Atopik dermatit (veya egzama) en yaygın kronik cilt hastalığıdır (sidenote: https://www.worldallergy.org/UserFiles/file/WAOAtopicDermatitisInfographic2018.pdf   ) . Hastalık, kuru cilt veya bulaşıcı olmayan ve alevlenmeler halinde ortaya çıkan egzamatöz lezyonlar (kızarıklık, kaşıntı vb.) ile kendini gösterir. Bu hastalık çevresel ve genetik faktörlerin karmaşık bir etkileşiminin sonucudur ve çok küçük bebeklerde bile olmak üzere erken başlayabilir ve devam edebilir veya ilk defa ergenlik yaşlarında ve yetişkinlikte görülebilir. Çevresel faktörler arasında, bağırsak mikrobiyotasının yanında cilt ve burun mikrobiyotasının da rolü net şekilde gösterilmiştir. Son yıllardaki önemli araştırma çalışmalarına rağmen, bu hastalıktan etkilenen kişi sayısı tüm dünyada artmaya devam etmektedir. Bu artışı ne açıklıyor? İlk açıklamalar, artan hijyen ve şehirleşmeden kaynaklanan çevresel değişikliklere işaret etmektedir. Şaşırtıcı şekilde Afrika ülkelerinde hastalığın oranı oldukça düşük gibi görünürken Afrika kökenli Amerikalılar hastalıktan daha fazla etkilenmektedir. Bu yeni çalışma bunun nedenini anlamaya çalıştı. Bu bağlamda köy ve şehirdeki evlerdeki toz mikrobiyotası ile Güney Afrikalı çocuklarda hastalığın oluşması arasındaki bağlantıyı analiz etti.

Şehir tozu ve köy tozu: mikrobiyota bize ne söylüyor?

Araştırmacılar yaşları 12 ile 36 aylık arasında değişen ve atopik dermatiti olan ve olmayan 86 Güney Afrikalı çocuğun evlerini (köy ve şehir) süpürdü. Amaçları? Evlerde bulunan bakteri mikrobiyotasını analiz etmek için toz örnekleri toplamak. İlk bulguları, genel mikrobiyal bileşim açısından şehirdeki ve köydeki evlerden alınan tozlar arasında anlamlı bir fark olduğuydu. Şehirdeki evlerden alınan tozun, köydeki evlerden alınan tozlara kıyasla çok daha düşük bakteriyel çeşitliliği vardı. Ayrıca belirli bakterilerden (Clostridia, Lachnospiraceae, Ruminococcaceae ve Bacteroidaceae) düşük miktarlarda bulunuyordu.

Atopik dermatite karşı koruyan bakteriler?

Çalışmanın bir başka bulgusu toz bakterilerinin bileşimi ve çeşitliliğinin hastalığı olan ve olmayan çocukların evlerinde farklı olmasıydı. Hastalık olmayan ve köyde yaşayan çocukların evindeki tozda Clostridia, Ruminococcaceae ve Bacteroidaceae bakteri ailelerinden göreceli olarak daha yüksek miktarda bakteri bulunuyordu. Bu durum bu bakterilerin atopik dermatite karşı koruyucu bir rolü olabileceğini önermektedir. Bunun aksine, şehirde hastalık olan ve olmayan çocukların evleri arasında toz bakterilerinin miktarı veya çeşitliliğinde bir fark gözlemlenmedi.

Dolayısıyla ev tozlarının bakteriyel bileşimi atopik dermatit oluşumu için önemli bir faktör olabilir ve bu ilişkiye kısmen bağırsak mikrobiyomu yol açıyor olabilir. Küçük çocuklar farkında olmadan her gün evdeki tozları yutar ve solurlar. Araştırmacılara göre bu tozda bulunan bakterilerin bazılarının bağırsaklara ulaşarak çocukları egzamaya karşı koruması muhtemeldir.

Anti-PD-1, tedavide son on yılın en önemli gelişmelerinden biridir. İleri evre melanomu olan hastalara uzun süreli klinik faydalar sağlamaktadır. Klinik önceki modellerde ve kanser hastalarında bu tedavinin etkililiği bağırsak mikrobiyotasının bileşimiyle ilişkilidir. Bu Faz II klinik çalışmanın amacı bağırsak mikrobiyotası modüle edilerek anti-PD-1 direncinin ortadan kaldırılıp kaldırılamayacağını öğrenmekti.

