Promieniowanie kosmiczne, zaburzenia snu, zmniejszenie gęstości kości: podróże kosmiczne to nie zabawa. A jeżeli po lądowaniu na Marsie chcemy obudzić się rześcy i pełni energii, musimy się dowiedzieć, jak kosmos działa na organizm, żeby móc to działanie ograniczyć. Na tym polega idea realizowanego przez NASA programu Rodent Research 5 obejmującego badanie zmian struktury szkieletu gryzoni wysłanych na kilka tygodni na Międzynarodową Stację Kosmiczną (ISS). Pierwsze wyniki zaskakują: mikrobiota układu trawiennego adaptuje się do mikrograwitacji, a jej modyfikacje są nawet w stanie ograniczyć utratę masy kostnej.

Mikrobiota pod wpływem kosmosu

Myszy, które 9 tygodni swojego krótkiego życia spędziły w ISS (co odpowiada kilku latom życia astronauty) wracają na Ziemię z mikrobiotą bardziej zróżnicowaną i o zmienionym składzie. Niektóre gatunki bakteryjne, zwłaszcza Lactobacillus murinus et Dorea sp. występują w niej obficiej. Wygląda nawet na to, że są one w stanie wytwarzać cząsteczki znane z tego, że sprzyjają regeneracji kości.

^{Źródła (sidenote: Johnston CB, Dagar M. Osteoporosis in Older Adults. Med Clin North Am. 2020 Sep;104(5):873-884 )}

Błędny jest bowiem pogląd, że kiedy kończymy rosnąć i stajemy się dorośli, kości stają się martwą tkanką. Wręcz przeciwnie – tkanka kostna ulega ciągłym przemianom polegającym na nieustannym, zrównoważonym procesie destrukcji i rekonstrukcji. Równowaga ta może zostać zaburzona w przypadku choroby (na przykład osteoporozy) lub podróży kosmicznej, ponieważ brak grawitacji zaburza ten proces. Wydaje się, że bakterie Lactobacillus murinus et en Dorea sp. stają się aktywniejsze, gdy ich gospodarz (mysz) znajduje się w stanie nieważkości w kosmosie, i wytwarzają cząsteczki sprzyjające regeneracji kości. Nawiasem mówiąc, niektóre z tych związków występują we krwi gryzoni w większej ilości.

Co to znaczy dla astronautów... i osteoporozy

Innymi słowy, wszystko przebiega tak, jakby mikrobiota jelitowa pomagała organizmom myszy wyrównać straty masy kostnej spowodowane przez mikrograwitację w kosmosie. Niemniej jednak, choć hipoteza ta jest kusząca, musi ona zostać potwierdzona, zanim zaczniemy wyciągać wnioski na temat mikrobioty i zdrowia kości. Przy czym konsekwencje terapeutyczne mogą być wielkie: identyfikacja potencjalnych bakterii probiotycznych uczestniczących w utrzymaniu gęstości kości pozwoliłoby pomóc nie tylko astronautom w utrzymaniu w kosmosie dobrego stanu zdrowia, ale także wielu pacjentom na Ziemi dotkniętym chorobami układu kostnego, takimi jak osteoporoza (sidenote: Osteoporosis Osteoporosis is a "skeletal disorder characterized by compromised bone strength predisposing a person to an increased risk of fracture". NIH Consensus Development Panel on Osteoporosis Prevention, Diagnosis, and Therapy, March 7-29, 2000: highlights of the conference. South Med J. 2001 Jun;94(6):569-73. ) .

Mniejsze zróżnicowanie, mniej pożytecznych mikroorganizmów, więcej oportunistycznych patogenów – wiemy, że z wiekiem mikrobiota jelitowa ewoluuje. Jak jednak wygląda to u stulatków, którzy żyją długo, unikając chorób przewlekłych i infekcji? Aby zbadać relację między mikrobiotą jelitową a długowiecznością naukowcy z chińskiego instytutu badawczego porównali mikrobiotę jelitową 1575 osób w wieku od 20 do 117 lat mieszkających w tej samej prowincji Guangxi w Chinach: 314 młodych dorosłych (20–44 lata), 277 dorosłych (45–65 lat), 386 seniorów (66–85 lat), 301 dziewięćdziesięciolatków (90–99 lat) i 297 stulatków (100–117 lat). Wyniki tego nowego badania starzenia się mikrobioty zostały opublikowane w Nature Aging.

