Gruźlica (sidenote: Tuberculosis_WHO Oct 2021 ) wciąż jest wielkim problemem z dziedziny zdrowia publicznego – w 2019 r. na świecie było nią zarażonych ponad 10 milionów osób (WHO, 2020). Tę zakaźną, bardzo zaraźliwą chorobę powoduje bakteria Mycobacterium tuberculosis. Jak przypomina opublikowany niedawno przegląd, kilka badań sugeruje potencjalny udział różnych rodzajów mikrobioty.

Dysbioza jelitowa...

Mikrobiota jelitowa bierze udział w modulacji układu odpornościowego gospodarza. Badania wykazały różnice składu mikrobioty między pacjentami chorymi na gruźlicę a osobami zdrowymi, przy czym pacjenci wykazywali specyficzną charakterystykę mikrobioty jelitowej (mniejsze zróżnicowanie, mniejsza obfitość rodzaju Bacteroides), która jednak zmieniała się zależnie od stadium rozwoju choroby. 

Co więcej, jak wykazało kilka badań na modelach mysich, dysbioza jelitowa może zmniejszyć skuteczność leków przeciwgruźliczych. Oznacza to, że przywrócenie równowagi mikrobioty jelitowej probiotykami i postbiotykami może zwiększyć skuteczność tych leków. Może też poprawić odporność gospodarza na bakterię odpowiedzialną za gruźlicę. Przeciwgruźlicze działanie tych biotyków in vitro i in vivo podkreśla ich potencjał.

Rola osi jelito-płuca w infekcji

Wydaje się, że mikrobiota jelitowa i płucna ma udział w prewencji, patogenezie i leczeniu gruźlicy. Jaki? Polega on na oddziaływaniu na ilość i funkcjonowanie komórek układu odpornościowego, wytwarzaniu bakteriocyn i bakteriolizyn przeciwdziałających wzrostowi M. tuberculosis i/lub na wpływaniu na biodostępność i farmakokinetykę leków przeciwgruźliczych. Istnieją również silne powiązania między mikrobiotą jelitową a mikrobiotą płucną polegające na dwukierunkowym dialogu: zmiany jednej z nich mogą wpływać na drugą i vice versa. Oś jelito-płuca prawdopodobnie gra zatem istotną rolę w zapobieganiu i leczeniu gruźlicy przez to, że wpływa na odpowiedź immunologiczną gospodarza na M. tuberculosis.

Słabo jeszcze znane fagi to najliczniejsze i najbardziej zróżnicowane na naszej planecie byty. Ci naturalni wrogowie bakterii są wszechobecni w glebie, oceanach… i mikrobiocie jelitowej człowieka, gdzie są dominującym typem wirusów. Przez całe nasze życie koegzystujemy z nimi w idealnej harmonii. Co więcej, mogą być bardzo pomocne w leczeniu niektórych chorób układu pokarmowego.

Zapomniane obiecujące odkrycie 

Odkryte w 1915 r. fagi natychmiast wzbudziły wielkie zainteresowanie swoją zdolnością do niszczenia niektórych bakterii odpowiedzialnych za infekcje. Co więcej, każdy gatunek faga „poluje” na jeden konkretny gatunek bakterii, co oznacza, że każdy wirus może zaatakować tylko jedną bakterię. Pod koniec lat 20. rozpoczęły się eksperymenty. Wdrożone terapie na bazie fagów dawały dobre wyniki u pacjentów chorych na dyzenterię i cholerę. „Fagoterapię” poważnie rozpatrywano jako metodę walki z niektórymi infekcjami bakteryjnymi, które w tamtych czasach powodowały prawdziwą hekatombę, dopóki na scenę nie wkroczyły w latach 40. antybiotyki. Były skuteczniejsze i praktyczniejsze, więc odesłały fagi na półkę z etykietą „ciekawostki”. Jednak nie wszędzie: w niektórych krajach Europy Wschodniej ciągle się je stosuje. Niemniej terapie te są słabo udokumentowane naukowo.

