Zapalenie ucha często występuje u dzieci, ale nieproporcjonalnie często dotyka dzieci należące do populacji autochtonicznych (sidenote: Les enfants aborigènes australiens seraient 5 fois plus à risque d’otite sévère de l’oreille moyenne que les enfants australiens non aborigènes. Gunasekera H, Knox S, Morris P et al. The spectrum and management of otitis media in Australian indigenous and nonindigenous children: a national study. Pediatr Infect Dis J. 2007 Aug;26(8):689-92. ) . Dotychczas badania zmierzające do opisu mikroorganizmów związanych z występowaniem tej choroby w tych populacjach koncentrowały się na poszukiwaniu już znanych otopatogenów (Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis) lub korzystały z technik posiewu nie pozwalających na wykrycie obecności mikroorganizmów trudnych do hodowli.

Moraxella – marker przebytego zapalenia ucha?

Stwierdzili oni znaczną ilość bakterii Moraxella u dzieci, które już przeszły zapalenie ucha środkowego. Obfitość ta – podwyższona, mimo że podczas badania dzieci nie były chore na zapalenie ucha środkowego – może wynikać z trwałej modyfikacji mikrobioty nosowej wynikającej z przebytego niegdyś zapalenia.  Obfitość Moraxelli w mikrobiocie nosowej była ujemnie skorelowana z obfitością bakterii Staphylococcus – rodzaju występującego w większej ilości u dzieci, u których nie występował związany z zakażeniem wyciek z nosa. Dane z badania in vitro sugerują, że niektóre gatunki rodzaju Staphylococcus mogą działać inhibicyjnie na bakterie Moraxella, co może tłumaczyć zaobserwowaną korelację ujemną.

Ochronny duet mikroorganizmów?

Ponadto u dzieci, które podczas badania nie były dotknięte infekcją ucha, zaobserwowano dodatnią korelację bakterii Dolosigranulum i Corynebacterium. Korelację tę stwierdzono również u dzieci, u których nie występował związany z zakażeniem wyciek z nosa, co doprowadziło autorów do wniosku, że ta współkolonizacja może chronić przed patogenami takimi jak S. pneumoniae i być gwarantem dobrego stanu zdrowia górnych dróg oddechowych oraz uszu.

Droga do identyfikacji nowych otopatogenów

Natomiast rodzaj Ornithobacterium był nadreprezentowany u dzieci dotkniętych wysiękowym zapaleniem ucha w porównaniu z dziećmi, które nigdy na zapalenie ucha nie chorowały. Może więc on być nowym otopatogenem. Jego obecność była skorelowana z występowaniem dwóch innych rodzajów bakterii: Dichelobacter i Helcococcus, których wpływ na zdrowie nosa i uszu trzeba dopiero ustalić.

Woda studzienna, kranowa, filtrowana, butelkowana... Woda wodzie nierówna pod względem pochodzenia (wody gruntowe, powierzchniowe i in.) i obróbki (filtrowanie, dezynfekcja itp.), a zatem składu chemicznego oraz zawartości minerałów i mikroorganizmów. Mimo że codziennie spożywamy znacznie więcej wody niż pokarmu stałego, jest ona często traktowana przez badaczy zajmujących się odżywianiem i mikrobiotą jak uboga krewna. Starannie zbadano skutki spożywania różnych produktów (ciemnej czekolady, awokado, herbaty itd.), wzięto pod lupę niektóre napoje (gazowane, alkoholowe, sok z buraka i in.), ale woda jakoś nie mogła przekroczyć progu laboratorium.

Wpływ jakościowy...

Co się okazało? Pochodzenie wody pitnej to kluczowy czynnik wyjaśniający wahania składu mikrobioty jelitowej. Jego wpływ jest porównywalny ze skutkami spożywania alkoholu, a nawet utrzymywania konkretnej diety. Każdemu rodzajowi spożywanej wody odpowiada specyficzna mikrobiota jelitowa. Najczęściej pijesz wodę ze studni? Twoja mikrobiota jelitowa jest prawdopodobnie bardziej zróżnicowana niż u konsumentów wody kranowej, filtrowanej lub butelkowanej. Twój układ pokarmowy niewątpliwie zasiedla więcej bakterii Dorea, a mniej Bacteroides, Odoribacter i Streptococcus. Skąd się bierze ta różnica? Być może stąd, że nie dezynfekowana systematycznie woda studzienna z natury zawiera bardziej zróżnicowane mikroorganizmy.