Dışkı mikrobiyoası ve anti-PD-1: kazandıran bir kombinasyon mu?

Bu klinik çalışmanın amacı, daha öncesinde tedaviye yanıt vermeyen metastatik melanom hastalarında bir anti-PD-1 ilaç (pembrolizumab) ile birlikte DMN'nin güvenliliği ve etkililiğini değerlendirmekti. On beş hastaya bir anti-PD-1 (değişikliğe kadar her 3 haftada bir) ve daha öncesinde immünoterapiye tam (4 hasta) ve kısmi (3 hasta) yanıt verdiği gösterilen yedi donörden tek bir DMN verildi. Her 12 haftada bir radyografik değerlendirmeler yapıldı.
Alıcıların ve donörlerin bağırsak mikrobiyotası saçma dizilemesi yoluyla analiz edildi. Her alıcı için bir DMN öncesi örnek (7 ile 21 gün öncesinden alındı) ve tüm DMN sonrası örnekler (12 hafta boyunca her hafta, sonrasında 3 haftada bir alındı) dizileme yöntemiyle analiz edildi.Hastaların kaydettiği gelişim ortalama 12 ay boyunca takip edildi.

DMN bağırsak mikrobiyotasını değiştiriyor

Bu kombinasyon çok iyi tolere edildi ve bir yılı aşan bir süre tümörde regresyon veya stabilizasyon ile 6 hastada önemli klinik faydalar sağladı.Bu hastalarda medyan sağkalım 14 aydı.
15 DMN hastasının bağırsak mikrobiyotasının bileşimi, hastanın immünoterapiye yanıt verip vermemesinden bağımsız olarak DMN sonrası değişti. Yanıt veren 6 kişinin bağırsak mikrobiyotası bileşimi, yanıt vermeyenlere kıyasla donörlerinkine daha benzer hale geldi. Bağırsak mikrobiyotaları Firmicutes (Lachnospiraceae ve Ruminococcaceae) ve Actinobacteria (Bifidobacteriaceae ve Coriobacteriaceae) türünden daha zengin hale gelirken Bacteroidetes türü azaldı.

DMN ve immünoterapi bağışıklık yanıtını yeniden şekillendiriyor

Yanıt veren 6 kişide, kanda ve tümör bölgesindeki immünolojik değişiklikler bağışıklık hücrelerinin aktivasyonunda artışa işaret etmektedir (artan CD8+ T hücre aktivasyonu, azalan IL-8 sıklığı). Ayrıca yanıt verenlerde belirgin proteomik ve metabolomik işaretler vardı ve bu değişikler anlaşıldığı kadarıyla bağırsak mikrobiyotası tarafından regüle edilmektedir. Dğer yandan araştırmacılara göre, yanıt vermeyenler bağırsak mikrobiyotalarının bileşimi ile bağlantı birden fazla nedenden dolayı immünoterapiye yanıt vermiyor olabilir.

Bu bulgular daha kapsamlı klinik çalışmalar ile daha fazla araştırmayı gerektirse de bu çalışma bir PD-1 inhibitörü ile birlikte verilen tek bir DMN'nin yanıt verenlerin bağırsak mikrobiyotasını başarılı şekilde değiştirmek ve immünoterapi direncini yenmek için tümör mikro-ortamını yeniden programlamaya yeterli olduğunu önermektedir. DMN, mikrobiyotanın bileşimini değiştirerek immünoterapi-refrakter melanom hastalarında anti-PD-1 tedavisinin etkililiğini iyileştirmekte ve klinik yanıtları tetiklemektedir.

Akciğer nakli, son evre akciğer hastalığında mevcut tek tedavidir ancak diğer organ nakillerine kıyasla çok kötü sağkalım oranlarına sahiptir. Akciğer nakli hastalarının solunum sistemi mikrobiyotası sağlıklı kişilerinkinden farklıdır. Bu farklılıklar arasında artan bakteri yükü ve farklı bir bakteri topluluğu bileşimi bulunur. Bu farklılıkların akciğer nakli sonuçları açısından klinik önemi ise bugün bile hala net değildir.