100 lat i mikrobiota dwudziestolatka

Ustalono, że zróżnicowanie gatunków mikrobioty jelitowej maleje z wiekiem, a najniższe jest u seniorów w wieku 66–85 lat. Zaskakujące jest jednak to, że ponownie wzrasta u dziewięćdziesięciolatków i stulatków. Ci ostatni mają najbogatszą mikrobiotę, podobnie jak najmłodsi. Niemniej jednak badacze uważają, że to nie tyle zróżnicowanie gatunków, ile homogeniczność obfitości względnej poszczególnych gatunków ma związek z długowiecznością.
Inne oznaki młodości i dobrego stanu zdrowia stuletnich seniorów to, z jednej strony, większa obecność potencjalnie pożytecznych Bacteroidetes w porównaniu z seniorami i dziewięćdziesięciolatkami, a z drugiej – mniejsza obecność bakterii potencjalnie chorobotwórczych, zwłaszcza powodujących stany zapalne.

Osobliwość, która nasila się po ukończeniu 100 lat

Te pierwsze wyniki sugerują, że mikrobiotę jelitową osób w wieku powyżej 100 lat może cechować specyficzna charakterystyka, dlatego badacze przeprowadzili także badanie podłużne zmian mikroorganizmów zasiedlających jelita u 45 z 297 stulatków, od których pobrano drugą próbkę stolca po upływie średnio 1,5 roku. Stwierdzili, że względna obfitość gatunków obecnych w mikrobiocie jelitowej stuletnich seniorów staje się bardziej wyrównana. Ponadto zmniejszają się różnice międzyosobowe, a populacja Bacteroides stabilizuje się. Jednolitość obfitości na początku badania jest też skorelowana ze stabilnością mikrobioty jelitowej stulatków na przestrzeni 1,5 roku, co pozwala myśleć, że ta równowaga między gatunkami może chronić mikrobiotę jelitową przed rozregulowaniem i starzeniem się.

Zdaniem badaczy, stuletnich seniorów wyróżniają specyficzne profile mikrobioty cechujące się poziomem równowagi nie tylko wysokim jak na ten wiek, ale w dalszym ciągu rosnącym, a także stabilną obfitością Bacteroidetes. Mimo wieku ich mikrobiota jelitowa jest bardzo podobna do tej, którą mają młodzi dorośli.

Niektórzy twierdzą, że starość to stan umysłu. Niedawne badanie przeprowadzone przez chińskich naukowców wskazuje jednak na to, że sekret długiego życia w dobrym zdrowiu kryje się raczej w brzuchach stuletnich i starszych seniorów. A dokładniej w ich mikrobiocie jelitowej – tych miliardach mikroorganizmów (bakterii, wirusów, grzybów – w tym drożdży – i pasożytów) prowadzących komfortowy żywot w cieple naszego układu pokarmowego.

Mikrobiota przypominająca florę jelitową osób w wieku 20-44 lat

Trzeba powiedzieć jasno: u dorosłych zróżnicowanie mikrobioty z czasem maleje. Im więcej lat za nami, tym uboższa nasza mikrobiota. Wyjątkiem są osoby w wieku 100 lat, których mikrobiota jelitowa jest zaskakująco bogata fjak na ich wiek. Jest nawet bogatsza niż u osób w wieku 44–65 lat czy seniorów liczących sobie 66–85 lat. Tak więc, chociaż stulatkowie (sidenote: Centenaire Stulatek to osoba w wieku 100 lat lub więcej. ) i superstulatkowie (sidenote: Supercentenaire Superstulatek to osoba w wieku 110 lat lub więcej. )  mają na liczniku ponad 100 wiosen, ich mikrobiota jest porównywalna do tej młodszych dorosłych!

Inna szczególna cecha mikrobioty stulatków to obecność dużej ilości pewnych bakterii zwanych Bacteroidetes (sidenote: Bacteroïdetes Bacteroidetes to jedna z 4 wielkich grup (typów) bakterii występujących w mikrobiocie jelitowej. Pozostałe to promieniowce, Firmicutes i proteobakterie. Wśród Bacteroidetes można wymienić rodzaj Bacteroides – jeden z najliczniej reprezentowanych w mikrobiocie jelitowej. Zafar H, Saier MH Jr. Gut Bacteroides species in health and disease. Gut Microbes. 2021 Jan-Dec;13(1):1-20. )  w porównaniu z seniorami w wieku 66–85 lat i dziewięćdziesięciolatkami. Jednak te pożyteczne bakterie są zwykle przywilejem osób w wieku poniżej 40 lat. Potem mają tendencję do zanikania na korzyść innych bakterii, nie zawsze korzystnych dla zdrowia. Natomiast mikrobiota stulatków jest stosunkowo uboga w bakterie potencjalnie chorobotwórcze i odpowiedzialne za stany zapalne. Więcej bakterii pożytecznych, mniej bakterii szkodliwych – czy to jest magiczny eliksir trzymający choroby z dala od stulatków? Być może. W każdym razie ma on wiele specyficznych cech, które prawdopodobnie są źródłem tej nadzwyczajnej długowieczności i dobrego stanu zdrowia na starość.