...i ilościowy

Pochodzenie spożywanej wody to jednak nie wszystko. Znaczenie ma również jej ilość. Mikrobiota jelitowa osób pijących mało wody (niezależnie od jej pochodzenia) różni się od mikrobioty tych, którzy konsumują jej dużo. U pijących niewiele obserwuje się na przykład większą obfitość Campylobacter – bakterii związanej z infekcjami jelit. Jest więc powód, żeby nie wylewać za kołnierz, pod warunkiem, oczywiście, że pijemy wodę!

Oś sen-mózg-jelito. Na to właśnie zwrócono uwagę w najnowszym badaniu. Wiedzieliśmy już, że u dorosłych sen i mikroflora jelitowa są ze sobą podwójnie powiązane: zmiany w trakcie snu modyfikują skład mikroflory jelitowej i odwrotnie, skład mikroflory jelitowej wpływa na sen. Nie wiadomo jednak, w jakim wieku powstaje to dwukierunkowe powiązanie między snem a mikroflorą jelitową i jakie są jego możliwe konsekwencje dla rozwoju. Dlatego też przeprowadzono badanie podłużne z udziałem 162 zdrowych niemowląt w wieku 3, 6, 12 i 24 miesięcy.

Sen związany z mikroflorą jelitową od 3. miesiąca życia

Pierwszym potwierdzeniem było to, że skład mikroflory jelitowej rzeczywiście zmienia się od 6. miesiąca życia. U większości badanych dzieci nastąpiła zmiana z flory zdominowanej przez Bifidobacterium (enterotyp A) na mikroflorę bogatą w Bacteroides (enterotyp B), ze wzrostem różnorodności alfa (sidenote: Różnorodność α Pomiar wskazujący różnorodność w jednej próbie, tj. liczbę różnych gatunków występujących u jednej osoby. Hamady M, Lozupone C, Knight R. Fast UniFrac: facilitating high-throughput phylogenetic analyses of microbial communities including analysis of pyrosequencing and PhyloChip data. ISME J. 2010 Jan;4(1):17-27. ) .

Przede wszystkim jednak badanie wykazało związek między nawykami dotyczącymi snu a mikroflorą jelitową u niemowląt mających zaledwie 3 miesiące: 

• sen w ciągu dnia (czas trwania, liczba drzemek i ich regularność) jest negatywnie powiązany z różnorodnością bakterii: niemowlęta, które śpią najwięcej w ciągu dnia, mają mniejszą różnorodność jelitową;
• fragmentacja i zmienność snu nocnego jest związana z dojrzałością bakterii i enterotypem: niemowlęta z bardziej dojrzałą mikroflorą jelitową mają większą aktywność nocną (więcej przebudzeń w nocy). Z drugiej strony, gdy mają od 6 do 12 miesięcy, ich enterotyp nie ewoluuje z enterotypu A do B.

Sen, mózg i jelita: czy wszystko jest ze sobą powiązane?

Co więcej, aktywność mózgowa analizowana dzięki nocnym elektroencefalogramom wykonywanym u niemowląt w wieku 6 miesięcy dostarcza wielu informacji. 

Pierwszym odkryciem było to, że niemowlęta z florą zdominowaną przez Bifidobacterium miały mniej snu wolnofalowego („snu głębokiego”);
Po drugie jakość snu u niemowląt w 6. miesiącu życia pozwala przewidzieć różnorodność bakteryjną mikroflory jelitowej w 1. roku życia. Większa liczba fal theta w 6. miesiącu zapowiada mniejszą różnorodność bakteryjną w 12. miesiącu.