Wielki powrót fag 

Antybiotykooporność jest obecnie zagrożeniem zdrowotnym na skalę światową. Wpływ antybiotyków na równowagę mikrobioty jelitowej, której znaczenie dla zdrowia jest już znane, to kolejny powód do niepokoju. W rezultacie fagi wracają w świetle reflektorów. Dwadzieścia lat temu badania nad fagoterapią zostały wznowione. Początki były trudne, ale w 2017 r. o jednym z tych badań zrobiło się bardzo głośno. Chory na cukrzycę i zapalenie trzustki, zakażony wielooporną bakterią pacjent po kilku nieudanych próbach leczenia antybiotykami dzięki fagoterapii wrócił do zdrowia w ciągu 5 miesięcy. Później raportowano jeszcze inne sukcesy w walce z infekcjami spowodowanymi przez wielooporne drobnoustroje. Mimo wielkich nadziei, które budzą, fagi nie są jeszcze dopuszczone przez organy resortu zdrowia jako środek leczniczy (z bardzo nielicznymi wyjątkami).

Możliwości fagoterapii nie ograniczają się do leczenia infekcji bakteryjnych. Może ona również być przydatna w przypadku korygowania zaburzeń równowagi mikrobioty (tzw. dysbioz (sidenote: Dysbioza Dysbioza nie jest zjawiskiem jednorodnym; przybiera różne formy zależne od stanu zdrowia danej osoby. Zazwyczaj definiuje się ją jako zaburzenie składu i funkcjonowania mikrobioty spowodowane przez zestaw czynników środowiskowych i osobniczych zakłócających ekosystem mikroorganizmów. Levy M, Kolodziejczyk AA, Thaiss CA, et al. Dysbiosis and the immune system. Nat Rev Immunol. 2017;17(4):219-232. ) ) związanych z niektórymi chorobami układu pokarmowego, także niezakaźnymi. Badanie na myszach wykazało na przykład, że fagi to interesująca metoda niszczenia specyficznej bakterii jelitowej związanej ze złymi rokowaniami w alkoholowym zapaleniu wątroby. Z fagami wiążą się też nadzieje w zakresie medycyny „precyzyjnej”. Mogą one przenosić silnie działające leki (na przykład w chemioterapii) bezpośrednio do określonego obszaru organizmu, umożliwiając w ten sposób poddanie terapii tylko tych komórek/bakterii, które tego potrzebują. Mniejsza ilość leku byłaby uwalniana do krwi, dzięki czemu zmniejszyłyby się działan

Badania nad tym, jak zrobić z fagów naszych sojuszników

Otwiera się ogromne pole do badań, które w sto lat po ich odkryciu pozwolą odpowiedzieć na wiele pytań. Czy fagoterapia zawsze jest bezpieczna? Czy może zastąpić leczenie antybiotykami? Jaki jest właściwy sposób ich podawania i właściwe dawkowanie? Jaki jest ich długofalowy wpływ na mikrobiotę? Do tych pytań natury medycznej dochodzą ograniczenia wynikające z przepisów, a w niektórych krajach co najmniej zaskakująca prawna próżnia. Fakty są bowiem takie, że fagi nie są ani lekami, ani szczepionkami, ani urządzeniami medycznymi, co powoduje, że obecnie nie można z nich korzystać. Pracy jest więc mnóstwo, ale zdaniem autorów gra jest warta świeczki!

Od 2015 r. WHO co roku organizuje World Antimicrobial Awareness Week (sidenote: World Antimicrobial Awareness Week Global awareness week to promote the proper us of antimicrobials Więcej informacji https://www.who.int/campaigns/world-antimicrobial-awareness-week/2021 ) . Dlaczego? Żeby informować pracowników ochrony zdrowia i ogół społeczeństwa o zasadach prawidłowego stosowania antybiotyków w celu walki z antybiotykoopornością (sidenote: Antimicrobial resistance ) . Wkładem autorów w tę walkę jest nowa wiedza o mechanizmach rozprzestrzeniania się antybiotykooporności na świecie. Obecnie antybiotykooporność jest silniejsza w krajach o niskich i średnich dochodach. Co więcej, zdolność genu antybiotykooporności do rozprzestrzeniania się dzięki podróżom zależy od okoliczności (sidenote: Resistance gene’s prevalence in the endemic region, specific bacteria harboring the gene, and presence of mobile genetic elements in the vicinity of the gene that may promote its spread ) . Badacze usiłowali ustalić, czy podróże do krajów, w których poziom oporności na niektóre antybiotyki jest bardzo wysoki, może sprzyjać jej rozprzestrzenianiu się na regiony, które były dotychczas mniej dotknięte tym problemem.