Długowieczność – kwestia równowagi!

Ostatnia osobliwość zidentyfikowana przez badaczy: u stulatków mikrobiota jelitowa jest bardzo zrównoważona pod względem udziału poszczególnych gatunków – żaden z nich nie dominuje wyraźnie kosztem innych. Z biegiem czasu ta względna jednolitość obfitości różnych bakterii – już i tak niewiarygodna, kiedy na torcie zdmuchuje się ponad 100 świeczek – wydaje się umacniać. Może ona nawet być gwarantem stabilności mikrobioty jelitowej stuletnich seniorów i jej utrzymującego się bogactwa w Bacteroidetes. Czy należy w tym upatrywać klucza do długiego i zdrowego życia?

Mikrobiota składa się z miliardów mikroorganizmów (bakterii, wirusów, grzybów itp.) żyjących w symbiozie z naszym ciałem. Mamy mikrobiotę jelitową, jak również mikrobiotę skóry, jamy ustnej i płuc, mikrobiotę moczu i pochwy… Odgrywa ona istotną rolę dla naszego zdrowia. Jaka jest jednak aktualna wiedza naszych współobywateli o roli mikrobioty? Czy wiedzą, jak o nią dbać? Czy mają obecnie problemy zdrowotne, które wiążą ze swoją mikrobiotą? Jaką rolę odgrywają pracownicy służby zdrowia w dostarczaniu informacji pacjentom?

Informacje o Biocodex Microbiota Institute

Biocodex Microbiota Institute to międzynarodowe centrum wiedzy, którego celem jest promowanie zdrowia poprzez rozpowszechnianie informacji o ludzkiej mikrobiocie. W tym celu organizacja zwraca się do pracowników służby zdrowia i społeczeństwa, by zwiększyć świadomość kluczowej roli odgrywanej przez mikrobiotę.

BMI-23.36

Mikrobiota składa się z miliardów mikroorganizmów (bakterii, wirusów, grzybów itp.) żyjących w symbiozie z naszym ciałem. Mamy mikrobiotę jelitową, jak również mikrobiotę skóry, jamy ustnej i płuc, mikrobiotę moczu i pochwy… Odgrywa ona istotną rolę dla naszego zdrowia. Jaka jest jednak aktualna wiedza naszych współobywateli o roli mikrobioty? Czy wiedzą, jak o nią dbać? Czy mają obecnie problemy zdrowotne, które wiążą ze swoją mikrobiotą? Jaką rolę odgrywają pracownicy służby zdrowia w dostarczaniu informacji pacjentom?

Informacje o Biocodex Microbiota Institute

Biocodex Microbiota Institute to międzynarodowe centrum wiedzy, którego celem jest promowanie zdrowia poprzez rozpowszechnianie informacji o ludzkiej mikrobiocie. W tym celu organizacja zwraca się do pracowników służby zdrowia i społeczeństwa, by zwiększyć świadomość kluczowej roli odgrywanej przez mikrobiotę.

BMI-23.36

To wisiało w powietrzu – mikrobiotę nosaod dawna podejrzewano o udział w powstawaniu kataru alergicznego. Ale czym właściwie jest alergia? To przewlekła choroba spowodowana nadmierną reakcją komórek układu odpornościowego na zazwyczaj nieszkodliwą substancję obcą dla organizmu, taką jak sierść zwierzęca, produkty spożywcze, pyłek kwiatowy i tym podobne.

Badania wykazały już zubożenie zróżnicowania mikrobioty nosa dotkniętych tą przypadłością osób, związane z typowym dla alergii wytwarzaniem przeciwciał. Ale które rodzaje lub gatunki bakterii odpowiadają za tę dysbiozę? Jaką rolę odgrywają w chorobach układu oddechowego powodowanych przez alergie? Badacze postanowili dokładnie przeanalizować mikrobiotę nosów 55 osób cierpiących na katar alergiczny i porównać ją ze 105 zdrowymi osobami. Mieli nosa – wyniki są wymowne.

