Spektrum zaburzeń autystycznych (ASD) to termin odnoszący się do grupy chorób o podłożu neurobiologicznym, upośledzających interakcje społeczne. Ich przyczyn także możemy szukać w przewodzie pokarmowym.

ASD to nie tylko autyzm, ale także zespół Aspergera, zespół Landaua-Kleffnera i PDD-NOS (całościowe zaburzenia rozwoju niezdiagnozowane inaczej).

Chłopcy chorują 4 razy częściej niż dziewczynki
Na całym świecie zaburzenia ze spektrum autyzmu dotykają jednego dziecka na 1602 oraz dotykają one chłopców 4 razy częściej niż dziewczynki.
Pomimo różnorodności objawów, ASD wykazują pewne wspólne cechy: problemy z komunikacją, zmiany w relacjach społecznych, ograniczone zainteresowania i zaburzenia behawioralne.

Objawy, na które trzeba zwrócić uwagę
Pewne objawy powinny zostać skonsultowane ze specjalistą. Należą do nich następujące zachowania: dziecko jest obojętne na otaczające je dźwięki, nie wskazuje palcem, unika kontaktu wzrokowego, nie reaguje na separację i nie cieszy się w momencie spotkania, rozwój motoryczny jest ograniczony a ruch powtarzalny, itp.Tylko specjalista może zasugerować lub wykluczyć diagnozę ASD i pomóc w dopasowaniu leczenia.

Przyczyny wciąż nieznane
Chociaż przyczyny powstania spektrum zaburzeń autystycznych pozostają nieznane, naukowcy dokładnie przyjrzeli się czynnikom genetycznym i środowiskowym. Badania kliniczne wykazały występowanie dysbiozy, związanej ze zmianą aktywności metabolicznej mikrobioty jelitowej u dzieci autystycznych.

Jak dotąd brak leczenia
Opisane powyżej odkrycie prowadzi do hipotezy, że skorygowanie zaburzeń równowagi w ekosystemie układu pokarmowego może złagodzić zaburzenia zachowania w ASD i otworzyć nowe perspektywy terapeutyczne. Prowadzone są badania kliniczne mające na celu lepsze zrozumienie związku pomiędzy autyzmem a mikrobiota jelitową.
Do tej pory nie opracowano leku na spektrum zaburzeń autystycznych. Natomiast leczenie dostosowane do potrzeb dziecka mogłoby znacznie poprawić jego jakość życia.

Polecane przez naszą społeczność

Choroba Parkinsona dotyka 1% osób powyżej 65 roku życia mieszkających we Francji, co stanowi około 100 000 osób. W istocie czarnej w mózgu (obszar odpowiadający za kontrolę ruchu) następuje zmniejszenie ilości neuronów produkujących dopaminę. Wynikiem tego są postępujące objawy związane poruszaniem się: spowolnienie ruchów, sztywność mięśni oraz drżenie. Osoby cierpiące na chorobę Parkinsona borykają się też z problemami niezwiązanymi z układem ruchu, takimi jak: problemy ze snem, stany depresyjne i zaburzone funkcjonowanie układu pokarmowego (zaparcia, wzdęcia, bóle brzucha, nudności).

Wiek ma znaczenie

Podstawowym czynnikiem ryzyka jest oczywiście wiek. Udowodniono też, że znaczenie mają także predyspozycje genetyczne. Jednak żaden z tych czynników nie tłumaczy w sposób wyczerpujący mechanizmu powstawania choroby. Czynnik ryzyka stanowi także środowisko, a pestycydy mają udokumentowaną rolę w patogenezie choroby Parkinsona.

Komunikacja jelitowo-mózgowa

Mikrobiota jelitowa uczestniczy w komunikacji między jelitem a mózgiem. Niektórzy naukowcy są nawet zdania, że przewlekłe zakażenie jelitowe bakterią Helicobacter pylori może być powodem choroby Parkinsona. Nie ustalono jednak, czy to infekcja jest przyczyną choroby Parkinsona, czy przeciwnie, to choroba może sprzyjać pojawieniu się infekcji.
Dysbioza, oznaczająca brak równowagi w składzie mikrobioty, odgrywa ważną rolę u osób z chorobą Parkinsona. U tych pacjentów w porównaniu z osobami zdrowymi występuje mniej bakterii „przeciwzapalnych" i więcej tych „prozapalnych".