Podróże zagraniczne sprzyjają nabywaniu genów oporności

Aby potwierdzić tę hipotezę, naukowcy stworzyli grupę 190 duńskich podróżnych (średnia wieku: 50,7 lat) pochodzących z kohorty COMBAT (Carriage Of Multiresistant Bacteria After Travel). Uczestników badania podzielono na 4 podgrupy według kryterium miejsca pobytu w strefach o znacznej antybiotykooporności: Azji Południowo-Wschodniej, Azji Południowej, Afryce Północnej i Afryce Wschodniej. Od każdego uczestnika badania bezpośrednio przed i po podróży trwającej od 1 tygodnia do 3 miesięcy pobrano próbkę stolca.

Zespół badawczy zastosował łącznie narzędzia do sekwencjonowania shotgun, metagenomiki funkcjonalnej oraz modelowania statystycznego w celu szczegółowej analizy rezystomu jelitowego osób badanych. Poprzez porównanie próbek pobranych przed i po podróży stwierdzono wzrost liczby genów oporności na antybiotyki po powrocie z podróży. Ponadto okazało się, że osoby wracające z Azji Południowo-Wschodniej nabyły więcej genów oporności niż podróżni powracający z innych kierunków.

56 genów oporności nabytych podczas podróży

Badacze stwierdzili nabycie w trakcie podróży 56 genów oporności (oraz utratę 4 genów), przy czym najczęściej występują geny kodujące białka odpowiedzialne za wypływ antybiotyków oraz modyfikację miejsca docelowego działania. Są wśród nich typowe, dobrze znane geny oporności (oporny na β-laktaminy bla_CTX-M, oporny na kolistynę mcr-1, warianty opornego na tetracykliny tetX i opornego na fluorochinolony qnr), a także inne, nigdy wcześniej nie zidentyfikowane. Autorzy stwierdzają, że 6 z 56 nabytych genów ma związek z konkretnym kierunkiem podróży. Z tych sześciu trzy wykryte u podróżnych przybywających z Azji Południowo-Wschodniej odpowiadają wariantom genu dfrA1 nadającego oporność na trimetoprym. Z kolei identyfikacja pewnej liczby mobilnych elementów genetycznych kształtujących się w pobliżu genów oporności może przyczynić się do nabycia dużej ilości genów oporności zaobserwowanych u badanych podróżujących to tego regionu.

Lepsze poznanie mechanizmów szerzenia się antybiotykooporności to również przedmiot działalności Biocodex Microbiota Foundation, która niedawno uruchomiła międzynarodowe stypendium 2022 przeznaczone na badania nad strukturą i funkcjonowaniem rezystomu jelitowego. Przygotowujemy wielodyscyplinarną, zbiorową odpowiedź na antybiotykooporność.

Gruźlica: choroba wysoce zakaźna, która dotyka ponad 10 milionów ludzi na całym świecie (sidenote: Tuberculosis_WHO Oct 2021 ) (WHO, 2021). Mimo że w krajach rozwiniętych liczba zachorowań spada dzięki szczepieniom, gruźlica nadal stanowi poważny problem w zakresie zdrowia publicznego. Szczególnie, że pandemia COVID-19 odwróciła wieloletnie światowe postępy w walce z gruźlicą: po raz pierwszy od ponad dekady liczba zgonów z powodu gruźlicy wzrosła, jak wynika z raportu za 2021 rok Światowej Organizacji Zdrowia (sidenote: Tuberculosis deaths rise for the first time in more than a decade due to the COVID-19 pandemic _WHO Oct 2021 ) (WHO). Ofiarą uboczną byłaby nasza mikrobiota jelitowa i płucna, mocno zaangażowana w tę infekcję.