Wreszcie, mikrobiota jelitowa u niemowląt w wieku 6 miesięcy, a zwłaszcza sen u niemowląt w wieku 6 i 12 miesięcy, pozwalają przewidzieć rozwój behawioralny dziecka w wieku 24 miesięcy

Aaa, kotki dwa, szarobure obydwa... Co wieczór robisz przegląd swojego repertuaru kołysanek, żeby Twoje dziecko trafiło w objęcia Morfeusza.  Na próżno. Bynajmniej nie skłonny do zaśnięcia potomek macha rękami i nogami, a w jego szeroko otwartych oczach maluje się podziw dla Twojego talentu wokalnego. Możesz przysiąc, że woła „bis”! Kiedy wreszcie zacznie przesypiać noc? Mamy dobre wieści: jest sposób na to, żeby Twoje dziecko spało jak suseł od zmroku do świtu. Znaczenie ma jego mikrobiota jelitowa – zasiedlające jego układ pokarmowy mikroorganizmy, których skład zmienia się w pierwszych latach życia.

Sen zależy od bakterii już od trzeciego miesiąca życia

Badania przeprowadzone na ponad 160 niemowlętach wykazały, że mikrobiota jelit niemowlęcia ma związek z tym, jak dziecko sypia. Niemowlęta śpiące głównie w ciągu dnia mają bakteryjną mikrobiotę jelitową mniej zróżnicowaną niż te, które na sen przeznaczają przede wszystkim noc. Co więcej, wygląda na to, że jakość snu maleństw zależy od rodzaju bakterii obecnych w ich jelitach oraz od dojrzałości ich mikrobioty jelitowej. Jest to wyraźnie widoczne od trzeciego miesiąca życia dziecka. Jest to ważne odkrycie, ponieważ dotychczas wiedziano tylko o występowaniu tego związku u dorosłych.

Wpływ na zachowanie w późniejszym życiu 

Aktywność mózgu podczas snu w wieku sześciu miesięcy też zależy od bakterii jelitowych. I prognozuje zróżnicowanie mikrobioty jelitowej w wieku 1 roku. Krótko mówiąc, wygląda na to, że sen i mikrobiota są ze sobą ściśle związane i wspólnie ewoluują z biegiem czasu. Czy jest to kolejny powód do niepokoju dla rodziców dzieci śpiących niespokojnie? Wręcz przeciwnie – zapewniają autorzy badań. – Zarówno sen, jak i mikrobiotę jelitową można łatwo zmienić. Sen można korygować przy użyciu strategii wychowawczych i behawioralnych stosowanych przez rodziców. Natomiast skład mikrobioty jelitowej można modyfikować dietą lub przyjmowaniem prebiotyków i probiotyków dodawanych do preparatów dla niemowląt.

U kobiet rodzących przez cesarskie cięcie profilaktyka antybiotykowa zmniejsza ryzyko wystąpienia poważnych powikłań infekcyjnych o 60–70%². Podanie antybiotyku przed nacięciem, a nie po zaciśnięciu pępowiny, dodatkowo zmniejsza częstość występowania zapalenia macicy i ogólną zapadalność na infekcje³. Takie podejście jest więc dziś szeroko zalecane, ale naraża dziecko na antybiotyki przed urodzeniem, co może mieć potencjalne skutki dla jego zdrowia i rozwoju mikrobioty. Holenderscy badacze postanowili sprawdzić, czy przyczynia się ono do zmiany kolonizacji bakteryjnej dzieci urodzonych przez cesarskie cięcie.

Dysbioza w miesiącu po porodzie przez cesarskie cięcie

Podobnie jak w wielu innych badaniach badacze znaleźli znaczące różnice między florą jelitową w pierwszym miesiącu życia dzieci urodzonych przez cesarskie cięcie i tych, które przyszły na świat drogą pochwową. Zaobserwowali niższy wskaźnik różnorodności Shannona (względne bogactwo gatunkowe i liczebność), ze spadkiem udziału bakterii z rodzajów Bacteroides i Bifidobacterium oraz wzrostem udziału bakterii z typu Proteobacteria, a w szczególności Firmicutes. Różnice te jednak zanikały w wieku 3 lat.