Akciğer mikrobiyotasının nakil sonrası sağkalımdaki etkisi.

Araştırmacılar Ekim 2005 ile Ağustos 2017 tarihleri arasında Michigan Üniversitesinde akciğer allogreftleri alan 134 hasta ile prospektif bir çalışma gerçekleştirdi. Amaçları solunum mikrobiyotasındaki CLAD-olmadan nakil sonrası değişikliklerin ömrü açısından klinik önemi değerlendirmekti. Akciğer naklinden bir yıl sonra bronkoskopi sırasında asemptomatik hastalardan alınan bronkoalveolar sıvı örneklerini analiz ettiler. Hastaların akciğer fonksiyonu, CLAD oluşumunu izlemek üzere spirometri yoluyla en az her üç ayda bir kontrol edildi.

Akciğerlerde bakteri yükü bir risk faktörüdür

Beş yüz günlük takip süresi içinde hastaların %18'inde CLAD oluştu, hastaların %4'ü CLAD oluşumu teyit edilmeden öldü ve hastaların %78'inde CLAD görülmedi. Akciğerlerdeki bakteri yükünde bir artış akciğer nakli sonrasında daha yüksek CLAD oluşma riski veya ölüm ile ilişkilendirildi. Bir başka bulgu da artan bakteriyel DNA yükü ve CLAD oluşma riski arasındaki bu ilişkinin, önceki çalışmaların öne sürüldüğü gibi Pseudomonas spp.'ın varlığı veya göreceli olarak miktarının çokluğuna atfedilmemesidir.

Bakteri topluluğu bileşimi sağkalım için bir öngörücü gösterge mi?

Çalışma ayrıca akciğer bağırsak topluluğunun bileşiminin, CLAD oluşan veya ölen hastalar ile sağ kalan ve CLAD oluşmayan hastalar arasında anlamlı olarak farklı olduğunu buldu. Bunun aksine CLAD oluşumu veya ölüm ile herhangi bir bakteri taksonu kesin olarak ilişkilendirilmedi. İlk değerlendirme olarak, araştırmacılar bileşimin, CLAD olmadan sağkalımı öngörmekte toplam bakteri yükü kadar ilişkili olmadığı sonucuna vardılar. Akciğer bakterilerinin antibiyotikler veya başka müdahaleler ile değiştirilip değiştirilmeyeceğini ve akciğer mikrobiyotasındaki varyasyonların, hastaların akciğer nakli sonrası tedaviye yanıtlarındaki değişiklikleri açıklayıp açıklayabileceğini belirlemek üzere daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.

Ortalama yaşam süresi uzadıkça bilimsel araştırmalar gittikçe artan şekilde yaşlılıktaki sağlık sorunlarıyla ilgilenmektedir. Bunlardan biri kas kütlesinde bozulma ile kendini gösteren geriatrik bir sendrom olan sarkopenidir. Sarkopeni yetersiz beslenme ve fiziksel aktivite, enflamasyon, immün yaşlanması, anabolik direnç ve oksidatif stres dahil birden fazla patofizyolojik mekanizmanın sonucu olarak oluşur. Bağırsak mikrobiyotasının bu süreçlerde, özellikle enflamasyon ve bağışıklık sistemi ile ilişkili olanlarda önemli bir etkisi vardır. Bazı çalışmalar yaşlılarda bağırsak mikrobiyotasında değişiklikler olduğunu tanımlamıştır ancak bu çalışma, sarkopenide bağırsak-kas aksının rolünü araştıran bu türde ilk çalışmadır.

Sarkopeni: azalan bağırsak çeşitliliği...