Brak równowagi mikrobioty jelitowej 

Pierwszą mikrobiotą, która może zostać zaburzona, jest nasza flora jelitowa, która ściśle współpracuje z komórkami odpornościowymi przez całe życie. U chorych na gruźlicę mikrobiota jest słabej jakości: traci swoją różnorodność, jedne bakterie są słabiej obecne, inne bardziej obfite. Zaburzenia równowagi pewnych gatunków bakterii (dysbioza) mogą być nawet charakterystyczne dla poszczególnych etapów rozwoju choroby.

Co więcej, w świetle doświadczeń przeprowadzonych na zwierzętach wydaje się, że takie zaburzenia równowagi mikrobioty jelitowej zmniejszają skuteczność leków przeciwgruźliczych. Stąd, jeszcze niepotwierdzony pomysł, by przywrócić równowagę mikrobioty jelitowej za pomocą probiotyków i postbiotyków (sidenote: Postbiotyków preparat z nieożywionych mikroorganizmów i/lub ich składników, który przynosi korzyści zdrowotne gospodarzowi. Salminen S, Collado MC, Endo A, et al. The International Scientific Association of Probiotics and Prebiotics (ISAPP) consensus statement on the definition and scope of postbiotics. Nat Rev Gastroenterol Hepatol. 2021 Sep;18(9):649-667. ) . Celem jest zwiększenie skuteczności leków przeciwgruźliczych, a także poprawa odporności pacjentów na bakterie wywołujące gruźlicę.

Siły osi jelito-płuca w infekcji

Mikrobiota jelitowa i płucna, choć znajdują się w osobnych miejscach, nie działają w izolacji. Te dwie mikrobioty ściśle się ze sobą komunikują, a ich różnorodność zmienia się jak w lustrzanym odbiciu: mikrobiota jelitowa bierze udział w odpowiedziach immunologicznych płuc, a infekcja płucna również wpływa na skład mikrobioty jelitowej.  

W związku z tym uznaje się, że nie tylko dwie mikrobioty, ale cała oś jelito-płuca odgrywa rolę w zakażeniu i leczeniu gruźlicy. Może to doprowadzić do nowego podejścia do leczenia.

Polecane przez naszą społeczność

Pacjentów z COVID-19 przyjmowanych do szpitala nie dzieli się już według wieku lub otyłości. W przyszłości punktem odniesienia może być pomiar liczebności dwóch gatunków bakterii w mikrobiocie jamy ustno-gardłowej, jest on bowiem bardziej wiarygodny. Tak przynajmniej wynika z prac niemieckiego zespołu, który badał tę mikrobiotę, odgrywającą centralną rolę w regulacji odporności gospodarza, homeostazy błony śluzowej i obrony przed patogenami. Jednak wcześniejsze badania okazały się niejednoznaczne. Wynika to bez wątpienia z faktu, że większość z nich koncentrowała się na pacjentach z ciężką postacią COVID-19, u których liczne czynniki zakłócające (antybiotyki, inwazyjna wentylacja mechaniczna itp.) mogły wpływać na różnorodność i skład mikrobioty, z której pobierano próbki.

Kiedy antybiotyki i wentylacja zaburzają mikrobiotę jamy ustno-gardłowej 

W tym przekrojowym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym (7 ośrodków niemieckich) dostosowano metodologię: mikrobiotę jamy ustno-gardłowej pobrano od 72 zdrowych dorosłych, 112 pacjentów cierpiących na infekcję inną niż SARS-CoV-2 (łagodne infekcje górnych dróg oddechowych lub ciężkie zapalenie płuc) oraz pacjentów z łagodnym (36), umiarkowanym (37) lub ciężkim (65) przebiegiem COVID-19. W sumie od 322 uczestników w wieku od 21 do 93 lat.

Wyniki? Antybiotyki o szerokim spektrum działania i inwazyjna wentylacja mechaniczna wydają się destabilizować mikrobiotę jamy ustno-gardłowej: utratę różnorodności i ciężką dysbiozę potwierdzono u pacjentów z COVID-19 przyjętych do szpitala z umiarkowaną lub ciężką postacią COVID-19 lub gdy próbka została pobrana podczas przedłużonej hospitalizacji.