Brak wpływu antybiotykoterapii przed nacięciem

Głównym wnioskiem z badania jest brak istotnych różnic w składzie typów i rodzajów bakterii mikrobioty jelitowej pomiędzy dwiema grupami dzieci urodzonych drogą cięcia cesarskiego na jakimkolwiek etapie pomiędzy 1. dniem a 3. rokiem życia. Praca ta, choć oparta na niewielkiej grupie kobiet, sugeruje, że profilaktyka antybiotykowa przed nacięciem nie jest dodatkowym czynnikiem zmieniającym mikrobiotę jelitową dzieci urodzonych przez cesarskie cięcie.

Zakażenie pochwy papillomawirusami ludzkimi (HPV) – najczęstsza infekcja przenoszona drogą płciową – jest zasadniczo bezobjawowe. W większości przypadków organizm sam eliminuje te wirusy. Zdarza się jednak, że u niektórych kobiet utrzymują się one, narażając je na infekcje, z których może się rozwinąć rak szyjki macicy. Rak ten, czwarty pod względem częstotliwości nowotwór występujący u kobiet (sidenote: https://www.who.int/fr/news-room/fact-sheets/detail/human-papillomavirus-(hpv)-and-cervical-cancer ) , na razie nieuleczalny, jest wielkim problemem z dziedziny zdrowia publicznego.

Dysbioza pochwy

Czynniki ryzyka uporczywych infekcji HPV są znane. Są to czynniki behawioralne (irygacje pochwy, stosunki seksualne) lub biologiczne (bakteryjne zapalenie pochwy, infekcje przenoszone drogą płciową) zaburzające mikrobiotę pochwy (dysbioza). Dotychczas większość badań koncentrowała się na związku między dysbiozą a przedrakowymi lub rakowymi nadżerkami szyjki macicy, żadne jednak nie zajęło się mikroorganizmami charakterystycznymi dla uporczywej infekcji HPV, które można by wykrywać przed wystąpieniem nadżerek, co umożliwiłoby zapobieganie rozwojowi nowotworu.

Zapobiegawcze probiotyki?

Analizy wykazują, że infekcja HPV ma związek z zaburzeniem mikrobioty pochwy. Zaobserwowano różnice między pacjentkami NC a dwiema pozostałymi grupami: P i C. Analizy wykazują, że infekcja HPV charakteryzuje się zmniejszeniem liczby bakterii oraz ich zróżnicowania. Infekcja – trwająca lub przeszła – jest związana ze wzrostem liczebności Firmicutes i Actinobacteriota oraz zmniejszeniem liczebności proteobakterii. Zdaniem autorów ten „dysbiotyczny” stan ułatwia wtargnięcie wirusa do organizmu i odwrotnie – wzrost obfitości proteobakterii pochwowych pozwala ustabilizować mikrobiotę. U pacjentek ze wszystkich trzech grup dominują pałeczki kwasu mlekowego, ale u pacjentek, które wyeliminowały wirusa (C) jest ich więcej niż u pacjentek NC. Badacze zauważają również, że zależnie od rodzaju wyeliminowanego wirusa bardziej rośnie liczebność pałeczek kwasu mlekowego lub bifidobakterii, co sugeruje, że bakterie te działają ochronnie przeciw różnym rodzajom wirusów. 

Jak podsumowują badacze, odkrycia te wymagają potwierdzenia, ale otwierają drogę do wdrożenia probiotyków we wczesnym leczeniu infekcji HPV, zanim pojawią się złośliwe nadżerki szyjki macicy. 

Długo uważana za sterylną jama macicy tak naprawdę jest domem mikrobioty złożonej z bakterii. Jest ich od 100 do 10 000 razy mniej niż w pochwie, ale też mają wpływ na stan zdrowia reprodukcyjnego. Tak sugeruje wieloośrodkowe (13 ośrodków zlokalizowanych w Europie, Ameryce i Azji) perspektywiczne badanie obserwacyjne, którego przedmiotem była analiza składu mikrobioty endometrialnej 342 bezpłodnych kobiet objętych programami zapłodnienia in vitro (IVF).