Streptococcus salivarius dobrze się czuje w nozdrzach alergików

Badacze potwierdzili zmniejszenie zróżnicowania mikroorganizmów u badanych dotkniętych katarem alergicznym w porównaniu z osobami zdrowymi. Rodzaj Streptococcus był kluczowy dla tej różnicy, a listę otwierał gatunek Streptococcus salivarius, bardzo obfity u pacjentów chorych na alergię. Natomiast Staphylococcus epidermidis, gatunek uważany za korzystny dla mikrobioty nosa, dominował u zdrowych uczestników badania. S. salivarius jest jednak normalnie obecny w jamie ustnej i gardle. Bakteria ta jest nawet uważana za probiotyk, czyli gatunek korzystny dla naszego zdrowia, ponieważ wydziela substancje przeciwmikrobowe – bakteriocyny. Czy w nosach alergików są one po to, żeby zwalczać szkodliwe drobnoustroje? Nie – naukowcy stwierdzili, że w kontakcie z bakteriami znanymi z tego, że kolonizują nos, S. salivarius wydziela u pacjentów niewielkie ilości bakteriocyn.

Przyczepna, zapalna… Czy tę bakterię trzeba eksmitować z nosa, żeby ulżyć alergikom?

Aby lepiej poznać rolę S. salivarius, naukowcy przez 3 dni podawali myszom te bakterie pobrane od pacjentów chorych na alergie, a następnie Alternaria alternata – odpowiedzialny za tę chorobę alergen. Uczulone myszy zareagowały wydzielaniem kilku białek powodujących stany zapalne. Co więcej, gdy S. salivarius pobrany od pacjentów i S. epidermidis pochodzący od osób zdrowych zetknięto z komórkami błony śluzowej nosa myszy, tylko S. salivarius pobudził stan zapalny i kaskadę biochemiczną związaną z reakcjami alergicznymi. Gen mucyny 5AC, „lepkiej” substancji chroniącej błony śluzowe, również wykazywał nadmierną ekspresję, co oznacza nadreaktywność układu oddechowego. Ponadto – w przeciwieństwie do S. epidermidis – S. salivarius bardziej przyczepia się do komórek błony śluzowej, gdy są one eksponowane na alergen, z wyjątkiem przypadku, gdy myszy zostały genetycznie zmodyfikowane tak, aby nie wytwarzały tej mucyny. Przywieranie to nasila kontakt między prozapalnymi substancjami wydzielanymi przez bakterię a receptorami stanu zapalnego błony śluzowej nosa.

Mikrobiota cewki moczowej penisa jest jeszcze mało znana, ponieważ bolesny zabieg jej pobierania często wykonuje się tylko u mężczyzn dotkniętych chorobami przenoszonymi drogą płciową. Mimo to coraz więcej dowodów pozwala przypuszczać, że nawet u zdrowych osób ta błona śluzowa jest skolonizowana przez mikroorganizmy. Przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych badanie z udziałem 110 mężczyzn nie wykazujących żadnych objawów chorobowych cewki moczowej, infekcji ani stanów zapalnych nareszcie ujawniło ich tożsamość.

Mikrobowy „trzon”

Większość uczestników badania była heteroseksualna. Od każdego mężczyzny pobrano z 2 pierwszych centymetrów cewki moczowej wymaz w celu analizy mikrobioty (technika shotgun). Łącznie wykryto 117 różnych gatunków bakterii. Większość próbek zawierała bakterie kwasu mlekowego (na przykład Streptococcus mitis) i maczugowce, które mogą być centralną częścią („trzonem”) mikrobioty gwarantującą zdrowie cewki moczowej. Ale nie tylko. Naukowcy odkryli również u niektórych mężczyzn bakterie związane z bakteryjnym zapaleniem pochwy u kobiet, zwłaszcza Gardnerella vaginalis. Układ rozrodczy mężczyzn może więc być zasiedlony przez bakterie potencjalnie chorobotwórcze dla kobiet, chociaż – ogólnie rzecz biorąc – jego mikrobiota bardzo się różni od pochwowej.