Dwa gatunki bakterii pozwalają przewidzieć śmiertelność

Co najważniejsze, próbki pobrane wkrótce po przyjęciu do szpitala (tak, aby nie zostały zmienione przez opiekę szpitalną) wykazują zdolność przewidywana śmiertelności związanej z COVID-19 w szpitalu, zgodnie z modelami sztucznej inteligencji (uczenie automatyczne). Tak więc mniejsza liczebność dwóch rodzajów bakterii, Neisseria (a dokładniej gatunku Neisseria subflava) i Haemophilus (gatunki Haemophilus influenzeae, parainfluenzae i pittmaniae) silnie zwiększa ryzyko zgonu. Ten model predykcyjny okazuje się być bardziej wiarygodny niż modele oparte na zmiennych klinicznych, takich jak wiek, płeć czy otyłość. Mechanizmy zaangażowane w ten proces nie zostały jeszcze rozszyfrowane, ale bakterie te mogą regulować wrodzoną odpowiedź immunologiczną oraz produkcję cytokin.

Czy słyszałeś kiedyś słowo „dysbioza”? A może słyszałeś o korzystnym wpływie probiotyków na zdrowie? Wiesz, że mikrobiota jelitowa jest dobrym wskaźnikiem długowieczności? Albo że mikrobiota pochwy składa się z setek bakterii pomagających w utrzymaniu w pochwie zdrowego środowiska? Zarówno eksperci, jak i zainteresowani tematem niefachowcy znajdą odpowiedzi na te pytania.

Centrum poświęcone trzem głównym zagadnieniom z dziedziny zdrowia, stworzone w formie spersonalizowanych podróży:

Pisane przez naukowców informacje o mikrobiocie stają się dostępne dla każdego dzięki aktualnościom, wywiadom z lekarzami, folderom tematycznym, infografice, opracowaniom, a nawet artykułom w wersji mobilnej.

O Microbiota Institute

Biocodex Microbiota Institute jest międzynarodową instytucją naukową, której działalność polega na propagowaniu dbałości o zdrowie poprzez popularyzację wiedzy o mikrobiocie człowieka. W tym celu Instytut zwraca się zarówno do pracowników ochrony zdrowia, jak i do społeczeństwa, aby uświadamiać wszystkim istotną rolę tego wciąż jeszcze nieznanego organu.

^BMI-21.47

To międzynarodowe centrum internetowe dostępne w 7 językach (angielskim, francuskim, hiszpańskim, rosyjskim, polskim, tureckim i portugalskim) oferuje najnowsze informacje naukowe i dane dotyczące mikrobioty, w tym treści udostępniane wyłącznie przez Instytut, takie jak magazyn Microbiota, foldery tematyczne, kursy ustawicznego kształcenia medycznego (UKM) i wywiady z ekspertami.

Pożyteczny i wiarygodny partner dla pracowników ochrony zdrowia 

W sekcji przeznaczonej dla pracowników ochrony zdrowia znajdziesz także praktyczne, edukacyjne infografiki, takie jak „Co to są probiotyki?” albo „Co musisz wiedzieć o 6 mikrobiotach ludzkiego organizmu”. Możesz je łatwo pobrać i pokazywać swoim pacjentom. Chcesz dzielić się z pacjentami innymi informacjami? Zachęć ich do zapoznania się z sekcją dla wszystkich naszego portalu poprzez wyznaczone do tego celu ścieżki internetowe, które zaprowadzą ich do aktualizowanych, przydatnych i zrozumiałych treści. 

Trzymaj rękę na pulsie, bądź na bieżąco!

W centrum dostępne są również kalendarze kongresów, w których znajdziesz nadchodzące wydarzenia związane z mikrobiotą. Gdy już zwiedzisz nasz portal, nie zapomnij zasubskrybować „Microbiota Digest” – comiesięczny biuletyn zawierający najnowsze wiadomości o mikrobiocie. Chcesz udostępnić publikację? Obserwować na żywo konferencję (WGO, ESPGHAN i inne) na Twitterze? Albo przeglądać nowe twitterowe konto Microbiota Institute (@Microbiota_Inst), prowadzone z myślą o dotarciu do jak największej grupy pracowników ochrony zdrowia, którzy chcą na bieżąco otrzymywać najnowsze informacje o mikrobiocie? Dostarczając pracownikom ochrony zdrowia najnowszych informacji naukowych i danych, a także różnorodnych narzędzi i usług edukacyjnych, portal Biocodex Microbiota Institute ma im pomagać w podnoszeniu na co dzień poziomu wiedzy pacjentów o ich schorzeniach. 