Dwie próbki mikrobioty endometrialnej

Przed przeniesieniem zarodka pobrano dwie próbki w celu oceny składu mikrobioty endometrium: próbkę płynu endometrialnego z jamy macicy i próbkę błony śluzowej pobranej metodą biopsji. Następnie naukowcy zbadali relacje między składem tej mikrobioty, analizowanym metodą sekwencjonowania RNA 16 S, a wynikiem IVF, czyli ciążą donoszoną (41% pacjentek), ciążą biochemiczną (8%), poronieniem (8%) lub brakiem ciąży (42%).

Dysbioza endometrialna ma związek z niepowodzeniem IVF

Badacze zaobserwowali zwiększoną liczebność bakterii z rodzaju Lactobacillus (w próbkach płynu i błony śluzowej) u pacjentek w ciąży donoszonej. Natomiast spadek liczebności bakterii Lactobacillus występujący jednocześnie ze specyficznym układem, w którym występują niektóre rodzaje potencjalnie chorobotwórczych bakterii, w tym Atopobium, Bifidobacterium, Chryseobacterium, Gardnerella, Haemophilus, Klebsiella, Neisseria, Staphylococcus i Streptococcus, ma związek z niepowodzeniem IVF lub brakiem rozwiązania ciąży w postaci narodzin zdolnego do życia dziecka. Należy zauważyć, że Gardnerella i Klebsiella były nadreprezentowane zarówno w płynie, jak i w endometrialnej błonie śluzowej pacjentek, u których procedura nie powiodła się.

Pałeczki kwasu mlekowego – mur obronny przeciw patogenom?

Dane te wskazują na rolę mikrobioty endometrialnej w powodzeniu lub niepowodzeniu implantacji zarodka i/lub przebiegu ciąży u pacjentek korzystających z IVF. Badacze stawiają hipotezę, że na wynik IVF bardziej może wpływać nieobecność w endometrium bakterii chorobotwórczych niż obecność bakterii korzystnych (takich jak pałeczki kwasu mlekowego). Bakterie Lactobacillus utrudniałyby w tym przypadku kolonizację jamy macicy przez bakterie chorobotwórcze. Wyjaśnienie mechanizmów działania bakterii chorobotwórczych wymaga dodatkowych badań.

Polecane przez naszą społeczność

Czy nadszedł czas, aby pacjentki z endometriozą – jedna na dziesięć kobiet w wieku rozrodczym (sidenote: Endometriosis, World Health Organization (2021 March). )  – mogły wyjść z cienia, a tym samym z diagnostycznego zawieszenia? Rozpoczyna się miesiąc świadomości endometriozy, a prezydent Francji Emmanuel Macron ogłasza 11 stycznia 2022 wdrożenie strategii narodowej (sidenote: https://www.elysee.fr/emmanuel-macron/2022/01/11/strategie-nationale-endometriose ) .

Zatem wydaje się, że tak. Od pewnego czasu badacze wskazują niektóre mikrobioty: mikrobiotę pochwową, która może służyć jako narzędzie predykcyjne dotyczące ciężkości choroby, a także, według najnowszego badania chińskiego, mikrobiotę jelitową oraz mikrobiotę płynu otrzewnowego (sidenote: Płyn otrzewnowy Płyn znajdujący się w jamie otrzewnowej, tj. wewnątrz błony otaczającej trzewia brzuszne. Działa jak smar, zapobiegając tarciu między narządami podczas trawienia. DiZerega GS, Rodgers KE, Peritoneal Fluid. The Peritoneum. 1992. pp 26-56 Springer New York ) , które mogą pomóc w postawieniu diagnozy.

Badania otrzewnej, jelit i szyjki macicy 

Wyniki badań pokazują, że mikrobiota w jelitach i otrzewnej kobiet z endometriozą różni się od mikrobioty u kobiet, które nie cierpią na tę chorobę.  U pacjentek z endometriozą niektóre bakterie o działaniu ochronnym (w szczególności Ruminococcus) występują rzadziej w przewodzie pokarmowym, podczas gdy bakterie patogenne (w szczególności Pseudomonas) mają tendencję do nadreprezentacji w płynie otrzewnowym. 

Z kolei skład śluzu szyjkowego pobieranego z szyjki macicy jest względnie stały, niezależnie od tego, czy kobieta choruje na endometriozę czy nie.