Üç grubun bağırsak mikrobiyotası 16S rRNA gen dizileme yöntemiyle analiz edildi: 60 sağlıklı kontrol (ortalama yaş 68,38 ± 5,79), bozulmuş kas fonksiyonu ve azalan kas kütlesi olan 11 sarkopeni hastası (ortalama yaş 76,45 ± 8,58) ve sadece bozulmuş kas fonksiyonu problemi olan 16 potansiyel sarkopeni hastası (ortalama yaş 74,00 ± 6,94) Alfa çeşitliliğinin (Chao1 ve gözlemlenen tür çeşitliliği endeksi), kontrol grubuna kıyasla sarkopeni ve potansiyel olarak sarkopeni hastalarında anlamlı olarak daha az olduğu bulundu. Bu hastalarda bazı butirat-üreten türlerde azalma olduğu görüldü (Lachnospira, Fusicantenibacter, Roseburia, Eubacterium ve Lachnoclostridium). Butirat, bağırsak mikrobiyotasının konağın fizyolojisine etki etmek için kullandığı önemli bir bileşendir. Enflamasyonu azalttığı bilinmektedir ve bazı çalışmalar kısa zincirli yağ asitlerinin (örneğin Butirat) kas iskelet kütlesinin korunmasına katkıda bulunduğunu göstermiştir. Ayrıca Lactobacillus cinsi, kontrollere kıyasla semptomatik kişilerde daha fazla sayıda bulunuyordu ve Lactobacillaceae ailesi potansiyel olarak sarkopenik grup için bir biyo-belirteç olarak belirlendi. Aynı zamanda Porphyromonadaceae ailesi de sarkopeni için bir biyo-belirteç olarak görünmektedir.

...ve değişen fonksiyonel yolaklar

Hastalarda bağırsak mikrobiyotası bileşiminin fonksiyonel etkisini araştırmak için araştırmacılar bazı değişen fonksiyonel yolaklar belirlediler. Sarkopenik ve potansiyel olarak sarkopenik gönüllülerde, bazılarından fazla bulunurken (özellikle lipopolisakkarit, veya LPS, biyosentez) diğerlerinden az sayıda bulunuyordu (fenilalanin, tirosin, ve triptofan biyosentez yolakları ve bazı başka yolaklar). Bu sonuçlar hücresel enerji üretimi, protein işleme ve besin maddelerinin aktarımıyla ilişkili önemli metabolik yolakların sarkopeninin patolojik ortamında farklı şekilde regüle edildiğini önermektedir. Ayrıca LPS biyosentezinde artış, sarkopeninin pro-inflamatuar metagenom ile ilişkili olduğunu önermektedir. Bu sonuçlar yaşlılarda kas anabolizmasını stimüle etmekte fenilalanin, tirosin ve triptofan biyosentez yolaklarının önemini gösteren önceki çalışmaları¹ teyit etmektedir.

Bu ilk bulgular bağırsak mikrobiyotasındaki yapısal ve fonksiyonel değişikliklerin iskelet kas kütlesi ve fonksiyonunun kaybında bağırsak mikrobiyotasının rolü olabileceğine işaret etmektedir. Ancak bu varsayımı teyit etmek için daha fazla örnek içeren çalışmalar yapılması gereklidir.

¹Volpi, E., Kobayashi, H., Sheffield-Moore, et al. Essential amino acids are primarily responsible for the amino acid stimulation of muscle protein anabolism in healthy elderly adults. Am. J. Clin. Nutr. 78, 250–258. https ://doi.org/10.1093/ajcn/78.2.250 (2003).

Eski zamanlarda kahinlik yapan Roma rahipleri (sidenote: Rahipleri Rahip ve bazı hayvanların iç organlarını inceleyerek tanrıların isteğini yorumlamaktan ve geleceği tahmin etmekten sorumlu kahin. ) geleceği kurban edilen hayvanların iç organlarından görürlerdi. Yakın gelecekte, ne kadar yaşayacağımızı kendi iç organlarımıza bakarak tahmin edebiliyor olacağız. Yaşları 18 ile 101 arasında değişen 9.000'den fazla kişinin bağırsak mikrobiyotasına dair yakın tarihli bir çalışma bu şekilde ileri sürüyor.

Gittikçe daha fazla benzersiz hale gelen bağırsak mikrobiyotası

Bu çalışmanın ilk bulgusu kırklı yaşlardan itibaren bağırsak mikrobiyotamız gittikçe kişiye özel hale/benzersiz geldiğidir. Bu kişiye özel olma durumu bağışıklık, enflamasyon, yaşlanma ve uzun ömür açısından faydalı olarak tanınan mikrobiyal belirteçler ile çok yakın ilişki içindedir. Ayrıca Bacteroides cinsinden bakterilerin baskın olduğu ve/veya bağırsak mikrobiyomu benzersizliği düşük olan 80 ve üstü yaşındaki kişilerde yaşam beklentisi dört yıl azalmaktadır. Bu sonuçlar, demografik olarak birbirinden farklı üç çalışma grubunda gözlemlendiği için daha da güvenilir olarak kabul edilebilir.

