Atopowe zapalenie skóry (zwane też egzemą atopową) to przewlekła choroba zapalna objawiająca się w bardzo wczesnym dzieciństwie w postaci wyprysków atopowych, które okresowo się nasilają i w większości przypadków ustępują w okresie dojrzewania. Zmiany mikrobioty skórnej są powiązane z tą chorobą i jej nasileniem. W ubytkach skóry podczas zaostrzenia stanu zapalnego występują duże ilości Staphylococcus aureus i S. epidermidis oraz mniejsza ilość paciorkowców. Przypuszcza się również, że mikrobiota nosa jest rezerwuarem bakterii i podtrzymuje stan wzajemnego zakażenia między nosem a skórą, ale niewielka ilość danych nie pozwala potwierdzić tej hipotezy.

Nos i skóra – dwie powiązane mikrobioty?

Naukowcy zbadali próbki pobrane z nosów i uszkodzonej skóry dzieci cierpiących na atopowe zapalenie skóry. Ubytki skóry były skolonizowane niemal wyłącznie przez gronkowce, ale gatunki te nie stanowiły większości mikrobioty nosa, bardziej zróżnicowanej i zdominowanej przez inne bakterie (Moraxella, Corynebacterium, Dolosigranulum). Różnice składu nie przeszkadzają mikrobiocie nosa i skóry wchodzić w interakcje, na co wskazuje powiązane statystyczne między gatunkami bakterii zasiedlającymi kanały nosa i bakteriami obecnymi na skórze, nie są jednak znany mechanizmy tych oddziaływań.

Dwa rodzaje mikrobioty związane z nasileniem choroby

Ponadto skład mikrobioty nosa oraz – w jeszcze większym stopniu – mikrobioty skóry ma związek z nasileniem choroby. Ten związek między mikrobiotą a nasileniem choroby opiera się zwłaszcza na obecności gronkowców pochodzących z mikrobioty nosa i skóry, ale także innych gatunków, takich jak bytująca w nosie Moraxella. Wyniki te sugerują, że mikrobiota nosa i mikrobiota skóry mogą potencjalnie wpływać na zaostrzenie stanu zapalnego w przebiegu atopowego zapalenia skóry – kończą autorzy. Zachęcają oni do kontynuacji badań w celu dokładniejszego ustalenia, jakie gatunki bakterii i rodzaje mikrobioty mają związek z tą chorobą.

Drobnoustroje żyjące w powietrzu, glebie i roślinach są bardzo ważne dla naszego zdrowia. Istnieją hipotezy sugerujące, że ograniczony kontakt z terenami zielonymi i żyjącymi na nich mikroorganizmami przyczynia się do nasilenia otyłości, cukrzycy i alergii. Wydaje się zatem, że lepsze poznanie interakcji między człowiekiem a przyrodą, a zwłaszcza między różnymi rodzajami mikrobioty a środowiskiem ma zasadnicze znaczenie dla walki z chorobami niezakaźnymi. Dlatego naukowcy dokonali oceny wpływu terenów zielonych na skład i różnorodność mikrobioty skóry i nosa trzech osób po pobycie na terenach zielonych w miastach położonych w trzech różnych krajach: Australii, Indiach i Wielkiej Brytanii.

Tereny zielone zwiększają zróżnicowanie mikroorganizmów

Podczas spaceru uczestnicy badania pobierali próbki gleby, liści i powietrza w celu analizy żyjących w otoczeniu bakterii. Przed i po każdej ekspozycji na środowisko dokonywali także wymazów z nosa i skóry, aby poznać wpływ terenów zielonych na swoją mikrobiotę. Analiza wykazała, że w mikrobiocie skórnej po spacerze zaszły zmiany: była bogatsza w bakterie, bardziej zróżnicowana i bardziej podobna do mikrobioty gleby, co dowodzi, że bakterie ze środowiska skolonizowały skórę. Skład mikrobioty nosa był podobny do pobranych próbek powietrza.