Mikrobiota jelitowa – pomoc w diagnostyce? 

Czy ta różnica w składzie mikrobioty jelitowej i otrzewnowej obserwowana u kobiet chorych na endometriozę może być wykorzystana do wczesnego rozpoznania choroby? To bardzo dobre pytanie! Nadzieją dla tysięcy kobiet jest opracowanie szybszego testu diagnostycznego na endometriozę dzięki badaniu mikrobioty. Odkrycie markera jelitowego jest szczególnie interesujące, ponieważ do analizy mikrobioty jelitowej można wykorzystać zwykłą próbkę stolca. To bardzo obiecujący trop…

Polecane przez naszą społeczność

Bakteriofagi lub „fagi” są najliczniej występującymi i najbardziej zróżnicowanymi jednostkami biologicznymi na Ziemi. Te naturalne drapieżniki bakterii są wszechobecne w glebie, oceanach i ludzkiej mikrobiocie jelitowej, gdzie stanowią dominujący typ wirusów. Dysbiozie bakterii jelitowych związanej z chorobami przewodu pokarmowego takimi jak choroba Leśniowskiego-Crohna czy zespół jelita drażliwego towarzyszą zmiany w składzie tych wirusów.

Sto lat później powrót w świetle reflektorów

Już w latach 20. XX wieku doświadczenia z fagami prowadzone w celu oceny ich potencjału leczniczego przyniosły obiecujące wyniki u pacjentów z szigelozą, czerwonką i cholerą. Te początkujące badania (sidenote: Summers WC. The strange history of phage therapy. Bacteriophage. 2012 Apr 1;2(2):130-133. ) zniweczyło pojawienie się antybiotyków w latach 40. Wprawdzie w krajach wschodnich kontynuowano pewne, niestety słabo udokumentowane próby, ale fagi zostały odsunięte na dalszy plan. Jednak ostatnie obawy związane z zakażeniami wieloopornymi, a także rosnąca wiedza na temat wpływu antybiotyków na równowagę mikrobioty jelitowej stanowiły impuls do wznowienia badań nad terapią fagową. Ponieważ każdy gatunek faga jest zwykle ukierunkowany na jeden gatunek bakterii, wirusy te mogłyby stanowić „precyzyjne” rozwiązanie w sytuacjach, gdy problem stanowią antybiotyki o szerokim spektrum działania. Jednakże pomimo wielkich nadziei związanych z fagami nie są one jeszcze dopuszczone do leczenia przez służby sanitarne (z bardzo nielicznymi wyjątkami).

Oporność na antybiotyki, dysbioza, terapia celowana…: liczne możliwości

W 2017 r. (sidenote: Schooley RT, Biswas B, Gill JJ, et al. Development and Use of Personalized Bacteriophage-Based Therapeutic Cocktails To Treat a Patient with a Disseminated Resistant Acinetobacter baumannii Infection. Antimicrob Agents Chemother. 2017 Sep 22;61(10):e00954-17.  ) uwagę badaczy zwróciło studium przypadku: 68-letni pacjent z cukrzycą zakażony wielooporną bakterią (Acinetobacter baumannii) i cierpiący na zapalenie trzustki wyzdrowiał w ciągu 5 miesięcy dzięki terapii fagowej po kilku nieudanych kuracjach antybiotykowych. Kolejne sukcesy odnotowano w zakażeniach Pseudomonas aeruginosa (sidenote: Jennes S, Merabishvili M, Soentjens P, et al. Use of bacteriophages in the treatment of colistin-only-sensitive Pseudomonas aeruginosa septicaemia in a patient with acute kidney injury-a case report. Crit Care. 2017 Jun 4;21(1):129.  ) i Mycobacterium abscessus (sidenote: Dedrick RM, Guerrero-Bustamante CA, Garlena RA, et al. Engineered bacteriophages for treatment of a patient with a disseminated drug-resistant Mycobacterium abscessus. Nat Med. 2019 May;25(5):730-733. ) , co daje nadzieję na obiecujące alternatywy w leczeniu wieloopornych zakażeń bakteryjnych. Terapia fagowa jako modulator mikrobioty jelitowej to również przedmiot zainteresowania naukowców. Badanie przeprowadzone na myszach wykazało, że terapia fagami celowana na Enterococcus faecalis, bakterię związaną ze złym rokowaniem w alkoholowym zapaleniu wątroby, może poprawić przebieg choroby.