Dwa typy

Wyróżnione zostały dwa typy mikrobioty cewki moczowej (UT): mikrobiota typu 1 (UT1), uboga i słabo zróżnicowana, zdominowana głównie przez S. mitis, i mikrobiota UT2, bogatsza i bardziej różnorodna, zdominowana przez G. vaginalis i złożona z 9 bakterii związanych ze stanami chorobowymi pochwy (zapaleniami pochwy, waginozami bakteryjnymi itp.) i zdolnych do tworzenia biofilmów z G. vaginalis. Ze względu na stopień powinowactwa bakterii i tlenu badacze są zdania, że te dwie mikrobioty sytuują się w różnych niszach: UT1 w pobliżu wylotu cewki, a UT nieco głębiej. 

Ponadto UT2 ma związek z dopochwowymi stosunkami seksualnymi, a niektóre bakterie związane z waginozą bakteryjną można wykryć jeszcze po 60 dniach od stosunku. W mniejszej mierze są one wykrywalne przez rok, a nawet przez całe życie. Same stosunki dopochwowe w ciągu dwóch ostatnich miesięcy tłumaczą 4,26% zmienności składu mikrobioty cewki moczowej u mężczyzn. Wszystkie praktyki seksualne (seks oralny, dopochwowy i analny) wpływają na tę zmienność w 10%.

Żadna inna zmienna – seks analny lub oralny, wiek, pochodzenie etniczne czy przebyte choroby przenoszone drogą płciową – nie miała związku z typem mikrobioty cewki moczowej.

Waginoza bakteryjna – choroba przenoszona drogą płciową?

Mikrobiota męskiego układu moczowo-płciowego ma zatem związek z zachowaniem seksualnym, a cewka moczowa niektórych mężczyzn może być siedliskiem szerokiego wachlarza czynników potencjalnie chorobotwórczych dla kobiecej mikrobioty pochwowej. Czy do tego stopnia, żeby była zbiornikiem mikroorganizmów przenoszonych drogą płciową i źródłem zagrożenia zarażeniem kobiet podczas stosunków bez zabezpieczenia? Czy zatem waginozy bakteryjnej nie należy uznać za chorobę przenoszoną drogą płciową? Obecnie nie jest ona zaliczana do tej kategorii chorób. Hipoteza ta (która nie jest nowością) zostanie pogłębiona podczas kolejnych badań, którymi tym razem będą objęte pary.

Polecane przez naszą społeczność

W męskiej cewce moczowej – przewodzie zlokalizowanym w penisie i transportującym mocz oraz spermę – podobnie jak w wielu innych organach żyje cały mikroskopijny świat. O mikrobiocie tej mówi się w zasadzie tylko w tedy, gdy zaatakują ją chorobotwórcze bakterie powodujące bolesny stan zapalny, taki jak pieczenie podczas oddawania moczu podczas infekcji gonokokowej. Mało znana, słabo zbadana (rozumiemy, że ochotników do pobierania wymazów nie ma wielu!) mikrobiota męskiej cewki moczowej ujawniła jednak niektóre swoje sekrety dzięki odwadze 110 zdrowych Amerykanów, którzy zgodzili się zostać „królikami doświadczalnymi” i pozwolili pobrać od siebie wymaz.

Kobiece patogeny u niektórych mężczyzn

Wymazy wykazują, że u większości tych mężczyzn występuje stosunkowo prosta społeczność mikroorganizmów (sidenote: Mikroorganizmy Organizmy żywe zbyt małe, aby zobaczyć je gołym okiem. Są to bakterie, wirusy, grzyby, archeony, pierwotniaki itp. Potocznie nazywa się je mikrobami. What is microbiology? Microbiology Society. ) obejmująca bakterie lubiące tlen, zatem prawdopodobnie żyjące u wylotu penisa, blisko powietrza. Ich stosunkowo stała obecność pozwala przypuszczać, że są one czymś w rodzaju trzonu tej społeczności gwarantującego zdrowie cewki moczowej.

U niektórych mężczyzn występuje jednak bardziej złożony zespół mikroorganizmów obejmujący bakterie znane z zaburzania kobiecego pochwowego ekosystemu bakteryjnego i powodowania wszelkich chorób (waginozy itp.). Bakterie te mogą bytować nieco głębiej w cewce moczowej, z dala od źródeł tlenu. Przede wszystkim jednak nosicielami tych chorobotwórczych bakterii są tylko mężczyźni deklarujący odbywanie dopochwowych stosunków seksualnych. Od tego ustalenia do hipotezy, że „złapali” je podczas penetracji pochwy, jest więc tylko krok.

Męska cewka moczowa zbiornikiem bakterii szkodliwych dla kobiet?