Przejściowe zmiany?

Jeszcze ciekawsze jest to, że zmiany zróżnicowania i składu mikrobioty były ogólnie podobne w trzech odwiedzonych krajach. Kraje te różnią się jednak wieloma czynnikami, których wpływ na skład mikrobioty jest znany, takimi jak zanieczyszczenie, wilgotność i sposób odżywiania. Nie wiadomo jeszcze, jak długo utrzymują się zmiany mikrobioty. Wcześniejsze badania sugerują jednak, że większość bakterii przeniesionych ze środowiska na ludzi znika po dwóch godzinach, natomiast inne, rzadsze, mogą przetrwać na skórze nawet 24 godziny. Niezbędne są dodatkowe badania w celu zbadania, czy zmiany dotyczące mikroorganizmów mają korzystny wpływ na zdrowie, ale do tego czasu nie ma przeszkód, żeby poleżeć sobie na trawie!

Mikrobiota nosa, jamy ustnej i gardła składa się z wielu gatunków bakterii, które pomagają utrzymać równowagę środowiska. Niektóre choroby i leki, takie jak inhibitory pompy protonowej (PPI), mogą zakłócić tę równowagę, a tym samym umożliwić patogenom oportunistycznym kolonizację przewodu nosowo-gardłowego. W czasie hospitalizacji przedostanie się tych mikroorganizmów do dolnych dróg oddechowych może zwiększać ryzyko szpitalnego zapalenia płuc. Wczesne wykrycie zaburzeń w składzie mikrobioty jamy ustnej i nosogardzieli może być sposobem na zmniejszenie występowania tej infekcji. Naukowcy zbadali w związku z tym potencjalne występowanie dysbiozy jamy ustnej i nosogardzieli w czasie hospitalizacji i określili charakterystykę pacjentów, u których wystąpiły zaburzenia składu mikrobioty.

Zaburzenie składu mikrobioty jamy ustnej i gardła pogłębia się wraz z czasem trwania hospitalizacji

Próbki pobrane z jamy ustnej i gardła u 134 pacjentów szpitalnych zostały pobrane w ciągu 24 godzin od przyjęcia, następnie trzeciego dnia i później co cztery dni przez cały pobyt w szpitalu. Próbki poddano analizie za pomocą konwencjonalnej hodowli bakteryjnej i spektrometria masowej MALDI-TOFE. Następnie patogeny podzielono na trzy kategorie: patogeny dróg oddechowych, gatunki pochodzące z mikroflory jelitowej oraz drożdże. U 89% pacjentów wymaz pobrany w momencie przyjęcia do szpitala wykazał równowagę składu mikrobioty nosogardzieli. Autorzy zauważają, że u znacznej część pacjentów zaburzenia mikrobioty nosogardzieli rozwijają się podczas pobytu w szpitalu, a liczba pacjentów z zaburzeniem wzrasta wraz z długością pobytu.

Antybiotyki i IPP odpowiedzialne za brak równowagi

Odpowiedzialność za to zaburzenie wydaje się wynikać z antybiotykoterapii zastosowanej podczas hospitalizacji. Podobnie przyjmowanie IPP i antybiotyków przed hospitalizacją było predykatorem zaburzeń składu mikrobioty jamy ustnej, w którym znajdowały się gatunki bakterii pochodzących z mikroflory jelitowej. Badanie wykazało, że ryzyko zachorowania na szpitalne zapalenie płuc było zwiększone u pacjentów leczonych IPP lub antybiotykami jeszcze przed rozpoczęciem pobytu w szpitalu. Z drugiej strony pacjenci przyjęci do szpitala na krótki pobyt mieli mniejsze ryzyko kolonizacji jamy ustnej i gardła przez gatunki bakterii jelitowych. Wyniki te wzmacniają potrzebę czujności w leczeniu pacjentów, u których występują czynniki ryzyka powiązane z zaburzeniem składu mikrobioty jamy ustnej i gardła. Pacjenci przyjęci do szpitala i wcześniej leczeni IPP lub antybiotykami powinni być poddani intensywniejszej fizjoterapii mającej na celu maksymalizację napowietrzania płuc i zminimalizowania aspiracji. Zatem wczesne wykrycie braku równowagi mikrobioty, jamy ustnej i nosogardzieli może być sposobem na zmniejszenie występowania szpitalnego zapalenia płuc.