Kontrolowanie progresji choroby i dalsze badania

Obecnie leczenie koncentruje się na ograniczeniu objawów motorycznych choroby (drżenie, sztywność itp.) poprzez zastosowanie prekursorów dopaminy. Nie zapobiega to postępowi choroby, a trudności w leczeniu pojawiają się ponownie po 5 do 10 lat od rozpoczęcia terapii. Aktualnie głównym celem jest wczesne wykrycie i spowolnienie degeneracji neuronów. Manipulowanie mikrobiotą jest jedną z obecnie badanych metod.

Mechanizmy powstania choroba Alzheimera wciąż są słabo poznane i nadal nie ma na nią skutecznego leczenia. Hipoteza na temat roli mikrobioty jelitowej, daje nadzieję na nowe możliwości terapeutyczne.

Choroba Alzheimera, która dotyka ponad 35 milionów osób na całym świecie, wiąże się z utratą pamięci, problemami z wyrażaniem się i pojmowaniem, trudnościami w skupieniu uwagi i koncentracją, apraksją (brakiem możliwości odtworzenia znanego ruchu) oraz, w niektórych przypadkach, z agnozją (problemami z rozpoznawaniem przedmiotów lub twarzy). Do objawów poznawczych, które ulegają progresji wraz z upływem czasu, zalicza się objawy behawioralne, takie jak lęk, apatia, drażliwość, problemy ze snem, odhamowanie (czyli brak zahamowani) i pobudzenie.

Przyczyny wciąż nieznane

Zidentyfikowano kilka genetycznych i środowiskowych czynników ryzyka związanych z chorobą Alzheimera, m.in.: nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemię, palenie tytoniu, siedzący tryb życia, niezrównoważoną dietę i brak stymulacji poznawczej. Zmiany w mózgu również dobrze odzwierciedlają powstawanie i przebieg choroby, zwłaszcza akumulacja blaszek beta amyloidu i degeneracja neuronów. Jednakże przyczyny choroby nie zostały jeszcze dokładnie wyjaśnione.

Hipoteza mikrobioty jelitowej

Naukowcy zastanawiają się, czy mikrobiota jelitowa bierze udział w chorobie Alzheimera: niektóre białka (peptydy amyloidowe) wytwarzane przez „szkodliwe” bakterie mikrobioty jelitowej mogą sprzyjać rozwojowi choroby. Z drugiej strony „korzystne" bakterie prawdopodobnie odgrywają rolę ochronną, spowalniając tworzenie się blaszek amyloidowych.

Przerwanie impasu w procesie leczenia

Mikrobiota jelitowa może stanowić nowy kierunek badań nad metodami leczenia ponieważ obecnie nie istnieje terapia pozwalająca na wyleczenie choroby Alzheimera. Kilka leków łagodzi wprawdzie objawy, a ich skuteczność jest bardzo ograniczona. Niektórzy naukowcy rozważają zatem prowadzenie badań nad chorobą Alzheimera poprzez wpływanie na mikrobiotę za pomocą zmian w diecie i przyjmowania probiotyków.

Zapalenia gruczołu krokowego dzielimy na ostre i przewlekłe. Ostre zapalenie może być wywołane przez infekcje za które najczęściej odpowiedzialna jest Escherichia coli. Przewlekły ból najprawdopodobniej oznacza również zaburzenie równowagi mikrobioty układu moczowego.

Zapalenie gruczołu krokowego dotyka około 10% mężczyzn. Objawy, podobnie jak w przypadku zapalenia pęcherza moczowego u kobiet, obejmują pieczenie podczas oddawania moczu i częstą potrzebę oddawania moczu. Mogą występować inne dolegliwości, takie jak: ból miednicy, okolic odbytu i odbytu oraz gorączkę, która wymaga natychmiastowego leczenia.

Ostre zapalenie gruczołu krokowego: pochodzenie zapalne?