Wyniki otrzymane przez badaczy, którzy przyjrzeli się praktykom seksualnym deklarowanym przez 110 uczestników badania, oznaczają, że zachowania seksualne (czyli stosunki dopochwowe, oralne i analne oraz ich kombinacje) w ciągu poprzedzających dwóch miesięcy wyjaśniają około 10% ogólnej zmienności składu mikrobioty cewki moczowej u mężczyzn. Z tego tylko stosunki dopochwowe tłumaczą 4,26%. Wygląda zatem na to, że zdrowi mężczyźni są trwale zasiedlani przez bakterie, które mogą przekazywać swoim kolejnym partnerkom. A to oznacza dla tych pań ryzyko waginozy bakteryjnej. Badacze wciąż zajmują się tym problemem z zakresu zdrowia publicznego i planują przebadanie par, aby dowiedzieć się więcej o potencjalnym przenoszeniu tych bakterii.

Wiadomo, że jelita i mózg prowadzą ze sobą nieustanny dialog. Badania tego zagadnienia sugerują, że oś mikrobiota-jelita-mózg gra ważną rolę w zaburzeniach lękowych, stresie, poważnej depresji i autyzmie.

Czy mikrobiota osób cierpiących na fobię społeczną również wykazuje cechy sugerujące, że gra ona rolę w tej chorobie poprzez komunikację z mózgiem?

Dotychczas z braku danych trudno było odpowiedzieć na to pytanie. Zespół badaczy irlandzkich z University College Cork (UCC) przeprowadził jednak badanie sugerujące, że tak właśnie jest.

Naukowcy włączyli do badania 31 osób, u których zdiagnozowano fobię społeczną, i 18 osób, które na nią nie cierpiały (grupa kontrolna). Pobrali oni próbki stolca uczestników badania w celu analizy i porównania składu ich mikrobioty. Co wykazały analizy? 

^{Źródła. (sidenote: Fehm L, Pelissolo A, et al. Size and burden of social phobia in Europe. Eur Neuropsychopharmacol. 2005;15:453–62.
Kessler RC, Petukhova M, et al. Twelvemonth and lifetime prevalence and lifetime morbid risk of anxiety and mood disorders in the United States. Int J Methods Psychiatr Res. 2012;21:169–84. )}

Istotne różnice w składzie mikrobioty bakteryjnej

W porównaniu z grupą kontrolną mikrobiota grupy z fobią społeczną zawierała więcej bakterii Anaeromassilibacillus. Jak wynika z wielu badań, ten rodzaj bakterii ma udział w autyzmie i depresji – dwóch zaburzeniach, w których występują te same co w fobii społecznej procesy fizjologiczne.

Mikrobiota tych osób zawiera też więcej Gordonibacter, bakterii zdolnych do wytwarzania urolityny, czyli metabolitu powstającego w wyniku rozkładu polifenoli. Badania wykazują, że substancja ta ma wpływ na zdrowie psychiczne.

Znaleziono natomiast mniej Parasutterella excrementihominis. Kilka badań wykazało, że bakteria ta jest obecna w mniejszym stopniu u osób cierpiących na zaburzenia ze spektrum autyzmu, a także u tych, które mają wysoki wskaźnik masy ciała (sidenote: Wskaźnik masy ciała Stosunek masy ciała w kilogramach do kwadratu wzrostu wyrażonego w metrach )  lub spożywają dużo cukru, co często ma miejsce w przypadku osób dotkniętych fobią. Było tak również w przypadku uczestników badania.

Inna warta podkreślenia różnica: ich mikrobiota wykazywała znaczne zwiększenie jednego szlaku metabolicznego, zwłaszcza białka uczestniczącego w rozkładzie asparaginianu. Z przeprowadzonej przez autorów analizy wynika, że białko to jest podobne do tryptofanu, innego białka uczestniczącego w metabolizmie tryptofanu, który jest jednym z przekaźników istotnym dla funkcjonowania osi jelita-mózg.

Droga do nowych terapii i nowych biomarkerów

Zdaniem badaczy to małe badanie ma fundamentalne znaczenie i pozwoli położyć fundamenty pod szerzej zakrojone badania zmierzające do potwierdzenia udziału osi jelita-mózg i niektórych konkretnych bakterii w powstawaniu lęku społecznego.

Infografiki dla Twoich pacjentów

Latest news about the microbiota gut-brain axis

Mental disorders

Alkohol

Sen

Wyczerpujące foldery tematyczne o osi jelita-mózg

Biocodex Microbiota Foundation: o zdobywcach krajowych grantów badających

Polecane przez naszą społeczność