Terapie konwencjonalne mające na celu pozbawienie organizmu androgenów, które są odpowiedzialne za wzrost raka prostaty, nie zawsze są skuteczne. W tym przypadku rozważany jest octanu abirateronu (AA), który – w przeciwieństwie do innych terapii – podawany jest doustnie. Ponieważ leki są słabo wchłaniane, znaczna część jest wydalana z kałem i oddziałuje na mikroflorę jelitową. Kilka badań wykazało rolę mikrobioty jelitowej nie tylko w rozwoju i progresji niektórych nowotworów, lecz także w skuteczności leczenia. Jednak wiedza na temat udziału mikrobioty jelitowej w raku prostaty pozostaje ograniczona. Naukowcy starali się zatem wykazać, w jaki sposób octan abirateronu (AA) – bardzo skuteczny w tego typu nowotworach opornych na terapie konwencjonalne – wpływał na mikrobiotę jelitową i czy może wpływać na odpowiedź na leczenie.

Pozbawienie androgenów powoduje przebudowę mikrobioty jelitowej

W tym celu badacze analizowali skład mikrobioty jelitowej przez sekwencjonowanie genu 16S rRNA u 68 pacjentów z rakiem prostaty i podzielono na trzy grupy:

– pacjenci niepoddani leczeniu (n=33);

– pacjenci otrzymujący terapię konwencjonalną (n=21);

– pacjenci otrzymujący terapię konwencjonalną + AA (n=14).

Wyeliminowanie androgenów przez samą terapię konwencjonalną lub w połączeniu z terapią AA doprowadziło do znacznego zmniejszenia liczby Corynebacterium, prozapalnych bakterii metabolizujących androgeny, takich jak testosteron, w porównaniu z grupą kontrolną. Przyjęcie AA wywołało znaczący wzrost Akkermansia muciniphila, któremu towarzyszyło zwiększenie produkcji witaminy K2 znanej z właściwości przeciwnowotworowych.

Kluczowa rola A. muciniphila w odpowiedzi na leczenie

Wyniki te zostały potwierdzone w symulowanym modelu jelitowym, który wykluczał możliwość zaangażowania immunologicznego. Badania wskazują, że AA może być metabolizowany przez bakterie jelitowe. Związki pochodzące z tej degradacji mają selektywnie wpływać na mikrobiotę jelitową, co przejawia się wzrostem bakterii A. muciniphila. Gatunek ten jest znany z właściwości zdrowotnych i antyzapalnych i zdaniem badaczy może odgrywać kluczową rolę w odpowiedzi na leczenie. Wcześniejsze badania uwydatniły również jego korzystną rolę w reagowaniu na stosowanie niektórych immunoterapii. W badaniu wykazano kluczową rolę mikrobioty jelitowej w reagowaniu na doustną terapię przeciwnowotworową za sprawą mechanizmów, które jeszcze nie zostały poznane. Badanie interakcji między lekami a mikrobiotą może poprawić efekty leczenia wielu chorób.