Yaşam beklentisini uzatan bileşenler?

Çalışmanın ikinci bulgusu, sağlıklı yaşlanan kişilerin bağırsak ayak izi ile bağırsak mikrobiyotasının bakterilerinin ürettiği kan metabolitleri arasındaki bağlantıydı. Örneğin amino asit triptofan ve fenilalaninin bozunma ürünleri belirlenmiştir. İlginç şekilde, yüz yaşındakilerin kanında bazı metabolitler gözlemlenirken bunlar sağlıklı genç kişilerin kanında görünmemektedir. Indol gibi diğer metabolitlerin çok sayıda hayvan modelinde ömür beklentisini uzatmada rolü olduğu halihazırda gösterilmiştir. Dolayısıyla yaşlanmak, sadece belirli moleküllleri artık üretmeyen bağırsak florasının aktivitesinde bir değişiklik ile karakterize olabilir. Ne kadar söylesek yeterli olmaz: hayatınız boyunca bağırsak mikrobiyotasına iyi bakmak uzun ömür ve iyi sağlığa katkıda bulunur. Artık bilmiyordum diyemezsiniz...

Kulağa çok tanıdık gelen "metabolik" bir haksızlık ... bazıları kolayca kilo verirken diğerleri, gösterdikleri çabaya rağmen, kilolarında değişim görmezler hatta kilo bile alırlar. Bu tür farklılıklar nasıl açıklanabilir? Bazıları için daha iyi yiyecek seçimleri? Diğerleri için koşulan daha fazla mesafe? Genetik piyangoda daha iyi şans?

Beslenme, egzersiz, genetik...

Bunların yerine cevap bağırsak mikrobiyotasında bulunuyor. Bu, tavsiye edilen menüler ve akıllı telefon üzerinde bir diyetisyen ile günlük görüşmeler içeren 6 aylık bir kilo verme programında 83 Çinli yetişkini (72'sini çok kilolu veya obez) izleyen araştırmacıların varsayımıdır. Amaç kalorileri %30 ile %50 arasında azaltmaktı. Katılımcılar haftada birkaç defa yedikleri yiyecekleri kaydettiler, yaktıkları kalorileri hesaplayan bir sensör taktılar ve her Cumartesi günü tartıldılar. Ayıca mikrobiyotalarının ve beslenme sırasında oluşan değişikliklerin niteliğinin belirlenebilmesi için dışkı örnekleri de verdiler. Obeziteye genetik yatkınlıklarını saptamak üzere bir tükürük örneği de alındı.

...veya mikrobiyota?

Sonuçlar? Çalışma sırasında kilo eğrisini en iyi öngören şey beslenmeden, fiziksel aktivite seviyesinde ve hatta genlerden önce, ilk bağırsak mikrobiyotasıydı. Blautia wexlerae ve Bacteroides dorei adlı iki bakterinin bol miktarda bulunmasının kişinin gelecekte kilo verip veremeyeceğini öngörmekte özellikle iyi olduğu bulundu. Diyet sırasında kilodaki değişikliklere bazı bakterilerin miktarındaki değişiklikler de eşlik etti: Ruminococcus gnavus obez kişilerde anlamlı olarak daha fazlaydı ve kilo kaybı sırasında miktarı azaldı, buna karşılık Akkermansia muciniphila ve Alistipes obesi ince kişilerde anlamlı oranda daha fazla bulunuyordu ve miktarı zayıflama diyeti sırasında arttı.
Dolayısıyla mikrobiyotamızın bileşimi kilo verme becerimizi öngörebilir ve bu durum da mikrobiyotayı daha iyi hedef alan kişiye özel beslenme programlarına kapı açabilir. Bu, metabolik eşitsizliğin sonu olabilir mi