O Microbiota Institute

Biocodex Microbiota Institute jest międzynarodową instytucją naukową, której działalność polega na propagowaniu dbałości o zdrowie poprzez popularyzację wiedzy o mikrobiocie człowieka. W tym celu Instytut zwraca się zarówno do pracowników ochrony zdrowia, jak i do społeczeństwa, aby uświadamiać wszystkim istotną rolę tego wciąż jeszcze nieznanego organu. 

^_BMI-21.46 

Hipoteza dotycząca związku pomiędzy mikrobiotą jelitową a zaburzeniami ze spektrum autyzmu od kilku lat cieszy się dużym zainteresowaniem środowiska naukowego. Faktem jest, że dowody na związek między mikrobiotą jelitową a niektórymi chorobami neuropsychiatrycznymi są coraz liczniejsze. Co więcej, badania na myszach wykazały, że przeszczepy kału pacjentów z autyzmem wywołują „zachowania autystyczne”. Ponadto pacjenci autystyczni często cierpią z powodu problemów żołądkowo-jelitowych. Kierując się tymi wskazówkami, wiele zespołów próbował wykazać główną, a nawet przyczynową rolę dysbiozy jelitowej w autyzmie. W tym przypadku można by lepiej zrozumieć, diagnozować, a nawet leczyć zaburzenia ze spektrum autyzmu poprzez ukierunkowanie na mikrobiotę.

Dysbioza a autyzm: przeceniane powiązanie?

Jednak biorąc pod uwagę wszystkie badania i metaanalizy, które już przeprowadzono w tym zakresie, zespół australijskich naukowców uznał, że wyciąganie takich wniosków jest zbyt pochopne. Badania te, różniące się metodologią, często obejmujące bardzo małe populacje, podlegające pewnym błędom, rzadko uwzględniające czynniki zakłócające, takie jak dieta lub wiek, i niespójne w swoich wynikach, nie dostarczają według naukowców przekonujących danych. 

Badacze przeprowadzili metagenomiczne badanie mikrobioty jelitowej u 247 australijskich dzieci (99 z diagnozą autyzmu i 148 bez takiej diagnozy). Analizy obejmowały również wiele innych danych, o których wiadomo, że mają wpływ na mikrobiotę jelitową: żywieniowe, kliniczne, genetyczne, psychometryczne, demograficzne itd. Badacze odkryli, że skład mikrobioty jelitowej dzieci wykazywał nieistotne różnice w zależności od tego, czy zdiagnozowano u nich autyzm, czy nie. Jedynie liczebność gatunku Romboutsia timonensis wydawała się być związana z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Co więcej, nie udało im się powielić wyników badań ustanawiających powiązanie pomiędzy niektórymi gatunkami mikrobioty, jak Prevotella i Bifidobacterium, a autyzmem.

Mało zróżnicowana mikrobiota powiązana z mało zróżnicowaną dietą

Badanie ujawniło natomiast różnice w składzie mikrobioty jelitowej u dzieci z autyzmem w zależności od diety, konsystencji stolca i wieku. Niektóre cechy autystyczne, takie jak ograniczone zainteresowania, powtarzające się zachowania i silne preferencje sensoryczne, mogą wpływać na odżywianie. Zdaniem badaczy autyzm prowadzi do mniej zróżnicowanej, a więc gorszej jakościowo diety. Prowadził to do zmniejszenia różnorodności mikrobioty jelitowej, co z kolei skutkuje bardziej miękkimi stolcami, które mogą odzwierciedlać problemy trawienne. 

Publikacja ta, szeroko opisywana w mediach, sprzeciwia się teoriom na temat związku między mikrobiotą jelitową a autyzmem. Autorzy uważają jednak, że zmiany żywieniowe pozwoliłyby przywrócić równowagę mikrobioty jelitowej dzieci autystycznych, a tym samym złagodzić ich problemy żołądkowo-jelitowe przy jednoczesnej poprawie ogólnego stanu zdrowia. 