Przy okazji Światowego Tygodnia Wiedzy o Antybiotykach (18–24 listopada 2020 r.) WHO zachęciła ogół społeczeństwa, pracowników służby zdrowia i decydentów do przyjęcia najlepszych praktyk, które pomogą w zapobieganiu rozwijania się oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe i rozpowszechnianiu się tej oporności. Trzeba bowiem pamiętać, że choć antybiotyki są jednym z największych postępów w medycynie XX wieku, to mogą mieć też negatywny wpływ na poszczególne mikrobioty w organizmie. Znany jest już krótkotrwały wpływ niektórych klas na mikrobiotę jelitową, jednak długoterminowe skutki nie są jeszcze dobrze opisane dla innych klas. W tym badaniu porównano wpływ 15 klas antybiotyków na skład mikrobioty jelitowej nawet po 4 latach od podania ostatniej dawki.

Badanie na dużą skalę

Skład mikroflory jelitowej u 1413 uczestników, którzy stosowali antybiotyki (mediana wieku: 62,6 lat) został przeanalizowany przez sekwencjonowanie genu 16S rRNA. Czas trwania między ostatnią dawką antybiotyku a pobraniem próbki kału obliczono i sklasyfikowano w następujący sposób: mniej niż rok, od 1 roku do 2 lat, od 2 do 4 lat, ponad 4 lata. Wyniki zostały skorygowane po uwzględnieniu pewnych czynników zakłócających (płeć, wiek, BMI, cukrzyca, niektóre leki, takie jak statyny, IPP, kortykosteroidy).

Znaczący wpływ makrolidów i linkozamidów

Największy i najbardziej długotrwały wpływ na mikroflorę jelitową zaobserwowano w przypadku makrolidów i linkozamidów: obniżenie wskaźnika Shannona nawet 4 lata po ostatniej dawce oraz znaczącą zmianę struktury zbiorowisk bakteryjnych (wskaźnika odmienności Bray-Curtis). Ponadto stosowanie beta-laktamów ujawnia znaczną utratę różnorodności w rok po spożyciu.

Wpływ antybiotyków o wysokiej aktywności antyaerobowej

Wyniki pokazują również, że stosowanie antybiotyków o wysokiej aktywności antyaerobowej (kombinacje penicyliny i inhibitora beta-laktamazy, pochodne imidazolanu, linkozamidy) miało większy i wydłużony wpływ na mikrobiotę jelitową w porównaniu z innymi klasami. Stosunek bakterii typu Firmicutes do Bacteroidetes był znacząco zmieniony na korzyść Firmicutes nawet rok po przyjęciu leku. Natomiast stosunek ten był znacząco zmieniony na korzyść Bacteroidetes do 2 lat po przyjęciu antybiotyku bez aktywności antyaerobowej.

Tak więc stosowanie makrolidów i linkozamidów wiąże się z głęboką i trwałą dysbiozą mikrobioty jelitowej. Wpływ i czas trwania różnią się w zależności od zastosowanych klas antybiotyków. Autorzy badań podkreślają, że efekty te należy wziąć pod uwagę przy przepisywaniu odpowiedniego leczenia.

Nowotwór przełyku – szósta najczęstsza przyczyna zgonów z powodu raka – należy do nowotworów o najwyższej śmiertelności: 5-letni wskaźnik przeżycia wynosi 15–20%. Płaskonabłonkowy rak przełyku (ESCC) jest dominującym podtypem nowotworu pojawiającego się w obrębie przełyku. Obecnie stosowane terapie opierają się na chemioterapii neoadjuwantowej (sidenote: Chemioterapii neoadjuwantowej (NAC) w celu zmniejszenia wielkości guza przed zabiegiem chirurgicznym ) 1 (NAC) poprzedzającej resekcję przełyku. Chociażpacjenci reagujący pozytywnie na terapię NAC mają większe szanse na przeżycie, większośćnowotworów rozwija odporność na NAC. Zrozumieniemechanizmów będących u podstawtakiej odporności ma zatem ogromne znaczenie dla poprawy reakcji na leczenie, a tym samym na przeżycie pacjentów.

Fusobacterium nucleatum: rola w rozwoju nowotworu?