Libido kaybı yaşam kalitesinde azalma, düşük öz güven ve öz saygı, ve partner ile bağın kaybolması dahil birden fazla sonucu olan bir cinsel bozukluktur. Cinsel istek eksikliği veya cinsel isteğin olmaması önemli bir strese/sıkıntıya veya ilişkilerde güçlüğe yol açtığında doktorlar bu durumu "hipo-aktif cinsel istek bozukluğu" (HSDD) olarak adlandırmaktadır. Semptomların kombinasyonu (düşük istek ve ilişkili sıkıntı) Amerikalı kadınların %10'una varan oranında görünürken benzer prevalans oranları tüm dünyada da görülmektedir. Bağırsak mikrobiyotasının bazı ruhsal ve nörolojik hastalıklarda rolü olduğu görülmüştür ve yakın tarihli çalışmalarbağırsak mikrobiyotasının kısmen beyin tarafından regüle edilen libido kaybı ve HSDD'de rolü olabileceğini önermektedir.

Bakteriler, duygular ve cinsellik

Daha fazla bilgi elde etmek için araştırmacılar HSDD'si olan 24 kadının dışkısını, normal libidosu olan 22 kadınınki ile karşılaştırdılar. HSDD gönüllülerinde belirli bakterilerden daha düşük sayıda olduğunu gözlemlerken Lactobacillus ve Bifidobacterium gibi diğer bakterilerin sayılarında artış vardı. Normal libidosu olan kadınların mikrobiyotası ile karşılaştırıldığında miktarı arasında farklar ne kadar büyükse, cinsel istekteki düşüş de o kadar büyüktü. Rol oynayan mekanizmaları anlamak için daha fazla araştırma gerekli olmasına rağmen, bağırsak bakterilerin vücuda beyne etki edebilecek küçük moleküller salgıladığı düşünülmektedir. Bu durum önemlidir çünkü bu kesin olmayan sonuçlar bir gün kadınlarda düşük libidonun daha iyi yönetilmesine yol açabilir.

Sakinlik veya arzu, seçmek zorunda mıyız?

Yazarlar - libido kaybının bir işareti olan - yüksek seviyelerde Lactobacillus ve Bifidobacterium'un daha önceden agresif düşüncelerde ve üzüntü hissinde bir azalmayla ilişkilendirildiğine de işaret etmektedir. Yazarlar her şeyin bağlantılı olabileceğine inanmaktadır: kızgınlık veya stres cinselliğe bir giriş olabilir çünkü bu duygu durumları insanları heyecanlandırır ve bu da arzuya dönüşebilir. Başka bir ifadeyle, sakinlik ile libido arasında seçim yapmak zorunda kalabiliriz!

Koku (anozmi) ve tat (agüzi) duyusu kaybı: Covid-19 duyularımızı bozuyor. Semptomatik hastaların neredeyse yarısında¹, etnik kökene bağlı olarak çok değişen şekilde bu rahatsızlıklar görülmektedir (örn. Beyaz ırktan oluşan nüfuslarda insidans Asyalı nüfuslara göre üç kat fazladır)². Duyusal değişiklikler, etkilenen kişilerde şiddetlidir. Tüm dünyada 4.039 Covid-19 vakasıyla yapılan çok dilli bir çalışmada hastalar koku duyularında ortalama %80 kayıp ve tat duyularında %70 kayıp olduğunu bildirdiler.³

Koku duyusunu geri kazanmak için günlük egzersiz

Ne yazık ki, anozmi sadece Covid-19 ile ilişkili çoğunluklu geçici vakalar ile sınırlı değildir. Kafa travması, nazal enflamasyon, alerjiler ve hatta ileri yaş bile koku duyusunda kayba yol açabilir. Neden? Burun boşluğunu çevreleyen ve kokuları saptamaktan sorumlu duyusal hücrelerde bir bozulma. Anozmiyle savaşmak için Avusturyalı araştırmacılar hastaları günde iki defa olmak üzere çeşitli kokuları (limon, gül vb.) koklamak ve gözlerinde canlandırmak üzere eğitmektedir. Sonuçlar pozitiftir; hastalar altı aylık eğitim sonrasında koku hislerini geri kazanmaktadır. Ayrıca MRI görüntüleri koku hissinden sorumlu beyin bölgelerinin kısmen eski haline geldiğini göstermektedir.