Bakterie najczęściej powodujące ostre zapalenie gruczołu krokowego, Escherichia coli i inne enterobakterie, pochodzą z mikrobioty jelitowej. Escherichia coli jest przyczyną 80% przypadków ostrego zapalenia gruczołu krokowego. Infekcja najczęściej rozpoczyna się w cewce moczowej, która jest kanałem wychodzącym z pęcherza. Bakterie przenoszone drogą płciową, takie jak chlamydie lub gonokoki, mogą również powodować zapalenie gruczołu krokowego.

Mikrobiota układu moczowego ma udział w zapaleniu przewlekłym

Przyczyny przewlekłego zapalenia prostaty są mniej poznane. W tej postaci choroby występowanie mikroorganizmów chorobotwórczych jest rzadsze. Ostatnie badania sugerują, że zmiana mikrobioty układu moczowego odgrywa pewną rolę w pojawieniu się przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego.

Długo uważano, że mocz jest sterylny. Dzisiaj wiadomo, że nie jest to prawda, gdyż istnieje coś takiego jak mikrobiota układu moczowego. Ponadto zaobserwowano różnice w składzie mikrobioty układu moczowego między mężczyznami zdrowymi a tymi z przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego. Modyfikacja mikrobioty układu moczowego poprzez leczenie antybiotykami może prowadzić do chorób przewlekłych.

Leczenie antybiotykami

Leczenie ostrego zapalenia gruczołu krokowego opiera się na przyjmowaniu antybiotyków. Poza tym wystąpienie poważnych objawów wymaga hospitalizacji. Terapia przewlekłego zapalenia prostaty jest bardziej skomplikowana. Badania dotyczące możliwości stosowania probiotyków są nadal na bardzo wczesnym etapie badań.

Mukowiscydoza jest rzadką chorobą genetyczną objawiającą się poważnymi problemami oddechowymi i trawiennymi. Prawdopodobnie istnieje związek między tymi objawami a mikrobiotą układu pokarmowego.

Szacuje się, że mukowiscydozę zdiagnozowano u 105 000 osób w 94 krajach, w którym zaczęto wykonywać odpowiednie badania przesiewowe u noworodków.

Zmiany białka CFTR przyczyną

Mukowiscydoza jest spowodowana zmianami białka CFTR (błonowego regulatora przewodnictwa), spowodowanymi mutacją w genie kodującym to białko. Poprawne białko CFTR reguluje wymianę wody i soli mineralnych przez błony komórkowe. Gdy białko to ulegnie uszkodzeniu, prowadzi to do wzrostu lepkości śluzu, powodując jego gromadzenie się w drogach oddechowych i trawiennych. Ten nadmiar śluzu stanowi podstawę infekcji bakteryjnych w drogach oddechowych i może ostatecznie prowadzić do niewydolności oddechowej. Ze strony przewodu pokarmowego mukowiscydoza objawia się niewydolnością trzustki, co upośledza trawienie i wchłanianie składników odżywczych oraz wzrost organizmu. Poza tym u pacjentów występuje naprzemiennie biegunka i zaparcia.

Brak równowagi mikrobioty

Brak równowagi w mikrobiocie jelitowej może być związany z objawami ze strony układu oddechowego w przebiegu mukowiscydozy. Ta dysbioza obserwowana jeszcze przed wystąpieniem pierwszych objawów ze strony układu oddechowego, ulega zaostrzeniu w przebiegu choroby i towarzyszącemu leczeniu antybiotykami. Dysbioza przyczynia się do niedożywienia, opóźnienia wzrostu i do szeroko pojętych powikłań trawiennych i oddechowych u pacjentów.

Łagodzenie objawów

Leczenie pacjentów cierpiących na mukowiscydozę odbywa się w specjalistycznych ośrodkach; a jego głównym celem jest oczyszczenie oskrzeli za pomocą leków obkurczających i rozszerzających oskrzela, w połączeniu z rehabilitacją oddechową. Co trzy do czterech miesięcy zaleca się prewencyjną terapię antybiotykami. W problemach trawiennych stosuje się dietę hiperkaloryczną, uzupełnioną ekstraktami trzustkowymi i witaminami.

W przyszłości nowe metody leczenia mające na celu modyfikujące mikrobioty już w pierwszych tygodniach życia poprzez karmienie piersią lub stosowanie probiotyków, będą mogły opóźniać wystąpienie uszkodzenia układu oddechowego i wzmocnić układ odpornościowy tych pacjentów, a co za tym idzie, zmniejszyć zachorowalność i śmiertelność związaną z mukowiscydozą.