Wykazano już, że skład mikrobioty jelitowej wpływa na reakcję na niektóre terapie onkologiczne, takie jak immunoterapia i chemioterapia. Ostatnio wykazano także, że obecność Fusobacterium nucleatum w guzie wiąże się z obniżeniem przeżywalności i/lub zwiększeniem częstości nawrotów nie tylko raka jelita grubego, lecz także ESCC. Skłoniło to naukowców po raz pierwszy do oceny wartości prognostycznej poziomów F. nucleatum w guzach ESCC i ich zdolności do przewidywania odpowiedzi na terapię NAC w dwóch niezależnych japońskich kohortach 551 osób.

Predykcyjny marker zmniejszonego przeżycia...

Pierwszy wniosek: stwierdzono większą liczbę F. nucleatum w tkankach nowotworowych w porównaniu z sąsiadującą zdrową tkanką. Ponadto stężenie F. nucleatum w guzie wiąże się z jednej strony ze stopniem zaawansowania rozwoju guza, a z drugiej strony – ze zmniejszeniem szans na przeżycia wolne od nawrotu (RFS). Związek między obecnością F. nucleatum a zmniejszonym przeżyciem jest obserwowany nawet u pacjentów we wczesnym stadium, co sugeruje, że bakteria może zwiększać agresywność guza. Poziom F. nucleatum w guzie może zatem stanowić biomarker prognostyczny.

... i słaba reakcja na chemioterapię

Analizy w podgrupie 101 pacjentów poddanych terapii NAC wykazały gorsze odpowiedzi na leczenie u pacjentów ze zwiększonym poziomem F. nucleatum. Chociaż mechanizmy wyjaśniające rolę F. nucleatum w zwiększonej oporności guza pozostają w sferze spekulacji (aktywacja szlaków metabolicznych prowadzących do autofagii komórkowej? dezaktywacja substancji stosowanych w chemioterapii?), naukowcy rozważają obiecującą ścieżkę terapeutyczną: czy antybiotykoterapia ukierunkowana na F. nucleatum może poprawić reakcje na chemioterapię? Jest nad czym pracować w najbliższej przyszłości.

Zanim wybierzesz się na wycieczkę na Marsa musisz to wiedzieć: misje kosmiczne to nie jest przyjemna zabawa. W stanie nieważkości mięśnie nie są używane i się kurczą. Dochodzi też do przedwczesnej osteoporozy. Przepływ płynów zostaje spowolniony. Zaburzony zostaje cykl dnia i nocy, więc zakłócony jest czas snu. Wreszcie odizolowanie od innych ma wpływ na zdrowie psychiczne. I jakby tego było mało mikrobiota jelitowej traci równowagę, a mikrobiota skóry, nosa i języka ma tendencję do przejmowania składu od innych uczestników lotu. A jeśli to wszytko jest ze sobą powiązane? Może zmiany mikrobioty mają udział w innych zaburzeniach? Na to wskazują ostatnie wyniki badań dotyczących problemów zdrowotnych człowieka w kosmosie.

Mikrobiota w centrum wszystkiego?

Wiemy, że mikrobiota wytwarza małe cząsteczki, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA (sidenote: SCFA Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe ) ), które wpływają na apetyt i uczucie sytość. Flora jelitowa wystawiona na warunki kosmiczne i dietę ubogą w błonnik może ograniczać apetyt astronautów poprzez syntezę związków hamujących apetyt. Ponadto zmiana mikrobioty jelitowej może zmniejszyć wchłanianie witamin i minerałów oraz powodować pogorszenie stanu układu mięśniowo-szkieletowego. Funkcje psychomotoryczne i neuropoznawcze także pogarszają się wraz z upływem czasu spędzonego w przestrzeni kosmicznej. To zjawisko także może wynikać ze zmian mikrobioty jelitowej, która wpływa m.in. na nastrój, stres, poznawanie czy zachowanie. Nawet osłabienie funkcji immunologicznych u astronautów może być częściowo wyjaśnione przez zmiany w mikrobiocie.