Od kilku lat trwają intensywne poszukiwania związku między mikrobiotą jelitową a autyzmem. Faktem jest, że jelita to nasz „drugi mózg” i że niektóre choroby neuropsychiatryczne, takie jak depresja, są związane z brakiem równowagi we florze bakteryjnej. Co więcej, u myszy, którym przeszczepiono bakterie jelitowe pochodzące od osób z autyzmem, rozwinęły się „zachowania autystyczne”. Osoby z autyzmem często też mają problemy z trawieniem. Stąd już tylko krok do stwierdzenia, że zaburzenia ze spektrum autyzmu są spowodowane problemami z mikrobiotą jelitową i że autyzm można wyleczyć poprzez przywrócenie równowagi mikrobioty jelitowej.

Dysbioza a autyzm: przeceniane powiązanie?

Według australijskich naukowców kroku tego nie należy wykonywać, nawet jeśli niektóre badania wydają się wykazywać szczególne cechy mikrobioty jelitowej u dzieci z autyzmem. Uwzględniając wszystkie publikacje na ten temat, uznali oni, że nie udowodniono związku przyczynowego między florą jelitową a autyzmem. Badania, wykorzystujące różne protokoły badawcze, często z udziałem niewielu osób, rzadko uwzględniające czynniki „zakłócające”, takie jak dieta, która również może zmieniać skład mikrobioty jelitowej, oraz prezentujące niespójne wyniki analizy mikrobiologicznej, nie dostarczają zdaniem naukowców przekonujących danych. 

Naukowcy przeprowadzili duże badanie mikrobioty jelitowej u 247 dzieci (99 z diagnozą autyzmu i 148 bez takiej diagnozy). Przeanalizowali oni gatunki bakterii obecne w próbkach, biorąc pod uwagę konsystencję stolca i inne czynniki, o których wiadomo, że mają wpływ na mikrobiotę jelitową, takie jak dieta, płeć czy wiek. Wynik: diagnoza autyzmu nie była w istotny sposób powiązana ze składem mikrobioty jelitowej.

Zaburzona równowaga flory jelitowej w wyniku stosowania mało urozmaiconej diety

Badanie ujawnia natomiast, że skład mikrobioty jelitowej u autystycznych dzieci jest bardzo silnie związany z dietą, konsystencją stolca i wiekiem. Ograniczone zainteresowania i powtarzające się zachowania są typowymi cechami autystycznymi. Wiele dzieci autystycznych woli jeść stale te same potrawy lub postrzega pewne smaki, zapachy i konsystencje jako odpychające - mówi jeden z badaczy. 

Wyniki te sugerują zatem, że autyzm prowadzi do mniej zróżnicowanej (a zatem gorszej jakościowo) diety, co skutkuje zmniejszeniem różnorodności mikrobioty jelitowej, czego wynikiem są bardziej miękkie stolce. Publikacja ta, szeroko opisywana w mediach, sprzeciwia się teoriom na temat związku między mikrobiotą jelitową a autyzmem. Autorzy uważają jednak, że odpowiednie podejście żywieniowe może przywrócić równowagę mikrobioty dzieci z autyzmem i złagodzić zaburzenia żołądkowo-jelitowe, poprawiając jednocześnie ich ogólny stan zdrowia.