Katar, zapalenie oskrzeli, angina... Ciężko jest przetrwać zimę, nie będąc zaatakowanym przez co najmniej jedną z tych infekcji dróg oddechowych. Odnośnie zapobiegania tych chorób terapia probiotyczna może wspomagać działanie układu immunologicznego.

Choroby występujące zimą, najczęściej o etiologii wirusowej, mogą czasami dawać objawy kliniczne bardzo podobne do grypy (wywołanej przez wirusa grypy), dlatego nazywane są chorobami grypopodobnymi lub objawami grypopodobnymi.

Objawy grypopodobne, często mylone z grypą

Objawy grypopodobne obejmują niektóre lub wszystkie z następujących: gorączka powyżej 38,5°C, dreszcze, kaszel, zmęczenie, ból mięśni, ból gardła, bóle głowy, katar itp. Tylko odpowiednie badania krwi mogą potwierdzić zakażenie wirusem grypy.

Przeciążony układ odpornościowy

Elementy układu odpornościowego, które są zlokalizowane w jelitach chronią nas przed atakami czynników chorobotwórczych, takich jak bakterie i wirusy. Jednak w zimie system odpornościowy jest atakowany częściej: spędzamy więcej czasu w budynkach, a pomieszczenia są gorzej wietrzone. W wyniku tego drogą kropelkową przenosi się więcej krążących w środowisku drobnoustrojów (poprzez wydychane powietrze, kaszel, kichanie).

Trwają badania dotyczące terapii probiotycznej

Podłoże wirusowe zimowych infekcji dróg oddechowych od razu wyklucza stosowanie antybiotyków. W takiej sytuacji stosuje się jedynie leczenie objawowe zakładające stosowanie paracetamolu wraz z nawodnianiem organizmu i odpoczynkiem.

W badaniach klinicznych udowodniono również skuteczność probiotyków w chorobach układu oddechowego występujących w okresie zimowym. Ich codzienne stosowanie przez kilka miesięcy zmniejszało gorączkę, katar i kaszel. Prowadziło to również do zmniejszenia ilości przepisywanych antybiotyków i liczby dni spędzonych na zwolnieniu lekarskim.

Polecane przez naszą społeczność

Nieswoiste zapalenia jelit (NZJ) obejmują chorobę Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Choroby te nie wpływają na długość życia, ale w znacznym stopniu obniżają jego jakość. W terapii coraz częściej stosuje się metody leczenia ukierunkowane na mikrobiotę.

NZJ, choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG), charakteryzują się zapaleniem w ścianie jednego z odcinków przewodu pokarmowego, co jest związane z nadaktywnością układu odpornościowego jelit. Podczas rzutów NZJ najczęstszymi objawami są bóle brzucha i biegunka, które czasami przybierają postać biegunki krwotocznej. Zdarza się, że schorzenia to wywołuje objawy w układach innych niż pokarmowy, wliczając w to układ ruchu, narząd wzroku, skórę i wątrobę.

NZJ dotykają 1 osobę na 1000 w Europie Zachodniej i najczęściej pierwszy raz występują między 20 a 40 rokiem życia. Choroby te charakteryzują się nawracającym przebiegiem, z naprzemiennymi rzutami i remisją. W chorobie Leśniowskiego-Crohna zapalenie może być zlokalizowane na wszystkich odcinkach układu pokarmowego, od jamy ustnej do odbytu, ale najczęściej dotyka jelit. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego zajmuje odbytnicę i okrężnicę.

Choroby wieloczynnikowe

W powstaniu NZJ odgrywają rolę: predyspozycje genetyczne, czynniki środowiskowe, takie jak zanieczyszczenie środowiska i dieta, układ odpornościowy i mikrobiota jelitowa. Według niektórych hipotez NZJ mogą być spowodowane brakiem narażenia na mikroorganizmy w dzieciństwie, na przykład z powodu nadmiernej higieny.