Na pomoc mikrobiocie

Podróże kosmiczne mogą zatem znacząco zmieniać mikrobiotę astronautów, zwłaszcza mikrobiotę jelitową. Przekłada się to na zdrowie kości i mięśni, metabolizm, odporność, a nawet zdrowie psychiczne i układ nerwowy. Czy trzeba wesprzeć i odżywić mikrobiotę astronautów prebiotykami a nawet probiotykami, aby dostarczyć dobroczynnych bakterii? Warto zadać sobie to pytanie i prowadzić badania kliniczne.

Choroby sercowo-naczyniowe są główną przyczyną zgonów na świecie. Prognozuje się, że do 2030 roku liczba zgonów sięgnie 23,6 mln. Obecnie ich diagnoza opiera się na zestawie czasochłonnych i kosztownych badań (testy kliniczne, elektrokardiogram, rentgen klatki piersiowej, echokardiogram). Tymczasem zmiana mikrobioty jelitowej (dysbioza) wiąże się z kilkoma z tych chorób, w szczególności z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca i miażdżycą. Dlaczego więc nie polegać na sztucznej inteligencji i nie zaprojektować testu diagnostycznego badającego skład mikrobioty?

D„Ślady” choroby układu krążenia w stolcu!

Uczenie maszynowe (ang. machine learning) to dziedzina badań sztucznej inteligencji, która polega na dostarczaniu danych do komputera, aby nauczyć go rozwiązywania problemu. Sztuczna inteligencja jest w medycynie z powodzeniem wykorzystywana do diagnozowania i przewidywania różnych chorób, takich jak rak, cukrzyca, choroby zapalne jelit. Aby sprawdzić jej zastosowanie w diagnozowaniu chorób sercowo-naczyniowych, naukowcy porównali różne modele do analizy stolca pobranego od 478 chorych i 473 zdrowych osób, aby zidentyfikować „ślady” charakterystyczne dla tych chorób. Okazało się, że liczebność 39 rodzajów bakterii jelitowych była bardzo różna w obu grupach pacjentów.

Duża zdolność diagnostyczna

Naukowcy ustanowili specyficzny algorytm ukierunkowany na 25 rodzin bakterii w mikrobiocie jelitowej, który ma umożliwić rozróżnienie obu grup osób z 70-procentową dokładnością. To wynik niewiele niższy niż uzyskany metodą konwencjonalną, w której diagnozuje się 76% pacjentów, przy czym wymaga ona wielu danych klinicznych (wiek, płeć, palenie tytoniu, ciśnienie krwi, poziom cholesterolu itp.). Dla autorów badania uczenie maszynowe dysbiozy jelitowej charakterystycznej dla chorób układu krążenia daje bardzo obiecujący potencjał w diagnostyce w ramach rutynowej oceny.

Utrata pamięci, trudności w orientacji przestrzennej, zaburzenia lękowe... Starzenie łączy się często ze spadkiem sprawności psychologicznej i poznawczej. Tymczasem mikrobiota jelitowa odgrywa ważną rolę w rozwoju obszarów mózgu odpowiedzialnych za uczenie się i zapamiętywanie. W szczególności chodzi o hipokamp. Stąd już tylko jeden krok do wykazania, że starzenie się mikrobioty powoduje pogorszenie zdolności poznawczych za sprawą osi jelita – mózg. I naukowcy właśnie ten krok wykonują.

Młode myszy, które zachowują się... jak stare!

Aby zbadać tę hipotezę, naukowcy przeanalizowali mikrobiotę jelitową dorosłych myszy, którym wszczepiono bakterie pobrane bądź z jelita osobników w tym samym wieku, bądź z przewodu pokarmowego starszych gryzoni. Po dokonaniu transferu mikrobioty kałowej (FMT) skład bakteryjny był ten sam z wyjątkiem 4 rodzajów bakterii, których liczebność była wyraźnie zmniejszona u osobników, które otrzymały starszą mikrobiotę. U tych samych myszy na poziomie hipokampu zmieniła się ekspresja wielu białek biorących udział w ważnych funkcjach mózgu, takich jak uczenie się i poznawanie.