Burun mikrobiyotasına odaklanmak

Bu eğitime ilave olarak araştırmacılar ayrıca burun boşluğunda yaşayan mikroorganizmaların etkisini belirlemeye çalıştılar. Doğru iz üzerindeydiler çünkü koku duyusu azalan hastaların burunlarında daha yüksek bakteri çeşitliliği olduğunu gözlemlediler. Özellikle bir bakterinin koku ile ilgili performansı değiştirdiğinden şüphelenilmektedir. Bu sonuçlardan cesaret alan ekip hasta eğitiminin ayrıca burun mikrobiyotasının dengesini de değiştirip değiştirmediğine yakından bakmaktadır. Sonuçlar henüz bilinmiyor ancak çalışma hastaların koku duyusunu geri yerine koyabilecek önemli mikropları bulmaya ve bunları hastalığın en uygun tedavisinde kullanmaya yönelik umutları ciddi oranda artırmaktadır.

Öldürmeyen şey seni güçlü kılar. Bağışıklık sistemi bunu harfi harfine uygular. Patojenlere yönelik adaptif yanıtları, takip eden enfeksiyonlara karşı daha hızlı ve daha sağlam bir savunma sağlar. Peki aynısı bağırsak mikrobiyotası için de geçerliyse? İlk enfeksiyonlar optimum bir antimikrobiyal fonksiyon geliştirmesini sağlayarak konak kolonizasyonuna yönelik direnci artırıyor olabilir mi? Bu çalışmada araştırmacılar bunu öneriyor.

Meta-organizma belleği

İlgili deneyler Klebsiella pneumoniae (Kpn) bakterisinı içeriyordu. Oral yoldan enfekte edilen farelerde bakteri kolon lümeninde geçici olarak tespit edildi ve daha donra dışkıdan kayboldu. Buradaki tek istisna fareler öncesinde geniş spektrumlu bir antibiyotik (streptomisin) aldığında oldu, bu durumda dışkıda Kpn yükü yüksek kalmaya devam etti. Dolayısıyla konağın bu patojen tarafından kolonizasyonu mikrobiyota tarafından düzenleniyor gibi görünmektedir. Bu nokta teyit edildikten sonra bir seri deney araştırmacıların geçici bir enfeksiyonun uzun süreli "meta-organizma belleği" olarak adlandırdıkları bir duruma yol açmasını sağlayan mekanizmaları kademeli olarak ortaya çıkarmalarını sağladı. Meta-organizma belleği konak ve mikrobiyotasının bağımsız ve birleşik fonksiyonlarına dayalıdır.

Safra asidinin rolü var

Enfeksiyon sonrasında konağın karaciğerinde safra asidi üretiminde artış görülektedir. Bağırsak mikrobiyotasındaki bu asitleri (özellikle taurin) anaerobik solunum ile kullanabilen mikrop grupları bunun sonucunda çoğalmaktadır. Bu mikrop grupları taurini aerobik hücre solunumunun inhibitörü olan sülfüre dönüştürür. Birçok patojen yaşamak için aerobik solunum yapmak zorundadır. Bu olmadan, ölürler ve konak kolonizasyonu sınırlanır. Diğer yandan sülfürü tecrit etmek patojenler tarafından istilayı destekler. İlginç şekilde dışarıdan taurin alımının enfeksiyon ile aynı etkileri vardır: bunu metabolize edebilen bakterilerin çoğalması, kolonizasyona karşı direncin güçlenmesi vb.

Kolonizasyona karşı direnç: sorular ve umutlar

Ancak hala çok sayıda sorunun cevabı yoktur. Örneğin hangi sinyaller enfeksiyon sonrasında artan safra asidi sentezini tetikliyor? Konak bağışıklık sistemi, enfeksiyon sonrası kolonizasyona direnci desteklemek üzere mikrobiyota ile birlikte mi çalışıyor?
Her durumda, antibiyotik direnci endişe verici şekilde artarken, - bakterilerin yerine- enfeksiyonla savaşmak için bakteriyel metabolitleri kullanmak güven verici bir alternatif sunmaktadır. Ayrıca bu stratejinin bir başka net avantajı vardır: bakterilere dayanan tedaviler (örneğin dışkı nakli) kişiler arası heterojenlik problemiyle karşı karşıyayken daha "üniversal" mikrobiyal metabolitler daha geniş hedeflere karşılık vermelidir.

