksualnych.

W parach heteroseksualnych wymiana ta może mieć konsekwencje dla płodności. Dotyczy to zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Na przykład zwiększona obecność Lactobacillus w mikroflorze nasienia wiązałaby się z większą ruchliwością i koncentracją plemników, ale także – z drugiej strony – z przyleganiem bakterii Lactobacillus do plemników, co zmniejszałoby płodność.

Choroby przenoszone drogą płciową i dysbioza również w menu

Seks bez zabezpieczenia przyczynia się do przenoszenia chorób przenoszonych drogą płciową (STI), ale także zaburza równowagę mikroflory intymnej (dysbioza (sidenote: Dysbioza mikrobiologiczna Brak równowagi w społeczności drobnoustrojów, charakteryzujący się zmniejszoną liczbą pożytecznych bakterii i zwiększoną liczbą szkodliwych gatunków, potencjalnie prowadzący do niekorzystnych skutków zdrowotnych. ) ).

Weźmy na przykład budzącą grozę bakteryjną waginozę, związaną ze spadkiem liczby bakterii Lactobacillus i wzrostem liczby bakterii takich jak Gardnerella vaginalis. U kobiet heteroseksualnych wzrost pH pochwy wywołany nasieniem może być czynnikiem wywołującym zaburzenia równowagi. Należy również zauważyć, że obrzezanie zmienia mikroflorę skóry prącia, zmniejszając jej różnorodność i obecność bakterii związanych z bakteryjnym zapaleniem pochwy. Czy chroni to kobiety, jest nadal przedmiotem naukowej debaty.

Wspomagana reprodukcja

Mikrobiota w nasieniu i pochwie może również odgrywać rolę w wyniku IVF (sidenote: Zapłodnienie in vitro Technika medycznie wspomaganego rozrodu, podczas której zapłodnienie odbywa się w laboratorium, w probówce („in vitro”), a nie w macicy kobiety – komórki jajowe pobrane od kobiety po stymulacji hormonalnej umieszcza się w pożywce wraz z plemnikami pobranymi od mężczyzny. Zarodki poczęte w laboratorium są następnie przenoszone do macicy przyszłej matki przez pochwę. Jeśli zarodek się zagnieździ, rozpoczyna się ciąża. https://www.service-public.fr/particuliers/vosdroits/F31462
https://medclinics.com/fr/fiv/
https://www.fiv.fr/fecondation-fiv/ ) , przy czym niektóre bakterie nasienne (Acinetobacter) lub pochwowe (L. crispatus) są związane z większą szansą powodzenia. Natomiast bakterie Prevotella i Porphyromonas u rodziców zmniejszają szanse powodzenia.

Zdrowie reprodukcyjne pary wydaje się zatem być powiązane z tak zwaną mikroflorą półpochwową, która wciąż pozostaje w dużej mierze nieznana. Najwyższy czas, aby lepiej zrozumieć, w jaki sposób mikroflory te oddziałują na siebie, współistnieją, a czasem ścierają się. Ponieważ tak, w parze mikroflory intymne również dzielą wspólne życie.

Oporność na antybiotyki stanowi poważne wyzwanie, w którym mikroflora pochwy może pełnić rolę rezerwuaru genów oporności. Takie wnioski płyną z badania, w którym zbadano obecność 14 genów nadających oporność na makrolidy, tetracykliny, beta-laktamy lub chinolony w mikroflorze pochwy 105 włoskich studentek w wieku od 19 do 30 lat.

Odporność pod wpływem stylu życia

Mikrobiota pochwy studentek należała głównie do CST (sidenote: Pięć typów CST - CST I zdominowany przez Lactobacillus crispatus, 
- CST II zdominowany przez L. gasseri,
- CST III zdominowany przez L. iners, 
- CST V zdominowany przez L. jensenii,
- i CST IV, bardziej zróżnicowany, w którym nie dominuje Lactobacillus, ale zespół bakterii beztlenowych, takich jak Gardnerella, Atopobium, Prevotella i Finegoldia. ) I, zdominowanej przez L. crispatus (41,9%), oraz CST III, zdominowanej przez L. iners (30,5%). Jeśli chodzi o geny oporności na antybiotyki, najczęściej wykrywano geny związane z tetracyklinami i makrolidami: tet(M) (obecny u 74,3% kobiet), erm(F) (72,2%), erm (B) (68,6%), erm(A) (66,7%) i tet(W) (65,7%). 

Wpływ stylu życia, stanu zdrowia i spożycia antybiotyków został w dużej mierze potwierdzony, a obecność oporności szła w parze z:

• większą różnorodnością mikroorganizmów w mikroflorze pochwy,
• paleniem tytoniu, które podwaja całkowitą liczbę genów oporności,
• wyższym wskaźnikiem BMI (sidenote: BMI Wskaźnik masy ciała ocenia tuszę jednostki na podstawie oceny masy tłuszczowej ciała obliczanej jako stosunek między wagą (kg) a kwadratem wzrostu (m2). https://www.nhlbi.nih.gov/health/educational/lose_wt/BMI/bmicalc.htm https://www.euro.who.int/en/health-topics/disease-prevention/nutrition/a-healthy-lifestyle/body-mass-index-bmi ) ,
• rzadkim stosowaniem doustnych środków antykoncepcyjnych,
• niską jakością diety,
• obecnością Candida spp.,
• stosowaniem antybiotyków w poprzednim roku, podczas gdy lepsze przestrzeganie zaleceń dotyczących leczenia antybiotykami w przeszłości i większa świadomość oporności były związane z mniejszą liczbą genów oporności.

Związki między taksonami bakteryjnymi a opornością na antybiotyki

Rodzaj Lactobacillus wydawał się mieć działanie ochronne: im więcej obecnych było bakterii L. crispatus/jenesenii/gasseri, tym mniej obserwowano genów oporności, zwłaszcza tet(M) i tet(Q). Istniało jednak kilka wyjątków od tej reguły, wykazujących pozytywny związek między L. gasseri a erm(A) lub między L. iners a tet(Q).

Z drugiej strony, im więcej bakterii Gardnerella-Prevotella było obecnych, tym więcej genów oporności na makrolidy i tetracykliny zaobserwowano. Podobnie, kilka taksonów związanych z bakteryjnym zapaleniem pochwy (Prevotella, Dialister, Finegoldia, Porphyromonas, Anaerococcus) było powiązanych z większą liczbą genów oporności.

Rezerwuar oporności

Wydaje się zatem, że mikroflora pochwy stanowi dynamiczny rezerwuar genów oporności na antybiotyki, które są przenoszone do bakterii pochwy za pośrednictwem ruchomych elementów genetycznych, takich jak plazmidy i transpozony, co sprawia, że pochwa jest kluczowym miejscem rozprzestrzeniania się oporności na antybiotyki. Ponieważ niektóre bakterie pochwy są typowe dla mikroflory jelitowej, uważa się, że możliwe jest przenoszenie bakterii z przewodu pokarmowego do pochwy.