Myszy, które tracą pamięć

Myszy zostały następnie poddane dwóm testom: jednemu oceniającemu ich zdolność do uczenia się i zapamiętywania drogi przez labirynt i drugiemu – mierzącemu ich zdolność do zapamiętywania obiektu. W obu przypadkach gryzonie z mikrobiotą starych myszy wypadały gorzej niż pozostałe. Natomiast transfer „starej” mikrobioty kałowej nie miał żadnego wpływu na inne aspekty starzenia się, takie jak aktywność ruchowa czy stany lękowe.

Odmłodzenie mikroflory ograniczy spadek zdolności poznawczych?

Zmniejszenie zdolności poznawczych wywołane wszczepieniem starszej mikrobioty przypomina fizjologiczne pogorszenie obserwowane w procesie starzenia się. Fakt ten sugeruje, że oś jelitowo-mózgowa może odgrywać ważną rolę w starzeniu się. Dla autorów wyniki te stanowią uzasadnienie dla podejść terapeutycznych, które mają na celu przywrócenie mikroflory jelitowej, aby poprawić funkcje poznawcze, a co za tym idzie, jakość życia osób starszych.

Polecane przez naszą społeczność

Równowaga między „dobrymi" i „złymi" drobnoustrojami może zostać zakłócona przez wiele różnych czynników. Brak równowagi, znany jako dysbioza (sidenote: Dysbioza Dysbioza nie jest zjawiskiem jednorodnym; przybiera różne formy zależne od stanu zdrowia danej osoby. Zazwyczaj definiuje się ją jako zaburzenie składu i funkcjonowania mikrobioty spowodowane przez zestaw czynników środowiskowych i osobniczych zakłócających ekosystem mikroorganizmów. Levy M, Kolodziejczyk AA, Thaiss CA, et al. Dysbiosis and the immune system. Nat Rev Immunol. 2017;17(4):219-232. ) , prawdopodobnie powoduje wiele chorób o różnym nasileniu. Przeszczepienie mikrobioty kałowej (zwane także bakterioterapią fekalną) jest jedną z dostępnych opcji terapeutycznych.

Przeszczep mikrobioty kałowej: rozwiązanie znane od wieków

Przeszczepienie kału to bardzo starym zabiegiem i był on przeprowadzany już w Chinach w IV wieku! Jego skuteczność została uznana przez europejskie towarzystwa naukowe dopiero w 2013 roku. Do tej pory przeszczepienia mikrobioty kałowej jest wskazane jedynie w nawracających infekcjach bakteriami C. difficile. Skuteczność leczenia tych infekcji za pomocą przeszczepu mikrobioty kałowej wynosi 90%. 
Natomiast uwzględniając, że udowodniono udział mikrobioty w wielu innych chorobach (choroby zapalne jelit, cukrzyca, otyłość, zaburzenia neuropsychiatryczne itp.) sugeruje to, że wkrótce można będzie rozszerzyć wskazania do wykonywania przeszczepu kału.

Procedura

Wybranemu dawca podaje się środki przeczyszczające. Jego stolec jest następnie rozcieńczany w sterylnym roztworze i filtrowany. Następnie biorca spożywa preparat podobny do tego stosowanego w kolonoskopii w celu wyeliminowania własnej zaburzonej mikrobioty jelitowej. 
Istnieje wiele dróg podawania tak przygotowanego stolca: wprowadzenie sondy przez nos do żołądka lub dwunastnicy, kolonoskopia, lewatywa lub, rzadziej przyjmowanie kapsułek odpornych na działanie kwasu żołądkowego. Pacjent po konsultacji z lekarzem decyduje, która metoda podania jest najlepsza w jego sytuacji.