Poszukiwanie odpowiedzi na wyzwania związane z zastosowaniem klinicznym

Badania naukowe muszą obecnie odpowiedzieć na wiele pytań stawianych przez praktykę kliniczną. Czy fagoterapia jest zawsze bezpieczna? Czy może zastąpić antybiotykoterapię? Jaki jest prawidłowy sposób podawania i dawkowanie? Jaki jest ich długoterminowy wpływ na mikrobiotę i ogólny stan zdrowia? Według autorów randomizowane badania kliniczne podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo są potrzebne, aby zapewnić właściwe miejsce terapii fagowej – starej praktyce, która może rozwiązać wiele problemów dzisiejszej medycyny.

POChP (sidenote: https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/chronic-obstructive-pulmonary-disease-(copd). ) Za tym skrótowcem kryje się przewlekła choroba układu oddechowego, którą cechują narastające trudności w oddychaniu. W stadium „lekkim” pacjenci odczuwają ograniczone utrudnienia oddychania. W stadium „bardzo ciężkim” dostają zadyszki przy najmniejszym wysiłku, a nawet podczas wypoczynku, co uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Dziś można zahamować postępy POChP lekami przeciwzapalnymi i lekami rozszerzającymi oskrzela (bronchodilators) (sidenote: Bronchodilators Leki zmniejszające obturację oskrzeli ) , a także ćwiczeniami oddechowymi, ale nie da się jej wyleczyć. Główne czynniki ryzyka to palenie tytoniu i zanieczyszczenia powietrza, ale mechanizmy powstawania choroby wciąż są słabo znane.

Niedawno odkryto jednak związek między zaburzeniem równowagi mikrobioty jelitowej a chorobami układu oddechowego, takimi jak astma alergiczna i zapalenie płuc. Naukowcy mówią o „osi jelito-płuca”. Czy ma ona związek z POChP?

Zaburzenie równowagi mikrobioty odzwierciedla stan zapalny u chorych...

Aby odpowiedzieć na to pytanie, naukowcy chińscy zanalizowali mikrobiotę jelitową około stu osób chorych na POChP w kilku stadiach nasilenia choroby i porównali ją z mikrobiotą osób zdrowych. Stwierdzili, że mikrobiota chorych na POChP jest inna. Dokładniej mówiąc, dominuje w niej podejrzewany o sprzyjanie stanom zapalnym rodzaj bakterii Prevotella. Co więcej, poziom krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (SCFA) (sidenote: Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe są źródłem energii (paliwa) dla komórek organizmu, współdziałają z układem odpornościowym i biorą udział w komunikacji między jelitami a mózgiem. Silva YP, Bernardi A, Frozza RL. The Role of Short-Chain Fatty Acids From Gut Microbiota in Gut-Brain Communication. Front Endocrinol (Lausanne). 2020;11:25. ) w ich organizmach – zwłaszcza u pacjentów w ciężkim stanie – był niższy. A SCFA – substancje wytwarzane z błonnika przez zawarte w mikrobiocie bakterie – są znane z właściwości przeciwzapalnych.

...i zwiększa wrażliwość na zanieczyszczenia powietrza

Następnie badacze przeprowadzili transplantację fekalną mikrobioty uczestników badania do organizmów myszy. Po czterech tygodniach w płucach myszy, którym przeszczepiono mikrobiotę pacjentów z POChP, wystąpił silny stan zapalny. Wydzielały one również nadmierną ilość śluzu. Wiedząc, że POChP towarzyszy nadmierna wrażliwość na zanieczyszczenia atmosfery, naukowcy przez 20 tygodni eksponowali myszy na spaliny. Stan ich płuc pogorszył się szybciej niż w przypadku myszy nieeksponowanych.

Polecane przez naszą społeczność