Zmodyfikowana mikrobiota jelitowa

Mikrobiota jelitowa wydaje się odgrywać ważną, lecz wciąż słabo poznaną rolę w patogenezie NZJ. W wielu badaniach zaobserwowano dysbiozę (tj. zaburzenie równowagi mikrobioty) związaną z czynnikami genetycznymi i środowiskowymi. Szczególnie zmniejsza się ilość bakterii o działaniu przeciwzapalnym. To zaburzenie równowagi skutkuje zmianami w mikrobiocie a w konsekwencji przewlekłym stanem zapalnym.

Perspektywy terapeutyczne

Obecnie terapia przyczynowa jest niedostępna, ale środki przeciwzapalne ograniczają bolesne rzuty choroby. Na dzień dzisiejszy leczenie polega głównie na podawaniu kortykosteroidów i tzw. „immunomodulatorów", które zmniejszają reakcje układu odpornościowego np. zmniejszają wydzielanie anty-TNFα. Często niezbędne są zabiegi chirurgiczne zalecane w 80% przypadków choroby Leśniowskiego-Crohna i 20% przypadków WZJG. Szansa na całkowite wyleczenie jest bardzo niewielka. Naukowcy nie ustają w wysiłkach w zrozumieniu roli mikrobioty w NZJ, poprzez próby zmniejszenia ilości bakterii patogennych w jelicie i promowanie wzrostu korzystnych mikroorganizmów.

Choroby czynnościowe przewodu pokarmowego (FDG) to najczęstsze dolegliwości jelitowe dające przewlekłe objawy ze strony układu pokarmowego, których nie można wyjaśnić żadną stwierdzoną nieprawidłowością anatomiczną.

Zespół jelita drażliwego (IBS) – najczęstszy rodzaj FDG

FDG to zespół objawów, takich jak IBS, zaparcia, biegunka, wzdęcia czynnościowe i niespecyficzne zaburzenia czynnościowe.

Sam IBS dotyka 10% ludzi i różni się od innych FDG tym, że w przypadku IBS występuje ból brzucha, który jest związany z zaparciami, biegunką lub ich naprzemiennym występowaniem. Częściej niż w populacji ogólnej u pacjentów z IBS występują wzdęcia i wyższy poziom stresu.

FDG dotyka również dzieci

U bardzo małych dzieci FDG są najczęstszym powodem wizyt lekarskich spowodowanych dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego. Pod pojęciem tym rozumie się kolkę niemowlęcą z ulewaniem i zaparciami, IBS i inne słabiej scharakteryzowane zaburzenia czynnościowe. Bóle brzucha, wzdęcia, biegunka i zaparcia są zwykle związane z FDG i poważnie zaburzają codzienne funkcjonowanie dziecka. Stres i lęk sprzyjają wystąpieniu lub przedłużaniu się pewnych objawów, a szczególnie bólu.

Zakłócona komunikacja między jelitami a mózgiem

Przyczyny IBS są nadal słabo poznane. Ryzyko rozwoju IBS wzrasta pięciokrotnie po infekcji bakteryjnej której towarzyszyła ostra biegunka. Sugerowano, że może to być związane z zaburzeniem komunikacji między mózgiem a jelitem i brakiem równowagi w mikrobiocie jelit. W większości przypadków występuje zmniejszenie różnorodności (sidenote: Dysbioza Dysbioza nie jest zjawiskiem jednorodnym; przybiera różne formy zależne od stanu zdrowia danej osoby. Zazwyczaj definiuje się ją jako zaburzenie składu i funkcjonowania mikrobioty spowodowane przez zestaw czynników środowiskowych i osobniczych zakłócających ekosystem mikroorganizmów. Levy M, Kolodziejczyk AA, Thaiss CA, et al. Dysbiosis and the immune system. Nat Rev Immunol. 2017;17(4):219-232. ) gatunków bakterii tworzących mikrobiotę. Ma również miejsce zmniejszenie ilości korzystnych bakterii. Występuje także zwiększona kolonizacja jelit patogenami. Powoduje to problemy z perystaltyką jelit: pasaż jest spowolniony, błona śluzowa jelit ma zmienioną przepuszczalność oraz powstaje lekki stan zapalny. Powoduje to pojawienie się nadwrażliwości, co oznacza, że normalne bodźce, takie jak ruch gazu w jelitach, są bolesne.