Bakteriyel vajizonis, dünyada %10 ile %30 arasında tahmini prevalans ile üreme çağındaki kadınlarda oldukça sık görülen bir rahatsızlıktır. Bu durum kısırlık ve gebelik sırasında komplikasyon riskinde artış ile ilişkilendirilmektedir. Bu ayrıca cinsel yoldan bulaşan hastalıklar için bir risk faktörüdür. Bu hastalık, vajinal mikrobiyotada bir denge bozukluğu ve vajinal epitelde Gardnerella bakterisi tarafından başlatılan ve bu bakterinin baskın olduğu bir biyofilm oluşmasıyla karakterizedir. Bu biyofilm çoğunlukla antibiyotik tedavisine yanıt vermez. Antibiyotikler semptomları hızlı şekilde azaltmakta etkilidir ancak altı aylık bir tedavi içinde %60'a varan nüksetme oranlarıyla ilişkilendirilmektedir. Yeni bir çalışma alternatif bir tedavi olarak Gardnerella profajlarında (sidenote: Profajlarında Profajlar konak genomuna entegre edilmiş bakteriyofaj genomlardır. (Saussereau and Debarbieux 2012) )  şifrelenmiş 1,4-beta-N-asetilmuramidaz tip endolizinleri (sidenote: Endolizinleri Endolizinler, bakteri duvarını parçalayarak fajların serbest kalmasını sağlayan bakteriyofaj enzimlerdir ) araştırmıştır.

Doğal tipten 10 kat daha yüksek bakterisidal etki

Bu bağlamda yazarlar alan karıştırma yoluyla çeşitli tasarlanmış endolizinler ürettiler. Yazarlar Gardnerella suşu üzerindeki bakterisidal etkiyi doğal tip endolizinlerinkiyle karşılaştırdılar. Rekombinant endolizinlerin bakteriyel etkisi herhangi bir doğal tip enziminkinden 10 kat fazlaydı. 20 Gardnerella suşundan (4 türden gelen (sidenote: G. vaginalis, G. leopoldii, G. piotii ve G. swidsinskii ) ) oluşan bir panele karşı test edildiğinde PM-477 olarak adlandırılan en aktif endolizin, test edilen antibiyotiklere (metronidazol, tinidazol, klindamisin) kıyasla daha üstün etkililik gösterdi. Ayrıca PM-477'nin faydalı lactobacillus bakterileri veya diğer vajinal bakteri türleri üzerinde etkisi yoktu. Yazarlara göre, PM-477 Gardnerella açısından çok seçicidir ve lactobacillus bakterilerini veya diğer vajinal bakteri türlerini etkilemeden dört ana türün her birinin suşlarını öldürmektedir. PM-477'nin etkisi Gardnerella ve lactobacillus'tan oluşan karma kültürlerde mikroskop ile inceleyerek teyit edildi. PM-477 (at 460 µg/mL for 5 h) monokültürde G. vaginalis ve G. swidsinskii hücreleri parçaladı ancak lactobacillus'u etkilemeden lactobacillus ile birlikte karma kültürlerde de bunları selektif olarak parçaladı.

Hasta örneklerinde etkililik

in vivo duruma yakından benzeyen bir fizyolojik ortamda PM-477'nin etkililiğini analiz etmek üzere araştırmacılar 15 bakteriyel vajinozis hastasından vajina sürüntüsü aldılar ve bu sürüntüleri floresan in situ melezleştirme tekniği (FISH) ile analiz ettiler. On beş olgunun 13'ünde PM-477'nin vajinal mikrobiyotayı etkilemeden Gardnerella bakterisini yok ettiğini ve biyofilmleri fiziksel olarak çözdüğünü gösterdiler. Yazarlara göre endolizinler, bakteriyel vajinozisin tedavisi için antibiyotiklere alternatif umut vaat eden bir tedavi yöntemidir. Bu önemli bir bulgudur çünkü antibiyotikler sıklıkla hastalığın nüksetme ve hastalığın tedavisine direnç oluşma nedenidir.