Polecane przez naszą społeczność

Streszczenie kursu

• W ostatnich latach coraz więcej odkryć rzuca światło na złożoną interakcję pomiędzy mikrobiotą jelitową a jej ludzkim gospodarzem. Jej wpływ, choć wciąż nie w pełni zrozumiały, obejmuje zarówno pomoc w obronie przed patogenami, jak i pomoc w trawieniu pokarmów, utrzymywanie bariery jelitowej, ale także kształtowanie ludzkiego zdrowia i metabolizmu. To ostatnie jest szczególnie ważne, ponieważ ostatnie badania sugerują, że mikrobiota jelitowa może mieć wpływ na choroby metaboliczne, takie jak otyłość i cukrzyca.
• Otyłość jest złożoną chorobą i może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia, została ona niedawno uznana za chorobę przewlekłą przez Komisję Europejską w marcu 2021 roku. W tym kursie poznasz niektóre z fascynujących badań na modelach mysich i ludzkich, które umożliwiły nam lepsze zrozumienie kluczowej roli mikrobioty jelitowej w biologii człowieka. Ponadto, kurs ten daje dogłębny przegląd znaczenia różnorodności i składu mikrobioty jelitowej, a także jej związku z zaburzeniami metabolicznymi w zróżnicowanych kulturach, grupach etnicznymi i stylach życia. W tym kursie zrozumiesz na poziomie molekularnym, jak mikrobiota jelitowa wpływa na biologię gospodarza, poprzez jej zaangażowanie w strukturę i integralność jelit, trawienie pokarmu i produkcję wielu metabolitów. Zdobędziesz umiejętności, aby lepiej zintegrować mikrobiotę jelitową ze swoją praktyką kliniczną oraz wiedzę o tym, jak może ona być korzystna dla Twoich pacjentów, a także o możliwościach terapeutycznych w celu osiągnięcia zdrowszej mikrobioty jelitowej. Nieograniczone granty przyznanie przez Biocodex Microbiota Institute.

Kim jest prof. Karine Clément?

• Prof. Karine Clément, MD, PhD jest specjalistą w dziedzinie endokrynologii, żywienia i metabolizmu oraz profesorem żywienia na oddziale kardiometabolizmu, w szpitalu Pitié-Salpêtrière i na Uniwersytecie Sorbonne w Paryżu.
• Doktor Clément kieruje zespołem badawczym NutriOmics, koncentrującym się na zrozumieniu związku pomiędzy zmianami środowiskowymi (takimi jak styl życia i odżywianie), mikrobiotą jelitową, układem odpornościowym i funkcjonalnymi modyfikacjami tkanek (takimi jak zwłóknienie i zapalenie tkanki tłuszczowej ). Była dyrektorem Instytutu Kardiometabolizmu i Odżywiania (ICAN) i prowadziła badania podoktorskie na Uniwersytecie Stanforda w zakresie metod "omics" na dużą skalę.
• Profesor Clément jest ekspertem w genetycznych i funkcjonalnych genomicznych aspektach otyłości i ma na swoim koncie ponad 350 publikacji oraz udział w wielu projektach i dużych badaniach, takich jak badanie MetaCardis, którego była koordynatorem przez 6 lat. Doktor Clément jest członkiem Światowej Federacja Otyłości (WOF), Europejskiej Fundacji Badań nad Cukrzycą (EFSD) oraz Francuskiego Stowarzyszenia Studiów i Badań nad Otyłością (AFERO). Oświadczenie o konflikcie interesów: Karine Clément otrzymała granty/ wsparcie badawcze od firm Integrative Phenomics, Novo Nordisk, Confo Therapeutics, Ysopia oraz Nanome Research

O aplikacji Xpeer

Xpeer Medical Education to pierwsza na rynku aplikacja do punktowanych szkoleń medycznych. Zawiera ona ciekawe filmy mikroedukacyjne trwające tylko 5 minut.

Dzięki silnemu algorytmowi do personalizacji treści oraz wrażeń użytkownika wzorowanemu na najpopularniejszych platformach z materiałami filmowymi Xpeer oferuje pracownikom ochrony zdrowia zupełnie nowy rodzaj kształcenia ustawicznego i rozwoju.

Aplikacja została akredytowana przez Europejską Unię Lekarzy Specjalistów. Oferuje naukowe szkolenia medyczne wysokiej jakości. W 2021 r. w Xpeer będzie dostępny niniejszy program dotyczący mikrobioty oraz 500 godzin szkoleń medycznych w zakresie Twojej specjalizacji, technologii oraz kompetencji zawodowych i osobistych.

Więcej o akredytacji

Aplikacja Xpeer jest akredytowana przez Europejską Komisję Akredytacji Doskonalenia Zawodowego (EACCME) i przyznaje punkty ECMEC uznawane w 26 krajach.

Za każdą godzinę szkolenia (60 minut e-learningu z wyłączeniem wprowadzenia) uczestnicy otrzymują 1 europejski punkt FMF (ECMEC). Punkt ten jest przyznawany po ukończeniu modułu i potwierdzeniu przez uczestników odpowiadającej mu oceny.