Obiecujące działanie probiotyków

W przypadku osób dorosłych, poza kontrolowaniem diety, dostępne możliwości leczenia obejmują stosowanie leków przeciwskurczowych, przeczyszczających i przeciwbiegunkowych. Dla dzieci zaleca się raczej naukę relaksacji i hipnozę, które mogą łagodzić ból. Czasami przepisuje się też leki przeciwskurczowe. Niedawno ukazały są obiecujące wyniki badań na temat probiotyków, w szczególności bifidobakterii (sidenote: Bifidobakterie Bakterie w kształcie pałeczki i litery Y. Większość gatunków jest pożyteczna dla człowieka. Znajdują się w ludzkich jelitach, a także w niektórych jogurtach.  Bakterie te:
- chronią barierę jelitową, 
- uczestniczą w rozwoju układu odpornościowego i pomagają w walce ze stanami zapalnymi, 
- wspomagają trawienie i łagodzą objawy zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Sung V, D'Amico F, Cabana MD, et al. Lactobacillus reuteri to Treat Infant Colic: A Meta-analysis. Pediatrics. 2018 Jan;141(1):e20171811.  O'Callaghan A, van Sinderen D. Bifidobacteria and Their Role as Members of the Human Gut Microbiota. Front Microbiol. 2016 Jun 15;7:925. Ruiz L, Delgado S, Ruas-Madiedo P, et al. Bifidobacteria and Their Molecular Communication with the Immune System. Front Microbiol. 2017 Dec 4;8:2345. ) i pałeczek kwasu mlekowego, (sidenote: Lactobacillus Bakterie w kształcie pałeczki, których najważniejszą cechą jest wytwarzanie kwasu mlekowego. Dlatego nazywa się je „bakteriami mlekowymi”. 
Bakterie te są obecne u człowieka w jamie ustnej, pochwie i jelitach. Bytują również na roślinach oraz w organizmach zwierząt. Można je przyjmować, spożywając produkty fermentowane – mleczne, takie jak niektóre sery i jogurty, a także kiszone ogórki, kiszoną kapustę itp.
Pałeczki kwasu mlekowego są także przyjmowane w produktach zawierających probiotyki, ponieważ niektóre ich gatunki są znane z korzystnego działania.   W. H. Holzapfel et B. J. Wood, The Genera of Lactic Acid Bacteria, 2, Springer-Verlag, 1st ed. 1995 (2012), 411 p. « The genus Lactobacillus par W. P. Hammes, R. F. Vogel Tannock GW. A special fondness for lactobacilli. Appl Environ Microbiol. 2004 Jun;70(6):3189-94. Smith TJ, Rigassio-Radler D, Denmark R, et al. Effect of Lactobacillus rhamnosus LGG® and Bifidobacterium animalis ssp. lactis BB-12® on health-related quality of life in college students affected by upper respiratory infections. Br J Nutr. 2013 Jun;109(11):1999-2007. ) oraz dotyczące przeszczepów mikrobioty kałowej w celu modyfikacji mikrobioty jelitowej. Jednak w celu potwierdzenia skuteczności każdej z ww. propozycji leczenia, należy przeprowadzić szeroko zakrojone badania kliniczne.

Wyprysk alergiczny (egzema) lub atopowe zapalenie skóry jest chorobą objawiającą się suchością skóry i swędzeniem. Ten niezakaźny stan chorobowy skóry występuje częściej u osób z predyspozycją do alergii, w rozwoju których ważną rolę odgrywa mikrobiota.

Trzykrotnie częstszy niż 30 lat temu, wyprysk alergiczny dotyka obecnie do 20% dzieci. Jest on również najczęstszą chorobą skórną wieku dziecięcego w krajach uprzemysłowionych. W większości przypadków wyprysk zanika w wieku młodzieńczym, a tylko u 10-15% pacjentów występuje przez całe życie.

Nadmierna odpowiedź immunologiczna

Wyprysk alergiczny związany jest z genetyczną predyspozycją, której efektem jest zaburzenie funkcji barierowej skóry. W konsekwencji pozwala to na przeniknięcie alergenów w głąb skóry, co powoduje nadmierną reakcję immunologiczną. Mogą również występować zmiany w składzie i różnorodności mikrobioty jelitowej i skórnej u tych pacjentów.

Egzema pojawia się bardzo wcześnie, bo już w okresie niemowlęcym (między 1 a 3 miesiącem życia) i charakteryzuje się szorstką, suchą skórą i bardzo swędzącymi czerwonymi plamami podczas rzutu choroby.

Ograniczenie podrażnień skóry

Leczenie wyprysku ma na celu przede wszystkim zmniejszenie podrażnienia skóry (noszenie bawełnianych ubrań, stosowanie żeli bez mydła, delikatne mycie skóry itp.) oraz zlikwidowanie zmian skórnych za pomocą kremów nawilżających i stosowanych miejscowo sterydów. W najcięższych przypadkach lekarz może przepisać krótkotrwałe stosowanie lekó1) przeciwhistaminowych.

Probiotyki łagodzą objawy

Innym podejściem jest działanie na dysbiozę (brak równowagi mikrobioty) poprzez modyfikowanie mikrobioty jelitowej i skórnej. Kilka badań wykazało, że probiotyki łagodzą objawy egzemy (szczególnie niektóre pałeczki kwasu mlekowego) i zmniejszają stan zapalny jelit u dzieci chorych na egzemę. Profilaktyczne podawanie probiotyków kobietom w ciąży może zmniejszyć częstość występowania objawów egzemy u ich dzieci.

Co to jest astma?

Jest to przewlekła choroba układu oddechowego objawiająca się kaszlem, świszczącym oddechem, dusznościami, zaburzeniami oddychania (trudnościami w oddychaniu) lub połączeniem tych objawów.¹ Są one spowodowane przez zwężenie oskrzelików w płucach wynikające ze stanu zapalnego oskrzeli.¹ Ataki astmy częściej występują w nocy oraz podczas wysiłku fizycznego. Nasilenie i częstotliwość tych ataków są różne u różnych pacjentów.¹

Predyspozycje i czynniki powodujące astmę

Astma to złożona, wieloczynnikowa choroba. Może występować u osób predysponowanych genetycznie (podłoże alergiczne) i/lub narażonych na czynniki środowiskowe, takie jak alergeny (pyłki roślin, roztocza), dym tytoniowy lub zanieczyszczenie powietrza. Silne emocje, zimne powietrze i wysiłek fizyczny również mogą wywoływać ataki. W grę mogą wchodzić również czynniki osobnicze, takie jak infekcja lub otyłość.²

Jaki jest jej związek z mikrobiotą?

Liczne badania wykazują, że w chorobie tej rolę grają różne rodzaje naszej mikrobioty.

Życie z astmą: jakie leczenie, jakie rozwiązania?

Astma jest nieuleczalna, ale leczenie zapewnia pacjentom lepszą jakość życia oraz normalne funkcjonowanie i aktywność. Leczenie objawowe pozwala przede wszystkim ograniczyć nasilenie ataków poprzez rozszerzenie oskrzeli. Z kolei leczenie przyczynowe zmniejsza stan zapalny oskrzelików, poprawiając w ten sposób wydolność oddechową i zmniejszając intensywność ataków.¹ 

Naukowe badania związku między mikrobiotą a astmą sugerują, że modyfikacja mikrobioty może zapobiegać tej chorobie i skłaniają naukowców do skierowania badań na wykorzystanie probiotyków i prebiotyków.^16,17 Badane jest również ich wykorzystanie w leczeniu.¹⁸

Czy istnieją czynniki ochronne?

Wygląda na to, że ekspozycja na mikroorganizmy (sidenote: Mikroorganizmy Organizmy żywe zbyt małe, aby zobaczyć je gołym okiem. Są to bakterie, wirusy, grzyby, archeony, pierwotniaki itp. Potocznie nazywa się je mikrobami. What is microbiology? Microbiology Society. ) we wczesnym dzieciństwie sprzyja zapobieganiu astmie. Wbrew rozpowszechnionym poglądom życie w aseptycznym otoczeniu nie musi chronić przed chorobami układu oddechowego. Niektóre badania wykazują nawet, że kurz domowy nie musi być czynnikiem ryzyka powodującym wystąpienie choroby.¹⁹ Inne badania wykazały, że mniej narażone na astmę są dzieci urodzone i wychowane na wsi²⁰ i w towarzystwie zwierząt domowych.²¹

BMI-21.27